I OSK 1758/21

I OSK 1758/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Maciej Dybowski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Niczyporuk
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 291/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-25
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 105 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 291/21 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 22 grudnia 2020 r. nr WIW-ZOZ-II.913.4.17.2020.MS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. oddala skargę kasacyjną w całości; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz J.K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2021 r. IV SA/Wa 291/21 (dalej wyrok IV SA/Wa 291/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J.K. (dalej skarżący) na decyzję z dnia 22 grudnia 2020 r. nr WIW-ZOZ-II.913.4.14.2020.MS (dalej decyzja z 22 grudnia 2020 r.) Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2 zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz J.K. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (k. 34, 39-42 akt sądowych).
Skargę kasacyjną wywiódł Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej Wojewódzki Lekarz lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r. pr. K.P., zaskarżając wyrok IV SA/Wa 291/21 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej ppsa) przez niezasadne uwzględnienie w całości skargi J.K. [z] 25 stycznia 2021 r. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z 22 grudnia 2020 r. w sprawie WIW-ZOZ-II.913 .4.17.2020.MS w przedmiocie odwołania od decyzji nr 428 Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z 30 września 2020 r., na podstawie której w oparciu o treść art. 41 ust. 1 pkt 2, art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz pkt 3.3 załącznika "Krajowy program zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus na lata 2019-202[0]" [do] rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 8 lutego 2019 r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus na lata 2019-2020, nakazał właścicielowi fermy drobiu - kury nioski, WNI 14371342 położonej w miejscowości S., gmina L. nakazano J.K.: 1. unieszkodliwienie zwłok wszystkich sztuk drobiu padłego, ze stad kur niosek utrzymywanych w kurnikach nr 1 i 2, zgodnie z przepisami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z art. 40 tegoż rozporządzenia; 2. przemieszczanie jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, ze stad niosek utrzymywanych w kurniku nr 1 i 2, wyłącznie do zakładu przetwórczego, w którym zostaną poddane obróbce cieplnej gwarantującej wyeliminowanie wszystkich serotypów Salmonella mających znaczenie dla zdrowia publicznego; 3. zagospodarowanie odchodów, które mogły ulec skażeniu, w sposób wskazany w załączniku do decyzji, który wyklucza zanieczyszczenie pałeczkami salmonelli, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 oraz środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z art. 40 rozporządzenia; 4. izolację drobiu znajdującego się w gospodarstwie w kurnikach, w którym drób jest utrzymywany; 5. zastosowanie właściwych produktów biobójczych przed wejściami do kurników nr 1 i 2 i wyjściami z nich, jak i wjazdami na teren gospodarstwa i wyjazdami z tego gospodarstwa; 6. przetrzymywanie jaj w magazynie kurników nr 1 i 2 w warunkach uniemożliwiających rozprzestrzenienie zakażenia; 7. po zakończeniu cyklu produkcyjnego oczyszczenie i odkażenie kurników, w których przetrzymywany był drób ze stad skażonych, otoczenia kurników, środków transportu i pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z.; 8. podjęcie działań mających na celu poprawę warunków zoohigieniecznych oraz bezpieczeństwa epizootecznego w gospodarstwie, o których mowa w ust. 2.1 "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus na lata 2019-2020", oraz zakazał wprowadzania drobiu do gospodarstwa oraz wyprowadzania drobiu z gospodarstwa bez zgody Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. oraz przemieszczania drobiu ze stada zakażonego, chyba że drób, na wniosek hodowcy, zostanie przemieszczony do rzeźni w celu poddania ubojowi, gdy tymczasem brak było przesłanek do uwzględnienia skargi gdyż 23 października 2020 r., a następnie 24 października 2020 r. dokonano uboju kur, co wynikało z załączonej do akt sprawy dokumentacji;
2) art 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa przez błędną wykładnię powołanych przepisów prowadzącą do wniosku, że organ II instancji wydając 22 grudnia 2020 r. w sprawie nr WIW-ZOZ-II.913.4.17.2020.MS decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego z powodu jego bezprzedmiotowości nie był do tego uprawniony w przypadku wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. 9 listopada 2020 r. decyzji nr 283 o wygaszeniu decyzji z 30 września 2020 r. nr 248;
3) art. 134 w zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 7, 77, 80 kpa przez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie przez Sąd I instancji i wydanie orzeczenia w ramach podniesionych w skardze zarzutów, gdy tymczasem Sąd I instancji zgodnie z powyższym przepisem obowiązany był rozstrzygnąć sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany wskazanymi w skardze zarzutami i wnioskami skargi, z pominięciem całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, z którego wprost wynikało, że dnia 23 października 2020 r. i 24 października 2010 r. dokonano uboju kur należących do J.K. WNI 14371342, natomiast sztuki padłe i konfiskaty zagospodarowano zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1069/2009 tymczasem postępowanie stało się bezprzedmiotowe;
