II SA/KA 1050/02

II SA/Ka 1050/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-06-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Łucja Franiczek
Rafał Wolnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 4 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia NSA Łucja Franiczek Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2004 roku, sprawy ze skargi J.K. i A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] roku A.K. i J.K. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o wydanie postanowienia o podziale nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie G. km [...], zgodnie z załączonym projektem podziału.
Postanowieniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 93 ust. 1, 4 i 5 oraz art. 92 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) postanowił zaopiniować projekt podziału przedmiotowej nieruchomości pozytywnie do części terenu przeznaczonego pod mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy (symbol planu H61MN) oraz odmówić możliwości podziału co do pozostałej części nieruchomości (symbol planu H13RP, 013Zo1/2). Ponadto organ pierwszej instancji zobowiązał wnioskodawców do przeprowadzenia w odrębnym postępowaniu rozgraniczenia przedmiotowej nieruchomości oraz opracowania projektu podziału w zakresie terenu przeznaczonego pod zabudowę.
Uzasadniając swoje postanowienie organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Stąd też postanowienie wydane zostało pozytywnie do tych części projektowanego podziału, które są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś negatywnie co do pozostałych części. Symbol planu H13RP oznacza bowiem tereny upraw polowych, a symbol 013Zo1/2 teren ulicy zbiorczej obszarowej – szerokość w liniach rozgraniczenia 35m.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podnieśli, że nigdy nie otrzymali informacji o jakichkolwiek planowanych inwestycjach na ich terenie, że nie otrzymali zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiło im zapoznanie się z tym projektem i wniesienie protestu. Domagali się pozytywnego zaopiniowania projektu podziału lub wykupienia przez gminę całej nieruchomości.
Organ odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia wydał w dniu [...] roku zaskarżone postanowienie, na mocy którego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przychylił się do argumentów podniesionych w zaskarżonym postanowieniu pierwszoinstancyjnym, a ponadto wskazał, że kwestie związane z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego stanowią przedmiot odrębnych postępowań i opierają się na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał również, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, to właściciel nieruchomości może żądać od gminy jej wykupienia, zamiany bądź odszkodowania.
W skardze na to postanowienie skarżący podnieśli naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 18 ust. 2 pkt 5, powtarzając tym samym argumenty przedstawione we wcześniejszym zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa.
Prowadzone postępowanie toczyło się z wniosku skarżących w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Z kolei art. 93 ust. 4 i 5 stanowią, że zgodność proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu bada wójt, burmistrz lub prezydent i wydaje opinię w tej kwestii w formie postanowienia.
Jak wynika z załączonej opinii i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] roku wraz z późniejszą zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] roku, obszar, na którym znajduje się wnioskowana do podziału nieruchomość jest przeznaczony w planie w sposób, w jaki ustalił to Prezydent Miasta B. wydając postanowienie w przedmiocie podziału nieruchomości. Oznacza to, że postanowienie wydane zostało zgodnie z przepisami prawa i nie narusza w tym względzie powołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Odnośnie zarzutów skarżących co do zgodności uchwalania zmian miejscowego planu zagospodarowania z przepisami powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to podnieść należy, iż nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu. Skarżący mogli i mogą nadal w tym zakresie skorzystać z przysługujących im uprawnień, jednakże realizacja tych uprawnień następuje w odrębnym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi i oddalił ją na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).