I OSK 167/05

I OSK 167/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Dolecki
Jan Paweł Tarno
Zbigniew Rausz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 388/04 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-10-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 1, art. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ normującego postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do ich właściwości sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych /jak też przed innymi organami i podmiotami które są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania tego rodzaju spraw/, jak również w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między podmiotami wymienionymi w art. 1 pkt 3 tego Kodeksu oraz w sprawach wydawania zaświadczeń - nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz (spr), Sędziowie NSA Henryk Dolecki, Jan Paweł Tarno, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jerzego E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 388/04 w sprawie ze skargi Jerzego E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 maja 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego opłacenie składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21.10.2004 r. III SA/Lu 388/04 oddalił skargę Jerzego E. na "decyzję" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 maja 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego opłacanie składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że Jerzy E. pismem z dnia 6 kwietnia 2004 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie w okresie od dnia 1 lipca 1977 r. do dnia 31 grudnia 1988 r. składek na rzecz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Rolników. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2004 r. Skarbnik Miasta działając z upoważnienia prezydenta Miasta C. odmówił wydania zaświadczenia, uzasadniając to faktem braku w zasobach swoich akt archiwalnych dokumentów pozwalających na potwierdzenie faktu opłacania przez wnioskodawcę opisanych wyżej składek. Jako bezpośredni powód nieposiadania takiej dokumentacji archiwalnej organ wskazał treść rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych.
Wnioskodawca złożył zażalenie na opisane wyżej postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r. wydanym na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 w związku z art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami i rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 22.12.1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych /Dz.U. nr 112 poz. 1319 ze zm./ okres przechowywania akt podatkowo-wymiarowych wynosi 5 lat, natomiast w latach poprzednich okres przechowywania akt podatkowo-wymiarowych wynosił lat 10. Zgodnie z art. 306a Ordynacji Podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zarzut wnioskodawcy, że zaświadczenie o żądanej treści powinno być wydane po wskazaniu aktu własności ziemi stanowiącego jego zdaniem podstawę do naliczenia składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników jest w ocenie organu nietrafny, bowiem zgodnie z art. 306b Ordynacji organ podatkowy jest zobowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie zachodzi, ponieważ organ podatkowy nie posiada stosownej dokumentacji pozwalającej na potwierdzenie faktu naliczania dla Jerzego E. składek na fundusz.
Na postanowienie organu odwoławczego Jerzy E. wniósł w dniu 25 czerwca 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż niepodważalnym dowodem opłacania składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników jest akt własności ziemi oraz podstawa prawna naliczania składek na fundusz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie uznał skargi za zasadną. W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo do oceny żądania skarżącego zastosował przepisy ustawy Ordynacja Podatkowa. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 20.12.1990 r., o ubezpieczeniu społecznym rolników /Dz.U. 1998 nr 7 poz. 25/ do składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się odpowiednio przepisy o zobowiązaniach podatkowych., Organ podatkowy zgodnie z art. 306b par. 1 ustawy Ordynacja Podatkowa obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, przy czym organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające /art. 306b par. 2 Ordynacji/. W przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia o opłacaniu przez niego składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników w okresie od 1 lipca 1977 r. do 31 grudnia 1988 r. W wykonaniu ustawy z dnia 27.10.1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin /Dz.U. nr 32 poz. 140/ - która utworzyła Fundusz Emerytalny Rolników - wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.12.1977 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, które w par. 27 jako organ właściwy w sprawach składek na ubezpieczenia wskazuje naczelnika gminy oraz stanowi, że należność z tytułu składki pobiera się w trybie obowiązującym przy realizacji zobowiązań pieniężnych rolników wobec Państwa. Na mocy kolejnego aktu prawnego, ustawy z dnia 14.12.1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. 1982 nr 24 poz. 133 ze zm./, wydane zostało rozporządzenie z dnia 28.03.1983 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. 1988 nr 2 poz. 10 ze zm., które w par. 1 ust. 1 stanowi, że naczelnik gminy prowadzi ewidencję okresów ubezpieczenia i opłacania składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników każdej z osób objętych ubezpieczeniem i na podstawie prowadzonej ewidencji potwierdza okresy i wysokości świadczeń przysługujących z ubezpieczenia społecznego oraz kwot opłaconych składek od hektarów przeliczeniowych i od działów specjalnych. Stosownie do par. 29 ust. 2 tego rozporządzenia składkę pobiera się w trybie obowiązującym przy realizacji zobowiązań pieniężnych rolników wobec Państwa. Zatem składki na Fundusz Emerytalny Rolników, a potem na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników pobierane były przez organy podatkowe w trybie uiszczania podatku gruntowego i podatku rolnego przez rolników. W przedmiotowej sprawie organ I instancji podniósł, że nie dysponuje rejestrami podatkowymi potwierdzającymi naliczanie dla Jerzego E. składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników. Stwierdzając tę okoliczność - potwierdzoną następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w postępowaniu odwoławczym - organ powołał się na przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych z dnia 22.12.1999 r. /Dz.U. nr 112 poz. 1319 ze zm./ określającego liczbę lat przechowywania w archiwum organu tego typu dokumentacji. Zgodnie z załącznikiem Nr 4 ww. rozporządzenia z dnia 22.12.1999 r. okres przechowywania materiałów dokumentów związanych z uiszczaniem podatku rolnego /określonych w rozporządzeniu jako "dokumentacja niearchiwalna" czyli dokumentacja mająca czasowo znaczenie praktyczne/, wynosi 5 lat. Natomiast zgodnie z art. 306b par. 1 Ordynacji Podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenia na podstawie ewidencji i rejestrów znajdujących się w jego posiadaniu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy organ nie jest w posiadaniu dokumentacji, na podstawie której mógłby wydać zaświadczenie o żądanej treści, nie wydaje tego zaświadczenia. Po złożeniu przez Jerzego E. odwołania uległa zmianie treść art. 52 ustawy z dnia 20.12.1980 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Ustawa z dnia 20.04.2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 91 poz. 873/, nadała nowe brzmienie ww. art. 52. Według jego aktualnej treści do spraw nie uregulowanych w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw z zakresu składek na ubezpieczenie, do których zastosowanie mają wyszczególnione w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników przepisy Ordynacji podatkowej /wśród których nie ma art. 306 o - 306 j ordynacji traktujących o zaświadczeniu/. Natomiast w art. 123 ustawy - o systemie ubezpieczeń społecznych postanowiono, że w sprawach uregulowanych ustawa stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. Dlatego też organ II instancji obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę niniejszą przy zastosowaniu przepisów art. 217 par. 1 i 2 i art. 218 Kpa. Błędne powołanie przez organ odwoławczy podstawy prawnej nie oznacza jednak, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Z uwagi na fakt, że przytoczone przez organ odwoławczy przepisy art. 306a par. 1 i par. 2 i art. 306b par. 1 i 2 Ordynacji Podatkowej zawierają taką samą regulację jak przepisy art. 217 par. 1 i 2 i art. 218 par. 1 i 2 Kpa, rozstrzygnięcie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. Sąd uznał za prawidłowe. Zatem w świetle uregulowań art. 217 i 218 Kpa organ odwoławczy zajął prawidłowe stanowisko, iż obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z posiadaniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych zawierających określoną treść. Skoro organ administracji publicznej nie był w posiadaniu dokumentacji, na podstawie której mógłby wydać zaświadczenie, o które wnosił Jerzy E., to nie mógł wydać owego zaświadczenia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydawanym zarówno na gruncie Ordynacji Podatkowej, jak i na podstawie identycznych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, którym to przepisom art. 306a par. 1-2 i art. 306b par. 1-2 Ordynacji Podatkowej odpowiadają przepisy art. 217 par. 1-2 i art. 218 par. 1-2 Kpa. Sąd przychylił się zatem do poglądu wyważonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu /wyrok NSA z 3.11.1999 r. I SA 80/99 - Lex nr 48667, wyrok NSA z 11.05.1998 r. II SA 299/98 - Lex nr 41833, wyrok NSA z 28.10.1997 r. II SA/Gd 1331/96 - Lex nr 44239/.
Sąd podkreślił, że przedkładany przez skarżącego akt własności ziemi, nakaz płatniczy Tomasza J. oraz dokumenty Waldemara E. nie mają mocy dowodowej w tej sprawie, dotyczą bowiem innych stanów faktycznych oraz innych osób fizycznych. Nie mogą być zatem brane pod uwagę podczas dokonywania oceny zgodności z prawem wydanych przez organy administracji postanowień.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy E. reprezentowany przez radcę prawnego Dariusza C., zaskarżając wyrok ten w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 124 par. 1 Kpa przez usankcjonowanie przez Sąd powołania się przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w C. w postanowieniu z dnia 24.05.2004 r. na błędną podstawę prawną,
2/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 218 par. 1 Kpa, przez przyjęcie, że brak dokumentów archiwalnych uzasadnia odmowę wydania przez organ zaświadczenia, podczas gdy powołany przepis przewiduje obowiązek wydania zaświadczenia m.in. gdy organ posiada inne dane, a konkretnie, gdy były to fakty nie wymagające dowodu, powszechnie znane lub przynajmniej fakty znane organowi z urzędu - art. 77 par. 4 Kpa. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że zaskarżonym wyrokiem naruszone zostało prawo materialne przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sąd wprawdzie dostrzegł, że wydane przez organ odwoławczy postanowienie z dnia 24 maja 2004 r. błędnie powołało podstawę prawną, jednak zdaniem Sądu nie oznacza to, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa. Bezspornym jest, że w cyt. postanowieniu powołano jako podstawę prawną przepisy ustawy Ordynacja Podatkowa. Podczas gdy w tym przypadku zastosowanie miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do zaświadczeń. Sąd mimo to przyjął, że z uwagi na to, iż powołane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w podstawie prawnej postanowienia przepisy prawne maja taką samą regulację prawną jak przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego - rozstrzygnięcie Kolegium uznać należy za prawidłowe. Skarżący nie zgadza się a takim stanowiskiem, ponieważ zgodnie z art. 124 par. 1 Kpa w podstawie prawnej postanowienia winna być podana właściwa podstawa prawna tj. przepisy aktualnie obowiązujące. Jeśli podstawa prawna jest niewłaściwa to i postanowieniu trudno przyznać przymiot prawidłowości. Ponadto według skarżącego wbrew stanowisku Sądu przeniesienie przepisów z ustawy Ordynacja Podatkowa do Kodeksu postępowania administracyjnego nie było tylko czysto technicznym zabiegiem ustawodawcy. Mogło tu np. chodzić o wzmocnienie pozycji stron, która niewątpliwie jest mocniejsza w postępowaniu administracyjnym niż pozycja podatnika.
Sąd przyjął też, że brak dokumentacji archiwalnej uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia. Kompletna treść art. 218 par. 1 Kpa jest jednak taka, że prócz wymienionej w nim ewidencji i rejestrów, przepis mówi również o innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Bez wątpienia według skarżącego organ był w posiadaniu zarówno ustawy z dnia 27.10.1977 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, jak i ustawy z dnia 14.12.1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Przepisy obu ustaw obowiązywały w czasie, którego dotyczył wniosek o wydanie zaświadczenia i z treści obu tych ustaw wynikał bezwzględny obowiązek uiszczania przez rolników składek ubezpieczeniowych. Przyjąć zatem należy, że powyższe okoliczności mieszczą się w pojęciach "fakty powszechnie znane" lub też "fakty znane organowi z urzędu", wymienione w art. 77 par. 4 Kpa. W takim przypadku nie zachodziła nawet konieczność przeprowadzenia dowodu. Tak jak nie jest zasadne dowolne czy rozszerzające rozumienie określenia "danych znajdujących się w jego posiadaniu" tak niewłaściwym zdaniem skarżącego jest zawężanie treści art. 218 par. 1 Kpa do ewidencji czy rejestrów prowadzonych przez organ.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Jerzego E. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21.10.2004 r., o którym wyżej mowa, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Jerzy E. postawił w skardze zaskarżonemu wyrokowi dwa zarzuty. W pierwszym zarzucił omawianemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wskazując, że tym przepisem, któremu uchybił Sąd jest art. 124 par. 1 Kpa. Otóż tak postawiony w podstawie kasacyjnej zarzut uznać należy za chybiony. Po pierwsze to art. 124 par. 1 Kpa jest przepisem procedury administracyjnej a nie normą prawa materialnego, a po drugie to Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonego doń postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24.05.2004 r., przepisu tego nie stosował. Sąd kontroli pod kątem zgodności z prawem ww. aktu administracyjnego dokonał w ramach zakreślonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego normującego postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do ich właściwości sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych /jak też przed innymi organami i podmiotami które są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania tego rodzaju spraw/, jak również w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między podmiotami wymienionymi w art. 1 pkt 3 tego Kodeksu oraz w sprawach wydawania zaświadczeń - nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Drugi z wymienionych w skardze kasacyjnej Jerzego E. zarzutów dotyczył także naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię przy czym i w tym przypadku jako przepis, który został - zdaniem skarżącego - błędnie zinterpretowany przez Sąd wskazano przepis Kodeksu postępowania administracyjnego a to art. 218 par. 1. Powołany przepis nie jest przepisem prawa materialnego, a należy do grupy przepisów zamieszczonych w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego obowiązującego organy administracyjne przy wydawaniu zaświadczeń. Przepisu tego również Sąd nie stosował. Badając bowiem legalność zaskarżonego aktu administracyjnego sąd administracyjny dokonuje wprawdzie oceny czy został on wydany w zgodzie z obowiązującym stanem prawnym w tym przepisami regulującymi postępowanie administracyjne ale przepisów tych bezpośrednio nie stosuje. Jak wykazano Sąd w tym postępowaniu - badającym legalność - działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeśli więc wnoszący skargę kasacyjną zamierza postawić w podstawach skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to musi to uczynić w odniesieniu do przepisów ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując konkretny przepis - przepisy tej ustawy, którym Sąd uchybił. Uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej wskazuje, że w istocie to właśnie naruszenie norm postępowania - tylko administracyjnego - było jej przedmiotem tyle tylko, że zarzuty zawarte w podstawach kasacyjnych dotyczyły norm postępowania administracyjnego, których sąd, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, bezpośrednio nie stosował.
Tak postawione zarzuty skargi kasacyjnej uniemożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skargi kasacyjnej Jerzego E. nie można uznać za zasadną i z tego względu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała ona oddaleniu.