I OSK 1848/06

I OSK 1848/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska /sprawozdawca/
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I SA/Łd 470/06 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-05-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig –Maciszewska (spr.) sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 470/06 w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowa uwzględnienia należności za przechowanie pojazdu na parkingu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 470/06 uchylił zaskarżone przez Zakład [...] sp. z o.o. w [...] postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] Nr [...], w części odmawiającej przyznania należności za dozór pojazdu za wskazany dodatkowy okres.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Pismem z dnia 25 października 2004 r. Zakład [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], jako podmiot prowadzący parking wystąpiła w oparciu o przepisy art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) do Urzędu Skarbowego [...] o zwrot kosztów przechowywania samochodu osobowego marki Opel Kadett nr rej. [...] za okres 227 dób w wysokości 15.640,30 zł, przy zastosowaniu stawki w kwocie 68,90 zł za dobę.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...], wydanym z powołaniem się na przepisy art. 102 § 4 ustawy z dnia l7 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2992r. nr 110, poz.968 ze zm.) oraz art. 123 § 1 k.p.a. przyznał spółce wynagrodzenie za dozór przedmiotowego samochodu w wysokości 348,09 zł. Powyższe wynagrodzenie zostało wyliczone za okres od dnia l8 czerwca 2004r. (data otrzymania dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania likwidacyjnego) do dnia odbioru samochodu z parkingu tj. do dnia l9 października 2004r. przy zastosowaniu stawki 2,83 zł za dobę, ustalonej na podstawie przeciętnej stawki za parkowanie pojazdów na wskazanych innych parkingach znajdujących się na terenie dzielnicy [...].
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że powiadomienie spółki stwierdzające, że przedmiotowy pojazd przyjęty na parking w dniu 4 sierpnia 2003 r. zgodnie z dyspozycją wydaną przez KMP nie został odebrany przez właściciela, Urząd Skarbowy [...] otrzymał w dniu 1 marca 2004r., a w związku ze swoim wystąpieniem do Komendy Miejskiej Policji w [...] otrzymał od tego organu w dn. 18 czerwca 2004r. dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi publicznej (z uwagi na brak obowiązkowego ubezpieczenia OC) oraz odpis skierowanego do właściciela wezwania do odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego, prowadzonego przez spółkę w [...] przy ul. [...]. Na odwrocie wezwania do odbioru pojazdu znajdowało się oświadczenie właściciela z dnia 22 stycznia 2004r., iż zrzeka się on prawa własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Z akt wynika również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] po wszczęciu postępowania w stosunku do właściciela pojazdu, decyzją z dnia 28 maja 2004 r. orzekł o przejściu na własność Skarbu Państwa przedmiotowego samochodu osobowego. Następnie organ postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2004r. postanowił sprzedać pojazd po cenie oszacowania i pojazd w dnia 23 września 2004r. został sprzedany i odebrany w tym dniu z parkingu.
Po rozpatrzeniu zażalenia strony na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dn. [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie oraz postanowił przyznać wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w wysokości 6.200 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdzono, że organ pierwszej instancji przed wydaniem orzeczenia w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu winien posiadać stosowne dokumenty potwierdzające spełnienie warunków przewidzianych w tym przepisie. Stąd też okres naliczania opłat za przechowywanie pojazdu na parkingu, płatnych z budżetu Państwa może być liczony dopiero od dnia otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] odpowiednich dokumentów do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Jednocześnie Organ II instancji uznał, że opłata za parkowanie przedmiotowego samochodu winna być ustalona w oparciu o stawkę w wysokości 50 zł za dobę, wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia l0 października 2002r. Nr LXXXVIII/1946/02, która to uchwała jest zdaniem tego organu aktem prawnym, o którym mowa w art. 130 par.6 Prawa o ruchu drogowym. Stwierdzono również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony dotyczący wydania przez organ pierwszej instancji zaskarżonego orzeczenia na błędnej podstawie prawnej, albowiem zgodnie z par.3 pkt 1 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku przedmiotów w postępowaniu administracyjnym, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym jest zamieszczony art. 102 par.2 cytowanej ustawy, powołany w zaskarżonym postanowieniu.
Zakład [...] zaskarżył postanowienie w części nieuwzględniającej wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia 5 lutego 2003 r. do dnia l8 czerwca 2004 r. i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie art. l30a ust. 1, 2 i 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie również wynagrodzenia w kwocie 5.900 zł za wskazany okres. Zdaniem strony skarżącej Skarb Państwa stał się właścicielem samochodu z mocy prawa po upływie sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi publicznej i Urząd Skarbowy winien ponieść koszty parkowania samochodu za cały okres, od którego Skarb Państwa stał się właścicielem tego samochodu. Podniesiono także, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów nie nakładają na podmiot prowadzący parking obowiązku składania Urzędowi Skarbowemu jakichkolwiek dokumentów poza powiadomieniem, o którym mowa w § 7 ust. 2 tego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę, złożonej w dnia 30 maja 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi podlega uchyleniu, albowiem co do zasady należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż Skarb Państwa, reprezentowany przez odpowiedni organ skarbowy winien ponieść koszty związane z przechowywaniem pojazdu na parkingu, prowadzonym przez skarżącą spółkę począwszy od dnia, w którym stał się właścicielem przedmiotowego pojazdu.
Ponadto, Sąd zaznaczył – przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu - że nie może zostać uwzględnione wynikające ze skargi żądanie strony dotyczące dokonania przez Sąd zmiany zaskarżonej decyzji przez uwzględnienie wynagrodzenia za dozór pojazdu za wskazany dodatkowy okres, albowiem tego rodzaju orzeczenie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, określonej w przepisach ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej ustawą P.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznej oceny żądania strony skarżącej w zakresie przyznania jej wynagrodzenia od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] za dozór przedmiotowego pojazdu również za wskazany dodatkowy okres, Sąd I instancji stwierdził, iż z treści obowiązującego od dnia 1 stycznia 2002 r. przepisu art. l30a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruch drogowym wynika jednoznacznie, że pojazd usunięty z drogi publicznej w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W art. 130a ust. 11 wymienionej wyżej ustawy zostało zawarte upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. trybu postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i zgodnie z § 8 ust. l rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, o takim przejęciu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W świetle powyższych uregulowań prawnych należy uznać, że orzeczenie naczelnika właściwego urzędu skarbowego o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, gdyż nie kreuje takiej własności, a jedynie stwierdza o takim przejściu z chwilą wystąpienia zdarzenia, z którym Prawo o ruchu drogowym wiąże to przejście.
Stąd też w takim przypadku Skarb Państwa, reprezentowany przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego stał się właścicielem pojazdu usuniętego w powyższym trybie z drogi publicznej z dniem upływu terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu i należy uznać, że co najmniej od tego dnia obciążają Skarb Państwa wszelkie opłaty związane z przechowywaniem takiego pojazdu. Powołanie się w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe na okoliczność, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] otrzymał z Komendy Miejskiej Policji w [...] dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z pewnym opóźnieniem, nie może zwalniać ten organ reprezentujący Skarb Państwa od pokrycia należnych opłat związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącą spółkę. W rozpatrywanym przypadku, a także w innych podobnych sprawach rzeczą właściwego organu skarbowego jest przyjęcie takiego trybu postępowania, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takich sprawach, a w szczególności Policja, wydająca dyspozycję usunięcia pojazdu, a także podmiot prowadzący parking działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów. Podstawowe obowiązki wyżej wymienionych podmiotów zostały określone w przepisach cytowanego wyżej rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w szczególności w § 7 tego rozporządzenia. Należy w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia jednostka prowadząca parking w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie określonym w art. l30a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest obowiązana do powiadomienia o tym właściwego urzędu skarbowego oraz podmiot, wydający dyspozycję usunięcia pojazdu, który to obowiązek w rozpoznawanej sprawie również skarżąca spółka wykonała z pewnym opóźnieniem.
W odniesieniu się natomiast do kwestii wysokości zwrotu na rzecz skarżącej spółki kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu, żądanie spółki zapłaty przez Skarb Państwa tych kosztów w wysokości wyliczonej w oparciu o stawkę ustaloną w uchwale Rady Miejskiej w [...] z dn.l0.10.2002r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów nie znajduje według oceny Sądu wystarczającego uzasadnienia zarówno prawnego jak i faktycznego. W powyższym zakresie należy zauważyć, iż wyznaczenie przez Prezydenta Miasta [...] parkingu prowadzonego przez skarżącą spółkę do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg oraz ustalenie przez Radę Miejską w [...] opłat za usuwanie pojazdów i ich przechowywanie zostało dokonane na podstawie m.in. art. 130 a ust. 6 ustawy — Prawo o ruchu drogowym, który to przepis zdanie 1 wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005r. sygn. akt K. 23/04 został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP, z tym, że wymienione przepisy tracą moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006r. Ponadto na podstawie analizy i wykładni przepisów art. 130 a ust. l - ust. 7 Prawa o ruchu drogowym należy uznać, że opłaty za usunięcie pojazdów z drogi i ich parkowanie, o których mowa w ust.6 tego artykułu oraz w powołanej przez stronę uchwale Rady Miejskiej dotyczą właścicieli pojazdów, którym pojazdy są odbierane, natomiast nie dotyczą Skarbu Państwa, na rzecz którego pojazd przechodzi w trybie ust. 10 wymienionego artykułu.
W takim przypadku należy uznać - w ocenie Sądu - iż do przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącą spółkę i związanych z tym należności winny - zgodnie z par. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - mieć zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności art.102 tej ustawy, określający obowiązki dozorcy oraz wydatki i wynagrodzenie związane z wykonywaniem dozoru nad ruchomością, która przeszła na własność Skarbu Państwa. Nie można jedynie podzielić wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu poglądu Dyrektora Izby Skarbowej w [...], iż podstawę prawną do zastosowania w rozpatrywanym przypadku przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi § 3 ust. l lit. a cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, albowiem przepis ten dotyczy wyłącznie ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku, wydanego w wymienionych postępowaniach, która to sytuacja nie zachodzi w tej sprawie. Należy jednak uznać, że taką podstawę prawną stanowi przepis §3 ust.l lit. c cyt. rozporządzenia, odnoszący się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie m.in. zrzeczenia się własności lub objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W myśl art. 180 k.c. właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci i treść tego przepisu wprost nawiązuje do treści art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. Stąd też prowadzącemu parking, przechowujący pojazdy, które przeszły na własność Skarbu Państwa w trybie tego przepisu przysługuje z mocy prawa jako dozorcy uprawnienie do żądania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Do wyliczenia stosownej kwoty konieczne jest uwzględnienie specyfiki parkingu sprawującego dozór oraz porównanie kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych podmiotów prowadzących podobną działalność (por. także wyrok WSA w Bydgoszczy z dn. 17.11.2004r. sygn. akt I SA/Bd 477/04).
Jednocześnie Sąd I instancji nadmienił, iż mimo wyrażonego wyżej poglądu odnośnie nieprzysługiwania skarżącej spółce opłat za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w przyjętej wysokości wynikającej z powołanej uchwały Rady Miejskiej w [...], Sąd orzekający mając na uwadze treść wniesionej skargi oraz uregulowanie zawarte w art. 134 par. 1 i 2 ustawy P.p.s.a. nie uznał za możliwe uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Dyrektora Izby Skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając:
1) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1, 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez uwzględnienie skargi spółki i uchylenie w części przedmiotowego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi pomimo braku naruszenia wymienionych przepisów,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w celu stwierdzenia, czy miało miejsce naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, w związku z art. 130a ust. 11 tej ustawy i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, bowiem prawidłowe przedstawienie stanu sprawy musiałoby doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi,
- art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 i 2, art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez to, że Sąd - nie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.w związku z tym, że zaskarżone postanowienie dyrektora Izby Skarbowej w [...] o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu, zostało wydane z naruszeniem art. 102 §2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 130a ust. 10 i 11 Prawa o ruchu drogowym, bowiem rozstrzygniecie to nie uwzględnia dyspozycji przywołanych przepisów, zgodnie z którymi organ egzekucyjny, na żądanie dozorcy, przyznaje w drodze postanowienia, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, podczas gdy wynagrodzenie za dozór samochodu zostało przyznane w oparciu o wysokość opłaty, ustalonej przez Radę Miejską w [...] na podstawie delegacji wynikającej z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym - uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w części zamiast stwierdzić nieważności tego aktu w całości,
2) przepisu prawa materialnego:
- art. 130a ust. 10 w związku z ust. 11 Prawa o ruchu drogowym i w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przejście własności usuniętego i nieodebranego przez dotychczasowego właściciela pojazdu następuje z dniem upływu sześciomiesięcznego terminu od dnia jego usunięcia, a nie z dniem doręczenia lub uprawomocnienia się decyzji naczelnika urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że – z uwagi na brak szczegółowych uregulowań dotyczących opłat za parkowanie pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa – Sąd niezasadnie uznał, iż organ likwidacyjny powinien przyznać, na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynagrodzenie za dozór pojazdu od dnia, w którym przeszedł on z mocy art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym na własność Skarbu Państwa – a nie od dnia, w którym doręczono decyzję o przejęciu na własność pojazdu albo, w którym stała się ona ostateczna. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu, iż podmiot przechowujący przedmiotowy pojazd nie może być obciążony kosztami uchybień w działaniu organu, który wydal dyspozycję usunięcia pojazdu. Jednak podkreślenia wymaga, iż nie istnieją również powody, dla których kosztami tymi miałby być obciążony organ likwidacyjny.
W takiej sytuacji, jednostka prowadząca parking, o zwrot kosztów parkowania pojazdu za okres od dnia, w którym stał się on własnością Skarbu Państwa do czasu przekazania dokumentów, niezbędnych do prowadzenia przez organ likwidacyjny postępowania, winna zwrócić się do organu który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.
W ocenie strony skarżącej, Sąd nie wyszedł poza granice zarzutów i wniosków skargi i nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a., w związku z tym, że zaskarżone postanowienie dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu, zostało wydane z naruszeniem art. 102 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 130a ust. 10 i 11 Prawa o ruchu drogowym, bowiem rozstrzygniecie to nie uwzględnia dyspozycji przywołanych przepisów, zgodnie z którymi organ egzekucyjny, na żądanie dozorcy, przyznaje w drodze postanowienia, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, podczas gdy wynagrodzenie za dozór przedmiotowego samochodu zostało przyznane z pogwałceniem tych przepisów, w oparciu o wysokość opłaty, ustalonej przez Radę Miejską w [...] na podstawie delegacji wynikającej z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zakład [...] sp. z o.o. w [...] wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 maja 2006 r, o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty postawione w pierwszej z podstaw kasacyjnych tej skargi a odnoszące się do naruszenia przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania w podstawie tej wymienionych uznać należy za chybione.
Jest poza sporem, że podstawę prawną rozstrzygnięcia orzeczenia organów administracyjnych w niniejszej sprawie stanowi art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani jednak ten przepis, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu.
Podzielić należy pogląd zarówno Sądu jak i wnoszącego skargę kasacyjną, że opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art.130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ale też, jeśli organ administracyjny przy ustalaniu w trybie powołanego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór posiłkując się - jak w tym przypadku - ustaleniami uchwały rady powiatu - tu Rady Miasta [...] z 10 października 2002 r. Nr LXXXVI 11/1946/02 w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów - zastosuje stawkę opłat za parkowanie wynikającą z tej uchwały to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to podstawa do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu. Należy bowiem mieć na uwadze, że omawiana uchwała ustala stawki opłat właśnie za parkowanie na wyznaczonych parkingach pojazdów o których wyżej mowa, które muszą ponieść właściciele a więc należy sądzić, że ustalając ją organ stanowiący powiatu wziął pod uwagę wydatki poniesione przez prowadzącego parking związane z wykonywaniem dozoru na jego parkingu oraz należne mu z tego tytułu wynagrodzenie. Tak więc, jeśli organ administracyjny uznał, że stawka z uchwały odzwierciedla wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór to nie ma podstaw do żądania stwierdzenia nieważności jego orzeczenia z tego tylko powodu, że zastosował stawkę opłat z uchwały, która nie odnosi się bezpośrednio do Skarbu Państwa, bo nie oznacza to, że uchwała ta nie odpowiada kosztom przechowywania pojazdu stanowiącego własność Skarbu Państwa. Tym bardziej że wnoszący skargę kasacyjną w żaden sposób nie wykazał, że wyliczone przy zastosowaniu omawianej stawki opłat za parkowanie należności dla dozorującego odbiegają od rzeczywistych kosztów parkowanie pojazdu Skarbu Państwa.
Za bezzasadny uznać trzeba także postawiony w drugiej podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 130a ust. 10 w związku z art. 130a ust. 11 Prawa o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów przez błędną wykładnię tych przepisów. Wnoszący skargę kasacyjną podważa tu ustalony w tej sprawie przez Sąd moment, od którego Skarb Państwa powinien ponosić koszty związane z parkowaniem pojazdu, który na podstawie cyt. art. 130a ust. 10 przeszedł na własność Skarbu Państwa. Zdaniem organu obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa przedmiotowych kosztów powstaje z dniem przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (i tu jest zgodny ze stanowiskiem Sądu), z tym iż według niego przejście na rzecz Skarbu Państwa własności usuniętego i nieodebranego przez właściciela pojazdu - a tym samym i powstanie obowiązku pokrycia spornych kosztów - następuje nie - jak twierdzi Sąd - z dniem upływu 6-miesięcznego terminu od jego usunięcia a z dniem kiedy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stała się prawomocna. Otóż w świetle stanu prawnego regulującego tę kwestię jest do pogląd błędny. Powołana ustawa - Prawo o ruchu drogowym w art. 130a ust. 10 stanowi, iż pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tak więc upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.) jest mowa, że o "przyjęciu" na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10 natomiast stanowi, że pojazd "przechodzi" z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa) orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, ale w świetle postanowień przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ulega wątpliwości, że decyzja ta ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo może potwierdzać tylko to co nastąpiło z mocy ustawy. Prawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tej sprawie, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu.
Dla ustalenia początkowego terminu od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma zatem znaczenia kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Mając to na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna jest niezasadna Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.