I OSK 1778/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez grupę osób przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie, który oddalił ich skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii. Sprawa dotyczyła zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, który miał umorzyć z mocy prawa postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej oraz przepisów Konstytucji i EKPC, argumentując, że nowa regulacja jest sprzeczna z zasadą zaufania do państwa, pozbawia ich prawa do wynagrodzenia za szkody i zamyka drogę do dochodzenia roszczeń. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej były wadliwie skonstruowane, tworząc niespójną zbitkę przepisów. Odnosząc się do meritum, NSA podkreślił, że zasady bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa, choć fundamentalne, nie mają charakteru bezwzględnego i dopuszczają wyjątki, w tym regulacje o mocy wstecznej, jeśli uzasadnia to interes publiczny. Sąd powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazując, że jednostka musi liczyć się ze zmianami prawnymi. NSA uznał, że wprowadzenie ograniczenia czasowego w możliwości stwierdzenia nieważności decyzji było uzasadnione wyrokiem TK z 2015 r. i służy ochronie interesu publicznego, a 30-letni okres na dochodzenie praw był wystarczający. W ocenie Sądu, zasada pewności obrotu prawnego i trwałości decyzji administracyjnej przeważa nad interesem jednostki po tak długim czasie. Sąd przywołał również decyzję ETPC z 2022 r., która uznała podobne skargi za niedopuszczalne. NSA zaznaczył, że w przypadku ewentualnego uznania przez TK art. 2 ustawy nowelizującej za niezgodny z Konstytucją, skarżący będą mogli żądać wznowienia postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający