I OSK 193/07

I OSK 193/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Irena Kamińska
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Jolanta Sikorska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Ol 354/06 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2006-10-25
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 135 g i 135 h
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Irena Kamińska Jolanta Sikorska (spr) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 354/06 w sprawie ze skargi J. B. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2006r. sygn. akt II SA/Ol 354/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. B. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] wszczęto przeciwko komisarzowi J. B. postępowanie dyscyplinarne, stawiając mu dwa zarzuty związane z wykonywaniem czynności służbowych w stanie nietrzeźwości, a mianowicie, że:
I. w dniu [...] grudnia 2005r. w M. w godz. 7.30-15.30 podczas wykonywania czynności służbowych na stanowisku specjalisty Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Komisariatu Policji w M. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że spożywał na terenie Komisariatu alkohol wprowadzając się w stan nietrzeźwości, co zostało potwierdzone wykonaniem badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym Alkomat: l - badanie 1,68-, II - badanie 1,89 -, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58, ze zm.);
II. w czasie i miejscu j.w. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew obowiązkowi zachowania w trzeźwości znajdował się w stanie nietrzeźwości, co zostało potwierdzone wykonaniem badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym Alkomat: l - badanie 1,68-, II - badanie 1,89- i podejmował w tym czasie czynności zawodowe, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w związku z art. 70 § 2 k.w.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w O. uznał obwinionego J. B. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w charakterze świadków przesłuchano policjantów z Komisariatu Policji w M. pełniących służbę w dniu [...] grudnia 2005r., którzy potwierdzili, że obwiniony był pod wpływem alkoholu. Nadto wyniki pomiaru zawartości alkoholu w organizmie obwinionego potwierdziły, że musiał on spożywać alkohol w godzinach pracy, a także sam J. B. przyznał się do popełnienia stawianych mu zarzutów. Zdaniem organu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego wykazał, że obwiniony umyślnie dopuścił się wysoce nagannego przewinienia dyscyplinarnego. Organ wskazał, że zgodnie z §2 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie zasad etyki zawodowej ,,policjant powinien postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania zaufania do Policji".
W dalszej części uzasadnienia organ uznał, że z uwagi na fakt, że naruszenia dyscypliny służbowej dopuścił się funkcjonariusz z wieloletnim stażem będący przykładem dla innych młodszych policjantów, kara wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych oraz stopnia przewinienia i będzie zarazem ostrzeżeniem o konsekwencjach nieprzestrzegania dyscypliny służbowej oraz przepisów prawa dla innych funkcjonariuszy Policji. Organ nie znalazł okoliczności mających wpływ na złagodzenie kary.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia J. B. podniósł zarzut naruszenia art. 134h ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary niewspółmiernie wysokiej w stosunku do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu podał, że jest policjantem z wieloletnim stażem i cieszy się dobrą opinią w pracy. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie łagodniejszej kary dyscyplinarnej.
Po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w O.. Organ ten w pełni podzielił argumentację organu I instancji i uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odzwierciedla zarzucane obwinionemu policjantowi przewinienia. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie niewspółmierności orzeczenia kary. Zdaniem tego organu wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji było współmierne do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i znacznego stopnia zawinienia. Dodał, że wymierzona kara mieści się w katalogu kar zawartych w art. 134 ustawy o Policji oraz, że organ l instancji po przeprowadzeniu postępowania prawidłowo uzasadnił wymiar kary.
Na powyższą decyzję J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości, ewentualnie "uchylenia zaskarżonego orzeczenia wydalenia ze służby na odejście na emeryturę po uwzględnieniu składanego wcześniej raportu" oraz zmianę świadectwa służby, a także o dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności tam powołane, jak również o wezwanie na rozprawę jako świadków M. S. i S. F.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi l i II instancji, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz przekroczenie terminu wydania orzeczenia II instancji o jeden dzień, a tym samym uchybienie przepisom art. 135m pkt 1 i art. 135n pkt 1-3 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] grudnia 2005r. pełnił obowiązki służbowe od godz. 7.30 do godz. 15.30. O godzinie 14.50 przyszedł do niego były policjant M. S., który przyniósł alkohol. Skarżący wyjaśnił, że podczas spożywania alkoholu na jego biurku leżały akta, jednak nie wykonywał w tym czasie żadnych czynności służbowych. Podał, że w dniu [...] grudnia 2005r. złożył raport o odejściu na emeryturę, jednak Komendant Powiatowy Policji w O. w odpowiedzi na raport nie wyraził zgody na zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, czym przekroczył swoje uprawnienia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. W związku z zarzutami skargi wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 ustawy o Policji organ ma obowiązek zwolnić policjanta w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia żądania wystąpienia. Do chwili upływu tego okresu organ może w przypadku zbiegu podstaw do zwolnienia, zwolnić policjanta na innej podstawie, w tym na podstawie orzeczenia dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Nadto dodał, że podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia terminu do wydania orzeczenia o jeden dzień nie ma znaczenia w sprawie bowiem termin do wydania orzeczenia jest terminem procesowym o charakterze instrukcyjnym.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 25 października 2006r. pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że orzekające w sprawie organy naruszyły art. 135g oraz art. 134h ustawy o Policji przez to, że nie ustaliły okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego oraz nie uzasadniły wymierzenia najsurowszej kary.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod względem ich zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wyjaśnił, że wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W tej sytuacji rola Sądu administracyjnego sprowadza się do oceny, czy zastosowanie wobec skarżącego kary dyscyplinarnej nie narusza obowiązującego prawa, tj. przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Sąd I instancji podkreślił nadto, że brak jest podstaw do dokonywania oceny zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego pod względem słuszności, zasadności, czy celowości działania organów dyscyplinarnych.
W dalszej części uzasadnienia w związku z wnioskiem dowodowym skarżącego Sad ten wyjaśnił, że w związku z treścią art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz, że zasadą postępowania przed sądem administracyjnym jest wydawanie wyroku przez sąd po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
W ocenie Sądu I instancji wydane w sprawie orzeczenia nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. W toku tego postępowania przeprowadzono postępowanie dowodowe konieczne do ustalenia, czy stawiany skarżącemu zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wymienionego w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, polegającego na spożywaniu alkoholu w czasie służby, i w art. 132 ust. 2 owej ustawy, polegającego na niewykonaniu obowiązku zachowania w trzeźwości i podejmowaniu w stanie nietrzeźwości czynności zawodowych, znajduje potwierdzenie. Zdaniem Sądu I instancji organy dyscyplinarne, po uprzednim przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniwszy zeznania świadków: mł. insp. Z. K., podinsp. P. T. i st. asp. Z. D., doszły do słusznego przekonania, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Sam skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych.
Sąd I instancji podkreślił, że przepis art.135j ust. 1 ustawy o Policji, będący podstawą wydanego orzeczenia o ukaraniu skarżącego, nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Przepis ten zatem statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów z uwzględnieniem reguł prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W sferze owego uznania - zdaniem Sądu I instancji - organy obu instancji właściwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nadto zeznania policjantów pełniących służbę w dniu 14 grudnia 2005r., a także wyniki badań skarżącego alkomatem posiadającym odpowiednie świadectwo legalizacji Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie wskazują, że skarżący spożywał alkohol w czasie wykonywania czynności służbowych. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że nie dopatrzył się, aby dokonując oceny materiału dowodowego w sprawie organy dyscyplinarne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów.
Odnosząc się do kwestii ustalenia czasu, w którym skarżący spożywał alkohol, Sąd I instancji podał, że wskazane w zarzutach godziny pełnienia służby stanowiły jedynie punkt odniesienia dla ustalonego dokładnie czasu spożywania alkoholu i wykonywania czynności zawodowych w stanie nietrzeźwości. Sam skarżący przyznał, że czynności służbowe miał wykonywać do godz. 15.30, a już około godz. 15.15 zaczął spożywać alkohol. Nadto dodał, że Komendant Wojewódzki Policji w O. wyjaśnił, że przedział czasowy 7.30 - 15.30 nie dotyczył całego czasu jako spożywania alkoholu i wykonywania czynności służbowych.
Sądu I instancji uznał za nietrafny zarzut skarżącego odnoszący się do niewspółmierności orzeczonej kary w stosunku do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Podał, że orzeczona kara mieści się w katalogu kar zawartych w art. 134 ustawy o Policji, a organ - po przeprowadzeniu postępowania - prawidłowo uzasadnił wymiar kary. Sąd I instancji podkreślił również, że osoby sprawujące funkcje publiczne powinny liczyć się z tym, że będą poddane surowszej ocenie niż zwykli obywatele. Dodał, że oficer Policji powinien w zakresie swoich obowiązków być oceniany surowiej niż funkcjonariusz, który nie jest oficerem. Oficer bowiem odpowiada za ludzi, którymi dowodzi, jest dla nich przykładem i musi podejmować decyzje, od których niekiedy może zależeć zdrowie lub życie człowieka. Taka osoba nie może pozwolić sobie na lekkomyślność lub niedbalstwo. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, organ wymierzający karę powinien surowiej oceniać czyny popełnione przez funkcjonariuszy, którzy są oficerami, niż innych policjantów.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego złożonego przez niego wniosku w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wskazał, że wniosek taki nie wstrzymuje postępowania dyscyplinarnego. Skarżący złożył powyższy wniosek w dniu 23 grudnia 2005r., natomiast przed upływem okresu wskazanego w art. 41 ust. 3 ustawy postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone i wydano wobec skarżącego orzeczenie o uznaniu winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W ocenie Sądu I instancji również zarzut przekroczenia naruszenia przez organ odwoławczy terminu do rozpatrzenia odwołania nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd ten stwierdził, że odwołanie wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w O. 26 stycznia 2006r., a 1 lutego 2006r. została powołana komisja do zbadania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, która to komisja w świetle powyższych przepisów zobowiązana była do przedłożenia sprawozdania w terminie 21 dni, co też uczyniła 20 lutego 2006r. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. została wydana w dniu [...] lutego 2006r., a zatem w terminie przewidzianym w art. 135n ust. 3 ustawy o Policji.
Mając powyższe na uwadze Sąd ten na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. B., zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi temu zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 135g ustawy o Policji przez uznanie, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego ustaliły i uwzględniły okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego;
2. naruszenie art. 134h ustawy o Policji przez uznanie, że w ustalonych okolicznościach sprawy kara wymierzona skarżącemu spełnia warunki określone w tym przepisie oraz uznanie, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne należycie uzasadniły wymierzenie skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej;
3. nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie do zarzutów zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisów art. 134h i art. 135g ustawy o Policji.
Powołując się na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że kara, która została mu wymierzona jest rażąco niewspółmierna do wagi zarzucanego mu czynu i nie spełnia warunków wskazanych w art. 134h ustawy o Policji. Wskazując na treść tego przepisu podał, że wymierzona kara nie uwzględnia faktu, że przyznał się on do stawianego zarzutu i wyjaśnił, że alkohol spożywał dopiero od godziny 15.15, a więc na 15 minut przed końcem służby i w tym czasie nie wykonywał już żadnych czynności służbowych. Tym samym stopień zawinienia skarżącego nie uzasadnia jego zdaniem zastosowania najsurowszej kary. Skarżący podał nadto, że jego postawa i zachowanie zarówno przed, jak i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, była nienaganna i nie budziła żadnych zastrzeżeń ze strony przełożonych. Podniósł, że za wymierzeniem łagodniejszej kary przemawia dotychczasowy przebieg jego służby. Wskazał, że po raz pierwszy dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a przy tym nie pociągnęło ono za sobą żadnych istotnych skutków dla służby w związku z czym oraz wobec treści art. 134h ustawy o Policji należy jego zdaniem stwierdzić, że wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna do wagi popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.
Podniósł również, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne w swoich decyzjach w żaden sposób nie wskazały, jakie okoliczności przemawiały za wymierzeniem najsurowszej kary dyscyplinarnej, co w ocenie skarżącego stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, gdyż uniemożliwia należytą kontrolę instancyjną wydanych decyzji, z którego to powodu zaskarżone decyzje powinny zostać uchylone jako rażąco naruszające prawo.
Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie błędnie ocenił, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego. W ocenie skarżącego na ocenę niewspółmierności kary wpływają przytoczone przez niego w skardze kasacyjnej okoliczności, a nie fakt przewidywania lub nie danej kary przez ustawę.
W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego doszło również do naruszenia art. 135g ustawy o Policji, gdyż organy prowadzące postępowanie, mimo ciążącego na nich obowiązku nie uwzględniły okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, co niezbicie wynika z treści uzasadnień wydanych decyzji. Skarżący podniósł, że na jego korzyść przemawiają następujące okoliczności: przyznanie się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, fakt, że zaczął spożywać alkohol na 15 minut przed zakończeniem służby, a nie - jak to przyjęły organy - od godz. 7.30 do godz. 15.30, niepodejmowanie żadnych czynności służbowych od chwili rozpoczęcia spożywania alkoholu oraz dotychczasowy nienaganny przebieg służby, które to okoliczności organy całkowicie pominęły przy podejmowaniu decyzji o wydaleniu skarżącego ze służby, co narusza art. 135g ustawy o Policji.
Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie powoływał się na powyższe naruszenia art. 134h i art. 135g ustawy o Policji, jednakże Sąd ten w uzasadnieniu wydanego wyroku w żaden sposób nie ustosunkował się do tych zarzutów, co uniemożliwia należytą kontrolę instancyjną tego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W niniejszej sprawie skarżący w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa.
