I OSK 1779/20

I OSK 1779/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Chaciński
Marek Stojanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 81/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2020-04-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 148 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia WSA del. Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 81/20 w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz A.M. kwotę 1137 (tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A.M. (dalej, jako "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2019 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2016 r., która nakładała na niego obowiązek zapłaty kosztów związanych z holowaniem, przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki VW Passat nr rej. [...], a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu oraz przeprowadzeniem postępowania w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Gminy Miejskiej P. w łącznej kwocie 15 410 zł. Skarżący jako podstawę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i podniósł, że w momencie wydawania wyżej wskazanej decyzji nie był już właścicielem przedmiotowego pojazdu, bowiem w drodze umowy darowizny przekazał swój udział w prawie własności tego pojazdu na rzecz R.H., który stał się wówczas wyłącznym właścicielem. Umowa darowizny została zawarta 28 października 2014 r., a zatem jeszcze przed zatrzymaniem pojazdu dnia 12 czerwca 2015 r. Skarżący zwrócił także uwagę, na wypadek nieuwzględnienia jego wniosku, że istnieje również podstawa stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. jako, że została ona skierowana do osoby niebędącej współwłaścicielem pojazdu w chwili wydawania decyzji, a więc nie mającej przymiotu strony postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Prezydent Miasta P. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Wskazał, że przekroczony został termin na wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 K.p.a., a który wynosi jeden miesiąc i liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W ocenie organu, zasady logiki i doświadczenia życiowego każą przyjąć, że strona, która nie odebrała decyzji administracyjnej, dowiedziała się o niej w chwili dokonania egzekucji z rachunku bankowego tj. 5 marca 2019 r. Najpóźniej zaś o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia strona uzyskała wiedzę 29 maja 2019 r., tj. w momencie udzielenia pełnomocnictwa adwokat S.K. Tymczasem wniosek o wznowienie wpłynął do Prezydenta Miasta P. w dniu 14 sierpnia 2019 r.
A.M. złożył zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. SKO [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium podniosło, że z treści oświadczenia o cofnięciu pełnomocnictwa udzielonego przez A.M. adwokatowi M.M. wynika, że co najmniej w maju 2019 r. strona wiedziała o postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec niej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2016 r. Upoważniało ono bowiem do składania nadzwyczajnych środków odwoławczych. Podobnie w pełnomocnictwie z 29 maja 2019 r. A.M. upoważnił adwokat S.K. do reprezentowania go we wszelkich sprawach administracyjnych związanych z samochodem VW Passat nr rej. [...] oraz wszelkimi kosztami łączącymi się z jego przechowywaniem, ubezpieczeniem, itp.
Kolegium podkreśliło, że decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2016 r. została wydana na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt [...], zgodnie z którym właścicielami pojazdu są A.M. i R.H. Wnioskodawca nie kwestionował tego wyroku. Kolegium powołało art. 30a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym, koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. A.M. przedłożył kopię umowy darowizny datowaną 28 października 2014 r., jednakże została ona sporządzona znacznie później, o czym świadczy data zgłoszenia jej do Starostwa Powiatowego [...] w dniu 6 września 2016 r. Dyspozycja usunięcia pojazdu wydana została 12 czerwca 2015 r. przez Straż Miejską w P.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację uzasadnienia kwestionowanego postanowienia.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że w niniejszej sprawie strona jako podstawę wznowienia podała art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Według tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W przypadku skarżącego chodzi o umowę darowizny jego udziału w samochodzie, która nabrała dla niego znaczenia prawnego w momencie dowiedzenia się o decyzji nakładającej na stronę - jako właściciela pojazdu na dzień wydania dyspozycji jego usunięcia - obowiązek zapłaty kosztów związanych m. in. z holowaniem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym tego samochodu, a także związanych z oszacowaniem tego pojazdu i przeprowadzeniem postępowania dotyczącego orzeczenia jego przepadku.
W aktach sprawy znajduje się dokument w postaci pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...], w którym wskazał, że 2 kwietnia 2019 r. wpłynęło do niego – datowane na 1 kwietnia 2019 r. – pismo skarżącego, reprezentowanego przez adwokata M.M. zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne". Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika dotyczące sprecyzowania tego pisma skarżący - w piśmie z 26 kwietnia 2019 r. - podniósł, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na "błąd co do osoby zobowiązanego" oraz "brak doręczenia upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu". Akta sprawy zawierają również datowane na 29 maja 2019 r. "Oświadczenie o cofnięciu pełnomocnictwa", w którym skarżący cofa adwokatowi M.M. upoważnienie do reprezentowania go w charakterze pełnomocnika "we wszelkich sprawach administracyjnych i egzekucyjnych, związanych z samochodem osobowym marki Volkswagen Passat o nr rej. pojazdu [...], oraz wszelkimi kosztami, związanymi z jego przechowaniem, ubezpieczeniem itp., na etapie wszystkich instancji, w tym do uzyskiwania wszelkich dokumentów i składania w jego imieniu nadzwyczajnych środków odwoławczych (...)". Taką samą datę nosi pełnomocnictwo, którego skarżący udzielił adwokat S.K. Dokument ten zawiera także tożsamą treść z pełnomocnictwem udzielonym wcześniej adwokatowi M.M.
Dalej Sąd zwrócił nadto uwagę na datowany na 10 czerwca 2019 r. "Wniosek o wgląd w akta i fotokopie", w którym działając imieniem skarżącego adwokat S.K. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wyrażenie zgody na dokonanie wglądu w akta sprawy toczącej się przed tym organem pod sygnaturą: [...], a dotyczącej pojazdu marki VW Passat nr rej. [...].
Biorąc powyższe pod uwagę nie można, w ocenie Sądu, mieć wątpliwości co do tego, że skarżący już w kwietniu 2019 r. miał wiedzę odnośnie do wydanej w stosunku do niego decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Najpóźniej zaś o fakcie tym dowiedział się 29 maja 2019 r., kiedy to udzielił pełnomocnictwa kolejnemu pełnomocnikowi tj. S.K. do reprezentowania go we wszystkich sprawach administracyjnych łączących się z pojazdem marki Volkswagen Passat nr rej. [...], w tym dotyczącymi kosztów jego przechowywania, jak też do składania "nadzwyczajnych środków odwoławczych". Treść wskazanego dokumentu pełnomocnictwa jest jednoznaczna i dowodzi, że w dacie umocowywania wskazanej adwokat, A.M. wiedział o decyzji z [...] listopada 2016 r. Potwierdza to pismo z 10 czerwca 2019 r. o wgląd w akta sprawy noszącej sygnaturę [...], a zatem tej, która zakończyła się decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. Sąd wskazał nadto na zawarte w skardze stwierdzenie, że wystąpienie do organu skarbowego pozwoliło na ustalenie, jakiej sprawy dotyczyło zajęcie w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem, że nastąpiło ono w oparciu o decyzję z [...] listopada 2016 r.
W ocenie Sąd I instancji, pełnomocnik skarżącego popadła w sprzeczność. Z jednej bowiem strony wskazała (w zażaleniu na postanowienie organu I instancji), że dopiero po dokonaniu wglądu w akta sprawy powzięła wiedzę o tym, że w momencie wydania decyzji z [...] listopada 2016 r., a nawet już w momencie zatrzymywania pojazdu wymieniony nie był jego właścicielem, bowiem w drodze umowy darowizny z 28 października 2014 r. przekazał swój udział w prawie własności tego pojazdu. Z drugiej zaś strony pełnomocnik stwierdziła, że organ nie dołączył do akt sprawy dokumentu w postaci przedmiotowej umowy darowizny.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe także wówczas, zdaniem Sądu, gdyby za istotną dla sprawy przesłankę wznowienia postępowania uznać niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu w związku ze skierowaniem do niej decyzji z [...] listopada 2016 r. na niewłaściwy adres. Na kwestię tę zwrócił uwagę skarżący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jak i w skardze. Wówczas bowiem bieg terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie liczy się od momentu dowiedzenia się przez stronę o decyzji.
Wobec przyjęcia, że w sprawie nie został zachowany przez stronę termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, zbędnym było czynienie przez organ II instancji rozważań co do faktycznej daty sporządzenia umowy darowizny udziału w prawie własności samochodu, którego sprawa ta dotyczy.
Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie:
1. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako P.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części w jakiej zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż przed upływem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. wniosek o wznowienie postępowania został skutecznie nadany w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego, wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co oznacza, że termin został zachowany;
2. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że strona pomimo tego, że nie odebrała decyzji, dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w chwili dokonania egzekucji z rachunku bankowego, a najpóźniej w momencie udzielenia pełnomocnictwa, podczas gdy czynności te dotyczyły postępowania prowadzonego przed komornikiem i posiadały jego sygnatury, dopiero, gdy pełnomocnik na podstawie udzielonego pełnomocnictwa dokonał wglądu w akta sprawy, to dowiedział się o fakcie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...], jej dacie i sygnaturze, a skarżący nie miał wiedzy na jakiej podstawie została wszczęta przeciwko niemu egzekucja, w oparciu o jaką przesłankę domagać się wznowienia postępowania, a tym bardziej do jakiego organu skierować wniosek o wznowienie postępowania;
3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez przyjęcie, że strona dowiedziała się o podstawie do wznowienia postępowania w dniu 29 maja 2019 r. gdyż w tym dniu udzielone zostało pełnomocnictwo adw. S.K. podczas, gdy strona powzięła wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania - fakt prowadzenia postępowania bez zapewnienia możliwości brania udziału w sprawie poprzez kierowanie pism na niewłaściwy adres, dopiero po dokonaniu przez pełnomocnika wglądu w akta sprawy toczącej się przed Prezydentem Miasta [...], co miało miejsce w dniu 11 lipca 2019 r. Wówczas również strona dowiedziała się, że Prezydent nie dołączył dokumentu, który posiadał w Wydziale Komunikacji, tj. umowy darowizny udziału;
4. art. 134 P.p.s.a. z zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez nierozważenie całości materiału zebranego w sprawie i dokonanie nieprawidłowych ustaleń polegających na uznaniu, iż o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania skarżący dowiedział się dużo wcześniej niż po dokonaniu przez pełnomocnika adw. S.K. wglądu w akta sprawy;
5. art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 K.p.a., tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej dochodzenia swoich praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W ocenie skarżącego zostało naruszone prawo do obrony słusznego interesu.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi na postanowienia SKO [...] z dnia [...] października 2019 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna.
Analiza złożonej w tej sprawie skargi kasacyjnej wskazuje, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub art. 145a K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 K.p.a.
Niezależnie od wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania, wymagana była zatem w sprawie ocena wniosku o wznowienie postępowania z punktu widzenia treści art. 148 § 1 K.p.a., a mianowicie, czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Na tym wstępnym etapie postępowania organ administracyjny nie bada więc kwestii merytorycznych, tj. zasadności wniosku, a zatem i ocena sądu administracyjnego ograniczona jest jedynie do ww. czysto formalnych kwestii.
W tej sprawie skarżący przesłankę wznowienia postępowania łączył z faktem, że w dniu wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nie był już właścicielem pojazdu, bowiem w drodze umowy darowizny przekazał swój udział w prawie własności przedmiotowego pojazdu na rzecz R.H., który stał się wówczas jego wyłącznym właścicielem. Umowa darowizny zawarta została w dniu 28 października 2014 r., a zatem jeszcze przed zatrzymaniem pojazdu w dniu 12 czerwca 2015 r. O zawarciu umowy darowizny organ nie mógł wiedzieć skoro wydał decyzję skierowaną do skarżącego, a dotyczącą pojazdu, którego skarżący nie był już właścicielem.
Istotne zatem w sprawie było ustalenie kiedy skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania tj. o treści decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nakładającej na skarżącego obowiązek zapłaty kosztów związanych z holowaniem, przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki VW Passat nr rej. [...], a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu oraz przeprowadzeniem postępowania w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Gminy [...].
Według organów administracji publicznej orzekających w tej sprawie ale i Sądu I instancji, o wydaniu decyzji skarżący dowiedział się w chwili dokonania egzekucji z rachunku bankowego tj. w dniu 5 marca 2019 r., a najpóźniej w dniu 29 maja 2019 r. kiedy to udzielił pełnomocnictwa adw. S.K., o czym świadczy jego zakres. Nadto Sąd I instancji wskazał na znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 29 kwietnia 2019 r. nr [...], w którym podano, że w dniu 2 kwietnia 2019 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego - datowane na 1 kwietnia 2019 r. - pismo skarżącego, reprezentowanego przez adw. M.M. zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne". Nadto w kolejnym piśmie złożonym do Urzędu Skarbowego z dnia 26 kwietnia 2019 r. skarżący podniósł, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na im in. "błąd co do osoby zobowiązanego". To świadczy zdaniem Sądu, iż już w kwietniu 2019 r. skarżący miał wiedzę odnośnie do wydanej decyzji z [...]listopada 2016 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z takimi wnioskami nie sposób się zgodzić.
Po pierwsze, dokonanie egzekucji z rachunku bankowego skarżącego, w żadnym razie nie świadczy o zapoznaniu się z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. i okolicznościach związanych z jej wydaniem. Zajęcie rachunku bankowego było momentem, w którym skarżący dowiedział się o podejmowanych w stosunku do niego czynnościach łączących się z pojazdem marki VW Passat nr rej. [...], którego nie był już właścicielem.
Do drugie, o wiedzy na temat treści decyzji z [...] listopada 2016 r. nie świadczy także zakres udzielonego pełnomocnictwa z dnia 29 maja 2019 r. Skarżący wiedział czego dotyczy postępowanie egzekucyjne, tj. że związane jest z ww. pojazdem ale nie można tego utożsamiać ze znajomością treści decyzji i przebiegu postępowania administracyjnego, w którym została wydana. Ta sama uwaga odnosi się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu pełnomocnictwa adw. M.M.
Po trzecie, korespondencja z Urzędem Skarbowym [...], wskazuje jedynie, że skarżący podejmował wszelkie kroki celem wyjaśnienia sytuacji i reagował na kierowane w stosunku do niego działania ze strony organów Państwa.
I po czwarte, z całą stanowczością stwierdzić należy, iż z fakt wystąpienia przez pełnomocnika skarżącego z wnioskiem z dnia 10 czerwca 2019 r. o wgląd do akt sprawy i sporządzenie fotokopii, nie przemawia za uznaniem, iż skarżący znał treść decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. Powodem złożenia wniosku o zapoznanie się z aktami sprawy było właśnie ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności, tj. dlaczego prowadzone było postępowania z udziałem skarżącego, a w konsekwencji wydana w stosunku do niego decyzji skoro właścicielem pojazdu już nie był. Oceny tej nie zmienia fakt, iż być może znał sygnaturę akt prowadzonej przed organem sprawy albowiem informację taką mógł uzyskać od organu egzekucyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący o podstawie do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. mógł dowiedzieć się dopiero po zapoznaniu się z treścią tej decyzji, ale także po zapoznaniu się z aktami sprawy. Wówczas mógł dostrzec, że wyszły na jaw okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję wydał - a mianowicie okoliczność zawarcia umowy darowizny udziału w prawie własności spornego pojazdu w dniu 28 października 2014 r.
W związku z tym w sprawie Sąd I instancji wadliwie uznał za trafną ocenę organów administracji, co do braku zachowania przez skarżącego terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z punktu widzenia treści art. 148 § 1 K.p.a. istotne jest to kiedy skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie niejako moment "dostrzeżenia" (zorientowania się) przez skarżącego, że dana okoliczność świadczyła o wydaniu decyzji w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. został w tej sprawie zachowany, skoro pełnomocnik skarżącego zapoznała się z aktami sprawy w dniu 11 lipca 2019 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 9 sierpnia 2019 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym - art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a.).
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. i art. 135 uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] września 2019 r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).