4) art. 141 § 4 ppsa przez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z przyczynami wydania rozstrzygnięcia o wskazanej powyżej treści, w szczególności w kontekście okoliczności, że na dzień wydawania decyzji przez organ II instancji, jak również wydawania wyroku przez Sąd I instancji kury, u których stwierdzono chorobę zakaźną - Salmonellę zostały poddane ubojowi, a tym samym przez to nie było przedmiotu postępowania, co było zasadniczym powodem wydania przez organ II instancji decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w kontekście otrzymanej od Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. decyzji nr 283 z 9 listopada 2020 r., którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji z 30 września 2020 nakładającą na skarżącego obowiązki wymienione w jej treści;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 162 § 1 i art. 105 § 1 kpa przez błędne uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po niewłaściwej wykładni powołanych przepisów, na podstawie których Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. decyzji nr 283 z 9 listopada 2020 r. wygaszającej decyzję nr 248 z 30 września 2020 r. nakładającej na skarżącego określone w niej obowiązki w związku z wykrytą chorobą zakaźną u kur, bowiem nawet samo ubicie kur przez skarżącego, co wynika z informacji z 28 października 2020 r. nie powodowało, że postępowanie z tych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, gdy tymczasem w ocenie organu prawidłowość dotyczącą wydania przez PLW w Z. z 9 listopada 2020 r. decyzji nr 283 w pierwszej kolejności podlegać powinno weryfikacji w ramach postępowania odwoławczego, zainicjowanego przez skarżącego wniesieniem stosownego środka zaskarżenia od wydanej 9 listopada 2020 r. decyzji, a ponadto informacja o dokonaniu uboju kur dnia 23 i 24 października 2020 r. przez skarżącego powodowała, że przedmiot postępowania przestał istnieć, a zatem zaistniała przesłanka umorzenia postępowania odwoławczego z powodu jego bezprzedmiotowości, jak wskazał to organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z 22 grudnia 2020 r. w sprawie WIW-ZOZ-II.913.4.17.2020.MS.
Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku IV SA/Wa 291/21 w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz organu od skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych; przeprowadzenie rozprawy w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej (k. 51-58 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.K., reprezentowany przez adw. R.B., wniósł o: oddalenie skargi kasacyjnej w całości; [zasądzenie] zwrot[u] od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 73-75v akt sądowych).
Na rozprawie dnia 28 listopada 2024 r. nie stawił się skarżący kasacyjnie, wnoszący o przeprowadzenie rozprawy (k. 54, 86 akt sądowych). Stający na rozprawie pełnomocnik uczestnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; podniósł, że decyzja I instancji doprowadziła skarżącego do bankructwa (k. 86 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określono zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zrezygnował z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadził swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku I instancji.
Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa).
Zarzut naruszenia art. "77" kpa został postawione niestarannie. Art. 77 kpa składa się z 4 paragrafów o różnej treści normatywnej. Ani w petitum skargi kasacyjnej (pkt 3), ani w jej uzasadnieniu (s. 6), skarżący kasacyjnie nie wskazał, którego z 4 paragrafów art. 77 się dopatruje. Z tego względu zarzut naruszenia art. "77" kpa nie nadawał się do rozpoznania.
Skarżący kasacyjnie podniósł wyłącznie zarzuty z drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 ppsa).
Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że istota sporu sprawdzała się do wyjaśnienia, czy faktycznie zaszła okoliczność, która uzasadniała umorzenie postępowania odwoławczego jako bezprzedmiotowego.
Wykonanie decyzji z 30 września 2020 r. nie prowadziło do umorzenia postępowania, skoro hodowca, jako dysponent wniesionego środka prawnego, nie cofnął odwołania. Tym bardziej samo dobrowolne wykonanie decyzji przez skarżącego nie oznacza jej bezprzedmiotowości, tym bardziej, że w odwołaniu skarżący podnosił: przekroczenie czasu przewidzianego do badania próbek; uwzględnienie przez organy jedynie wyników badań urzędowych; nieuwzględnienie ujemnego wyniku prób rutynowych, przeprowadzonych 2 tygodnie wcześniej; kwestionował zakażenia stada, wobec zachowania się kur, braku padłych sztuk; braku spadku nieśności (k. 72, 71-70 akt administracyjnych). Wykonanie nałożonych obowiązków nie może bowiem istnieć w oderwaniu od decyzji zaskarżonej w drodze odwołania.
Organ argumentował, że podstawą umorzenia postępowania odwoławczego było wygaszenie decyzji z 30 września 2020 r. W ocenie Sądu I instancji i Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie stanowisko jest nieprawidłowe.
Art. 162 § 1 pkt 1 kpa może być stosowany stosunku do decyzji ostatecznych, jak i nieostatecznych, niemniej z zastrzeżeniem, że wyłączona jest taka możliwość w sytuacji wszczęcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do decyzji wygaszanej (wyrok NSA z 5.12.1989 r. SA/Wr 335/89, ONSA 1990/1/11, s. 77-79, aprobowany przez Zespół pod red. A. Wróbla, Kodeks postępowania administracyjnego, orzecznictwo, piśmiennictwo, Zakamycze 2002, s. 839, uw. 2), a taka sytuacja miała miejsce w sprawie.
Art. 162 kpa z natury rzeczy dotyczy decyzji, które nie zostały jeszcze wykonane, a których na skutek określonych zdarzeń wykonanie stało się niemożliwe albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Innymi słowy, możliwe jest zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 kpa do decyzji nakładającej obowiązek, który nie został wykonany.
Z wykładni gramatycznej art. 162 § 1 pkt 1 kpa wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. W przypadku gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, należy bowiem dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony (A. Wróbel A. Wróbel w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2020, s. 961-962, uw. 2 do art. 162). Skoro w odwołaniu skarżący podnosił: przekroczenie czasu przewidzianego do badania próbek; uwzględnienie przez organy jedynie wyników badań urzędowych; nieuwzględnienie ujemnego wyniku prób rutynowych, przeprowadzonych 2 tygodnie wcześniej; kwestionował zakażenia stada - wobec zachowania się kur, braku padłych sztuk; braku spadku nieśności (k. 72, 71-70 akt administracyjnych), to stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 30 września 2020 r. nie leżało także w interesie społecznym, ani w interesie strony (art. 162 § 1 pkt 1 in fine kpa).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd zawarty w wyroku NSA z 22.1.2021 r. II OSK 2342/20 (cbosa), że fakt wykonania przez stronę decyzji organu I instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 130 § 3 pkt 1 kpa), bądź, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 pkt 2 kpa) nie oznacza bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa i nie stanowi przesłanki do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania I instancji (art. 138 § 1 pkt 2 kpa).
Przesłanką umorzenia postępowania odwoławczego nie jest zatem fakt wykonania przez stronę decyzji I instancji, od której wniesiono odwołanie, bo kpa nie daje do tego podstawy. Jeżeli strona nie cofnęła odwołania (art. 137 kpa), co byłoby równoznaczne z wystąpieniem o umorzenie postępowania odwoławczego (art. 105 § 2 kpa), brak jest podstaw do umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego tylko z tego powodu, że strona wykonała decyzję nieostateczną (wyrok NSA z 17.4. 1985 r. SA/Wr 111/85, ONSA 1985/1/21; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 1996, s. 170).
Instytucja wygaszania decyzji służy porządkowaniu obrotu prawnego przez eliminowanie z niego rozstrzygnięć administracyjnych, które materialnie już nie istnieją, natomiast formalnie jeszcze w nim pozostają i mogą wobec tego stwarzać stan niepewności. Przyczyny bezprzedmiotowości nie mają jednak charakteru wad tkwiących w samej decyzji. Stąd prawidłowo uznał Sąd I instancji, że wygaszanie decyzji nie jest środkiem służącym eliminacji z obiegu prawnego decyzji wadliwych.
Sąd I instancji słusznie uznał, że w związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym, dla wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z 30 września 2020 r., organ I instancji nie mógł wydać decyzji opartej na art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Dla bezskuteczności wydania decyzji wygaszającej inną decyzję istotna jest już sama tylko przesłanka zaskarżenia decyzji do organu odwoławczego. Bez znaczenia dla tej oceny pozostaje okoliczność, że strona obowiązki te dobrowolnie zrealizowała, gdyż wykonanie decyzji z 30 września 2020 r. nie oznacza automatycznie, że decyzja z 30 września 2020 r. winna zostać usunięta z obrotu prawnego jako bezprzedmiotowa. Niemniej istotne są również odmienne skutki wygaszenia decyzji od jej ewentualnej eliminacji z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Sąd I instancji trafnie wskazał, że nie można wykluczyć, że organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, może stwierdzić nieważność decyzji I instancji (ze skutkiem ex tunc; s. 6 uzasadnienia wyroku IV SA/Wa 291/21).
Kontrola instancyjna sprawowana przez organ odwoławczy jest dalszym etapem merytorycznego załatwiania sprawy, w toku którego organ II instancji prowadzi postępowanie merytoryczne oraz wydaje decyzję wedle stanu prawnego i faktycznego zaistniałego na dzień jej wydania, a także dokonuje kontroli decyzji I instancji pod kątem przesłanek nieważności. To z kolei oznacza, że nie można wykluczyć, że organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, stwierdzi nieważność decyzji, która w takim przypadku nie wywołałaby żadnych skutków od samego początku (ex tunc), czyli od daty jej wydania. Czyni to zarzuty naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa; art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 162 § 1 i art. 105 § 1 kpa (pkt 2 i 5 petitum skargi kasacyjnej) niezasadnymi.
Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 7 ani art. 80 kpa. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ppsa; art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 7 i 80 kpa (pkt 1, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej) nieusprawiedliwionymi.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie konieczne elementy określone art. 141 § 4 ppsa i poddaje się kontroli instancyjnej; należycie wskazuje na uchybienia mające wpływ na wynik sprawy i zawiera wystarczające wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania (s. 6 i 7 uzasadnienia wyroku IV SA/Wa 291/21).
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną w całości.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa.