I OSK 1874/12

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej E. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło jej skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. Skarżąca argumentowała, że Prezydent RP, nie powołując jej na stanowisko sędziego mimo wniosku Krajowej Rady Sądownictwa, działał jako organ administracji publicznej, dopuszczając się bezczynności podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej. Wskazywała, że powołanie sędziego jest aktem administracyjnym i indywidualnym postanowieniem w rozumieniu Konstytucji. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, uznając, że Prezydent RP nie jest organem administracji publicznej, a powoływanie sędziów jest jego konstytucyjną prerogatywą, wykraczającą poza sferę działalności administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, podzielił to stanowisko. Podkreślono, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, a powoływanie sędziów przez Prezydenta RP, choć jest aktem urzędowym, nie stanowi działalności administracyjnej w rozumieniu przepisów P.p.s.a. Jest to prerogatywa głowy państwa, związana z jego funkcją arbitra i gwaranta równowagi władz, a nie wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej. Sąd wskazał, że brak jest podstaw do kwalifikowania postanowienia Prezydenta jako decyzji administracyjnej, a postępowanie nominacyjne jest odrębne od procedury administracyjnej i nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W związku z tym skarga kasacyjna została oddalona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający