I OSK 1657/15

I OSK 1657/15 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-06-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Po 1165/14 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2014-11-04
I OZ 617/15 - Postanowienie NSA z 2015-06-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 53 § 1, art. 54 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1165/14 odrzucającego skargę R. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1165/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Sąd podał, że skarżąca wniosła w dniu 17 września 2014 r. skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego. Skarga wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 54 §1 p.p.s.a.), zatem skarżąca składając skargę bezpośrednio do Sądu w oczywisty sposób uchybiła trybowi jej składania.
Sąd stwierdził, iż datą złożenia skargi nadanej bezpośrednio do Sądu nie jest data jej nadania w Urzędzie Pocztowym lub złożenia w Biurze Podawczym Sądu, lecz data jej przekazania przez Sąd organowi za pośrednictwem, którego skarga winna być złożona. Termin do wniesienia skargi w przypadku jej wniesienia na skutek błędnego zaadresowania bezpośrednio do sądu, będzie więc zachowany, jeżeli sąd ten przed upływem wspomnianego terminu przekaże ją właściwemu organowi lub zaadresowaną odda w polskim urzędzie pocztowym.
Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa skarga jako błędnie złożona wpłynęła do Sądu w dniu 19 września 2014 r. Pismem z dnia 22 września 2014 r. przekazano skargę właściwemu organowi, co uwzględniając obieg dokumentów potraktować należy jako przekazanie niezwłoczne. Przy uwzględnieniu powołanej wyżej zasady ustalania daty złożenia skargi błędnie zaadresowanej do Sądu i daty przesłania przez sąd skargi do organu odwoławczego co nastąpiło w dniu 22 września 2014r. (vide koperta w aktach administracyjnych) oznacza to, iż przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu po upływie 30 dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy przesłanych przez organ wynika bowiem, iż przedmiotowa decyzja odebrana została przez skarżącą w dniu 18 sierpnia 2014r., co oznacza, że termin do złożenia skargi upłynął w dniu 17 września 2014r. Sąd wskazał także, iż skarga wpłynęła do Sądu w dniu 19 września 2014 r. Zatem Sąd nie miał możliwości przekazania skargi w taki sposób, aby skarżąca miała możliwość zachowania terminu do jej złożenia.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 53 § 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie, przez przyjęcie, iż skarżąca - wnosząc skargę bezpośrednio do WSA w Poznaniu – wniosła skargę dopiero w dniu 22 września 2014 r., tj. w dacie przekazania skargi przez Sąd do organu, a zatem po upływie 30 – dniowego terminu przewidzianego dla wniesienia skargi;
- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie, poprzez odrzucenie skargi, pomimo, iż powinna ona zostać przyjęta do rozpoznania.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z pominięciem organu administracji, a więc z naruszeniem powołanego wyżej art. 54 § 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z przyjętym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 291 i przytoczone tam orzecznictwo).
W sprawie niniejszej skarga, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została przez ten Sąd przekazana właściwemu organowi w dniu 22 września 2014 r. (data nadania), a zatem po 30 dniowym terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. ponieważ zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 18 sierpnia 2014 r., zaś termin do złożenia skargi upłynął w dniu 17 września 2014 r.
W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawidłowo zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił jako spóźnioną.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeka zgodnie ze swoimi kompetencjami wojewódzki sąd administracyjny.