I OSK 174/23

I OSK 174/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska
Elżbieta Kremer /sprawozdawca/
Maciej Dybowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
II SA/Wr 463/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-07-26
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 276
art. 12b ust. 6 i 7
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 463/22 w sprawie ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i materiałów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 463/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i materiałów.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Zawiadomieniem z dnia 14 maja 2020 r. Starosta Średzki poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i materiałów lub innych materiałów sporządzonych przez wykonawcę w ramach pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod nr [...].
Decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r. Starosta Średzki odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i materiałów sporządzonych przez wykonawcę w ramach pracy geodezyjnej zgłoszonej i zarejestrowanej pod nr [...].
Od ww. decyzji odwołanie wniosła skarżąca spółka.
Decyzją z dnia 20 sierpnia 2020 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 484/20 uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że organ I instancji dokonał dwukrotnej weryfikacji pracy geodezyjnej złożonej przez skarżącą spółkę, w efekcie nie uwzględniając stanowiska wykonawcy i kończąc postępowanie decyzją odmowną. Co istotne, w postępowaniu odwoławczym takie stanowisko organu I instancji zostało zaakceptowane przez instancję odwoławczą. W tym kontekście zwrócono uwagę, że dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że w dniu 29 lipca 2020 r. w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim we Wrocławiu sporządzono "protokół z czynności przeprowadzenia weryfikacji zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych". Zdaniem Sądu z przytoczonego dokumentu wynika, że organ odwoławczy, podzielając zastrzeżenia organu I instancji, dostrzegał dalsze wadliwości zgłoszonej pracy, co wynika z czynności weryfikacji i sporządzenia w dniu 29 lipca 2020 r. przez organ odwoławczy kolejnego protokołu weryfikacyjnego poszerzającego zakres stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podzielił (a Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował) linię orzeczniczą, zgodnie z którą istnieje możliwość poszerzenia w postępowaniu odwoławczym zarzutów formułowanych na podstawie zgromadzonego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy, bez naruszenia art. 15 k.p.a.
Reasumując, zdaniem Sądu, wykonanie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21, daje podstawę do ponownego uchylania decyzji organu II instancji. Jak bowiem wynika z treści protokołu organ odwoławczy wskazał na dalsze (dodatkowe) nieprawidłowości przedłożonych prac geodezyjnych, a co za tym idzie, przed wydaniem decyzji rzeczą organu było przeprowadzenie procedury uregulowanej w art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2020 r., poz. 276), dalej "p.g.k.". W ocenie Sądu, nie ma przeszkód, aby weryfikacja zgłoszonej pracy geodezyjnej lub kartograficznej była przeprowadzona także przez organ II instancji. Brak jest bowiem podstaw do wykluczenia możliwości dokonania ponownej weryfikacji zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych m.in. przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i ma obowiązek sporządzenia kolejnego protokołu weryfikacyjnego w przypadku stwierdzenia dalszych (innych niż dotychczas wykazane) wadliwości zgłoszonej pracy. Organ ten musi mieć jednak na uwadze specyfikę postępowania prowadzonego na podstawie art. 12b p.g.k. przewidującego opisaną wyżej procedurę, w tym zawarte w ust. 7 tego przepisu, prawo wykonawcy prac geodezyjnych do ustosunkowania się do wyników weryfikacji. Sąd stwierdził przy tym, że podstawowym celem procedury wskazanej w art. 12b p.g.k. jest zadbanie o to, by przyjęcie do zasobu dokumentacji z wykonanej pracy geodezyjnej było pozbawione jakichkolwiek błędów lub nieprawidłowości. Wszechstronna weryfikacja zgłoszonych do zasobu zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub kartograficznych stanowi zabezpieczenie dla bezbłędności zasobów geodezyjnych, aby zapobiec błędom w wykorzystaniu zasobów do prac, w których ich wykorzystanie jest niezbędne. Ustawodawca wskazuje szczegółowo sposób procedowania w tych sprawach (o czym była mowa wyżej), aby zapewnić wykonawcy prac możliwość ustosunkowania się do wskazanych przez organ geodezyjny nieprawidłowości, ale i usunięcia ich, tak by na koniec dokumentacja miała walor niewadliwości i mogła być przyjęta do zasobów geodezyjnych. Protokół, o którym mowa ma charakter gwarancyjny, także uprawnień procesowych wykonawcy prac geodezyjnych lub kartograficznych (ust. 6 i 7 art. 12b p.g.k.). Jeśli organ odwoławczy decyduje się na sporządzenie, w ramach prowadzonego przezeń postępowania, kolejnego "protokołu z czynności" i po jego sporządzeniu dostrzega dalsze (nieobjęte protokołem sporządzonym przez organ pierwszej instancji) braki w przedłożonej pracy geodezyjnej, to jego obowiązkiem jest zapewnić wykonawcy stosowną ochronę jego praw wynikającą z odnośnych przepisów ustawy (art. 12b ust. 8 p.g.k.). Skoro ustawodawca nie zwolnił organu odwoławczego z zachowania wszystkich zasad gwarancyjnych, należnych wykonawcy oraz mając na względzie charakter gwarancyjny dla tego wykonawcy, jaki posiada "protokół", należało uchylić zaskarżoną decyzję. Rzeczą organu jest zatem zwrot wykonawcy przekazanej przez niego dokumentacji, celem umożliwienia mu odniesienia się (uwzględnienia?) wypunktowanych zarzutów. Jak wskazują akta administracyjne tak właśnie postąpił organ I instancji. Inaczej mówiąc, po dokonaniu ponownej analizy w Protokole organ odwoławczy winien praktycznie umożliwić wykonawcy wykorzystać przyznane mu normatywnie uprawnienia, a jest to, zdaniem Sądu, możliwe jedynie wtedy, gdy wykonawca będzie się przekazanymi dokumentami fizycznie mógł posłużyć. Samo zawiadomienie autora prac o możliwości wglądu do akt i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, w szczególności do wyników weryfikacji uwidocznionych w protokole weryfikacji nie wypełnia, w ocenie Sądu, obowiązku ciążącego na organie w postępowaniu dotyczącym przyjęcia, bądź nie zbioru danych i materiałów sporządzonych przez wykonawcę w ramach pracy geodezyjnej i kartograficznej, w trybie art. 12b ust. 6-8 ustawy.
W konsekwencji wydanie kwestionowanej decyzji bez uprzedniego zwrócenia wyników pracy wraz z protokołem z weryfikacji sporządzonym przez organ odwoławczy jego wykonawcy stanowi naruszenie art. 12b ust. 6, ust 7 i ust. 8 p.g.k, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił poglądu, że wypełnieniem obowiązku organu jest udostępnienie stronie dostępu do akt w trybie art. 73 k.p.a. Zdaniem Sądu art. 12b ust. 6 do 8 P.g.k. są to przepisy szczególne w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego, gwarantujące możliwość prawidłowego, zgodnego z obwiązującymi przepisami zakończenia postępowania, także poprzez korektę pracy geodezyjnej przez wykonawcę, w przypadku gdy podzieli on stanowisko organu, zapisane w Protokole.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 153 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie i wadliwe wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez niewykazanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, na czym ma polegać potencjalny wpływ naruszenia art. 12b ust. 6-7 p.g.k. na wynik tej konkretnej sprawy, w kontekście podstaw odmowy przyjęcia przedstawionych przez skarżącego materiałów, jakie były podstawą wydania uchylonej decyzji.
Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania;
2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu oświadczył, że zrzeka się rozprawy przy rozpatrywaniu niniejszej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Nadto należy mieć na uwadze, że na zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istotne znaczenie ma okoliczność, czy w danej sprawie zapadły już wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej, albo wyroki wojewódzkiego sądu administracyjnego, a to z uwagi na treść art. 190 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest niezasadna.
W skardze kasacyjnej opartej o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. pkt 1) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i wadliwe wykonanie wyroku NSA z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21, pkt 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewykazanie na czym ma polegać potencjalny wpływ naruszenia art. 12b ust. 6-7 p.g.k. na wynik tej konkretnej sprawy.
Odnosząc się do sformułowanych zarzutów w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są niezasadne, albowiem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie naruszył art. 153 p.p.s.a., a w konsekwencji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że NSA w wyroku z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21 uchylił wyrok z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 482/20 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Powołany wyrok NSA został wydany na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Uchylając wówczas wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 marca 2021 r., którym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylona została zaskarżona decyzja o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbioru danych, i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wskazał, że Sąd nie wyjaśnił na czym polegać ma potencjalny wpływ naruszenia art. 12b ust. 6-7 p.g.k. na wynik sprawy.