Jako przepisy postępowania, których zarzut naruszenia dotyczy, autor skargi kasacyjnej wskazuje przepis art. 135g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58, ze zm.). Przepis ten zdaniem skarżącego został naruszony przez uznanie, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne ustaliły i uwzględniły okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego. Zważyć należy, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadminstracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej - jak wskazuje w skardze kasacyjnej skarżący, powołując się na przepis art. 135g ustawy o Policji, który to przepis stanowił podstawę postępowania przed organami administracji. Ponadto jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia owego przepisu prawa skierowany jest przeciwko organom prowadzącym postępowanie dyscyplinarne, a nie przeciwko wyrokowi Sądu I instancji. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny (por. np.: wyrok NSA z dnia 19 maja 2004r., FSK 80/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 12, a także wyrok NSA z dnia 31 maja 2004r., FSK 103/04, POP 2005, nr 3 poz. 57).
W podstawach skargi kasacyjnej skarżący podniósł też zarzut nieustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie do zarzutów zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisów art. 134h i art. 135g ustawy o Policji. Ze sformułowania owej podstawy skargi kasacyjnej wynika, że zarzut ten skierowany jest przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji i dotyczy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzut ten także nie spełnia wymogów ustawowych. Nie wskazuje bowiem, który konkretnie przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza oraz nie wykazuje, że owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że "nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też formułowania domysłów w zakresie tego, na jakiej podstawie została oparta skarga kasacyjna, jakiego dotyczy przepisu i jakie jest uzasadnienie stawianych zarzutów." (por. np.: wyrok NSA z 24.03.2006r., sygn. I FSK 741/05, LEX nr 201531).
Wynikające z art. 183 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej z uwzględnieniem z urzędu jedynie nieważności postępowania oznacza, że zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń.
Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące.
Przechodząc do oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 134h ustawy o Policji przez uznanie, że w ustalonych okolicznościach sprawy kara wymierzona skarżącemu spełnia warunki określone w tym przepisie oraz uznanie, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne należycie uzasadniły wymierzenie skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej, stwierdzić należy, że zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z powołanego przepisu prawa wynika, że kara dyscyplinarna powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W ustępie 2 i 3 przepis ten wskazuje okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego mające wpływ na zaostrzenie wymiaru kary oraz na złagodzenie wymiaru kary. Uzasadniając zarzut naruszenia owego przepisu prawa skarżący wskazał okoliczności mające przemawiać za wymierzeniem łagodniejszej kary dyscyplinarnej i stwierdził, że wymierzona kara dyscyplinarna jest rażąco niewspółmierna do wagi popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego, nie podważył jednocześnie w sposób skuteczny poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy. Druga część omawianego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczy wadliwości postępowania przed Sądem I instancji, jednakże zarzutu tego autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił w powiązaniu z konkretnym przepisem procedury sądowoadministracyjnej.
Wskazać należy, że badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów. (por. wyrok NSA z 08.06.2006r., sygn. II OSK 900/05, LEX nr 266331). Niewskazanie naruszenia konkretnego przepisu postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jedynie niepodpartą konkretnymi przepisami prawa polemiką skarżącego z dokonaną oceną sądu. Taki zarzut nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego wyroku. Ponadto zarzut ten dotyczy samej oceny, podczas gdy w postępowaniu kasacyjnym bada się, czy nie nastąpiły naruszenia prawa, a nie trafność dokonanych ocen, chyba że nietrafność dokonanych ocen wynika z naruszenia konkretnego przepisu prawa, ale przepis ten musi być w skardze kasacyjnej jednoznacznie wskazany. Jeżeli przyjąć, mając na względzie sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej oznaczonej pkt 2 oraz jego uzasadnienie, że nietrafność dokonanej oceny wynika z naruszenia przepisu art. 134h ustawy o Policji stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok w niczym owego przepisu prawa nie narusza. Oceniając współmierność orzeczonej kary do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego Sąd I instancji podkreślił, że organ administracji prawidłowo uzasadniły wymiar kary. Ponadto dodał, że oficer Policji, a takim jest skarżący, powinien w zakresie swoich obowiązków być oceniany surowiej niż funkcjonariusz, który nie jest oficerem. Oficer bowiem odpowiada za ludzi, którymi dowodzi, jest dla nich przykładem i musi podejmować decyzje, od których niekiedy może zależeć zdrowie lub życie człowieka. Taka osoba nie może pozwolić sobie na lekkomyślność lub niedbalstwo. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, organ wymierzający karę powinien surowiej oceniać czyny popełnione przez funkcjonariuszy, którzy są oficerami, niż innych policjantów. Z powyższymi argumentami należy się w pełni zgodzić. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 134h ustawy o Policji uznać należy za nieusprawiedliwiony.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.