Jak wskazano wyżej wyrok NSA z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1688/21 wydany został na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., a to oznacza, że w sprawie miał zastosowanie art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast w sprawie nie miał zastosowania art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przypadku gdy w sprawie został wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 153 p.p.s.a. mógłby być stosowany tylko wówczas gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną decyzję (albo zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji), wówczas ma zastosowanie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.
Stąd też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony obecnie wyrok nie mógł naruszyć tego przepisu, albowiem przepis ten nie był i nie mógł być stosowany.
Stąd też zaznaczyć tylko należy, że NSA powoływanym wyrokiem z dnia 11 maja 2022 r. uchylając wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wskazał, że Sąd nie wyjaśnił na czym polegać ma potencjalny wpływ naruszenia art. 12b ust. 6-7 p.g.k. na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnie zaskarżonym wyroku na s. 14 i 15 uzasadniania odniósł się do powyższej kwestii.
W takich okolicznościach, wobec braku prawidłowego zarzutu skargi kasacyjnej, należy tylko zasygnalizować, że weryfikacja zgłoszonej pracy geodezyjnej lub kartograficznej może nastąpić więcej niż raz w toku postępowania w sprawie przyjęcia do zasobu zbioru danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub kartograficznych. Wadliwość protokołu weryfikacyjnego czy szerzej błędne stanowisko organu I instancji co do prawidłowości zgłoszonej pracy geodezyjnej, nie może prowadzić ani do przyjęcia do zasobu wadliwej pracy geodezyjnej lub kartograficznej, ani też do pozbawienia wykonawcy pracy geodezyjnej uprawnień do ustosunkowania się do wyników weryfikacji. Dostrzeżenie w toku postępowania odwoławczego – już po sporządzeniu protokołu weryfikacyjnego i jego przedstawieniu wykonawcy – dalszych wadliwości zgłoszonej pracy, nakłada na organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej obowiązek ponowienia weryfikacji. To zaś wiąże się z obowiązkiem sporządzenia kolejnego protokołu weryfikacyjnego obejmującego wcześniej niedostrzeżone wadliwości. Konsekwencją tego jest umożliwienie wykonawcy prac odniesienia się do nowych wyników procedury weryfikacyjnej. Taki sposób procedowania nad wnioskiem o przyjęcie do zasobu wykonanych prac geodezyjnych lub kartograficznych umożliwia zarówno osiągnięcie celów stawianych organom Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak i zachowanie gwarantowanych przez art. 12b ust. 6 i 7 p.g.k. uprawnień procesowych wykonawcy prac geodezyjnych lub kartograficznych. Tymi uprawnieniami procesowymi w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji jest wynikający z art. 12b ust. 6 p.g.k. obowiązek zwrotu wykonawcy prac geodezyjnych przekazanych przez niego zbiorów danych, lub innych materiałów wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości, a wykonawca prac geodezyjnych, ma zgodnie z art. 12b ust. 7 p.g.k., w terminie 14 dni od otrzymania protokołu ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji. Z powyższych uprawnień procesowych wynika nałożony przez ustawodawcę na organ służby geodezyjnej określony obowiązek (art. 12 ust. 6 p.g.k.) wykonanie którego, umożliwia wykonawcy skorzystanie z ustawowego prawa do ustosunkowania się na piśmie do wyników weryfikacji w terminie 14 dni od otrzymania protokołu. Naruszenie przez organ obowiązku wynikającego z art. 12b ust. 6 p.g.k., tj. powoduje, że wykonawca pracy geodezyjnej nie może skorzystać z przysługującego mu prawa z art. 12b ust. 7 p.g.k., a to oznacza, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy mieć bowiem na uwadze, że zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawa uwzględnienia skargi, tj. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczy różnorodnych spraw, w których mają zastosowanie nie tylko klasyczne przepisy postępowania zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, ale również szczególne przepisy postępowania obowiązujące w określonych rodzajach spraw, w tym przepisy wprowadzające szczególny, odrębny tryb postępowania. Stąd też dla oceny, czy spełniona została podstawa uwzględnienia skargi określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy również brać pod uwagę charakter przepisów postępowania które zostały naruszone, w przedmiotowej sprawie przepisy te mają charakter gwarancyjny umożliwiają skorzystanie z określonego prawa w określonym trybie i terminie, stąd też ich naruszenie może stanowić podstawę uwzględnienia skargi o której mowa w powołanym przepisie.
Mając powyższe na uwadze zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny, albowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a to oznacza niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., dlatego też skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.