I OSK 1646/25

I OSK 1646/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Iwona Bogucka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1850/22 - Wyrok NSA z 2025-09-04
I SA/Wa 646/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-02-02
Skarżony organ
Minister Rozwoju~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii~Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 271 pkt 2, art. 277, art. 280 par. 1, art. 284
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi O.M., M.G., M.G.2,J.G., E.G., A.G., A.P., K.Z., A.W. i P.T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22 ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. I SA/Wa 646/21 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta Krakowa na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 lutego 2021 r., nr DO.7.7613.8.2020.JT w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę M.G., J.G., E.G. i K.Z. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22, 2. skierować sprawę do rozpoznania na rozprawie w terminie i składzie określonych z urzędu, celem rozpoznania skargi O.M., M.G.2, A.G., A.P., A.W. i P.T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22, 3. odmówić wstrzymania wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 lutego 2022 r., sygn. I SA/Wa 646/21 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 lutego 2021 r., nr DO.7.7613.8.2020.JT w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego z 5 grudnia 2019 r. nr WS-III.7534.1.23.2018.MG stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 31 grudnia 1979 r. znak: DZGT.8221/1/09/14/79 w części dotyczącej ustalenia odszkodowania na rzecz J.G. w kwocie 11.458 zł za nieruchomość położoną w K. oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0616 ha Obr. [...] obj. [...], wywłaszczoną na rzecz państwa na cele budowy osiedla [..] oraz w punkcie drugim zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Pismem z 8 października 2025 r. O.M., M.G., M.G.2, J.G., E.G., A.G., A.P., K.Z., A.W. i P.T. wnieśli skargę o wznowienie postepowania zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jako podstawę żądania wznowienia postepowania skarżący wskazali art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - z powodu nieważności, ponieważ strona postępowania zakończonego wyrokiem F.T. zmarła w dniu 5 stycznia 2025 r., a więc po tej dacie nie miała już zdolności sądowej, co w konsekwencji powoduje, że zachodzi przesłanka z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nieważności postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22. Nadto A.W. i P.T. zażądały wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. z powodu nieważności, ponieważ z powodu naruszenia art. 33 § 1 p.p.s.a. były pozbawione możności działania, co w konsekwencji powoduje, że zachodzi przesłanka z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważności postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22.
Uzasadniając zachowanie określonego w art. 277 p.p.s.a. trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazali, że o podstawie wznowienia dowiedzieli się w dniu 5 września 2025 r. po zapoznaniu się z informacją zawartą na stronie NSA e-Wokanda, że w dniu 4 września 2025 r. został wydany prawomocny wyrok NSA, sygn. I OSK 1850/22.
W skardze podano, że skarżący wnoszą o uchylenie wyroku NSA z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22, a następnie, po uchyleniu tego wyroku, o oddalenie skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej od wyroku WSA w Warszawie z 2 lutego 2022 r., I SA/Wa 646/21 oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W skardze o wznowienie postępowania skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania objętego skargą o wznowienie postępowania wyroku, ponieważ w przypadku wykonania tego wyroku skarżącym groziłaby niepowetowana szkoda.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że brak zdolności sądowej uczestnika postępowania oraz pozbawienie go możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa aktualizuje możliwość żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności.
Wyrok objęty skargą o wznowienie postępowania dotyczy interesu prawnego skarżących, rozstrzygnięcie może mieć bowiem wpływ na stan prawny dotyczący decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 maja 2022 r. nr GS-14.6821.37.2018.PM, którą ustalono odszkodowanie na rzecz skarżących za wywłaszczoną nieruchomość.
Dodatkowo skarżące A.W. i P.T. żądają wznowienia postępowania z powodu zajścia przesłanki z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., polegającej na tym, że jako następczynie prawne zmarłej strony zostały pozbawione możności działania.
Pełnomocnik skarżących wskazała, że w dniu 26 sierpnia 2025 r. została poinformowana o śmierci w dniu 5 stycznia 2025 r. uczestniczki postępowania F.T. oraz otrzymała akt zgonu F.T. i postanowienie SR dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 30 lipca 2025 r., XVIII NS 180/25 ustalające spadkobierców F.T. Ponieważ do dnia 4 września 2025 r. przebywała na zaplanowanym urlopie, pismo informujące o śmierci F.T. wraz z aktem zgonu F.T. oraz postanowieniem SR dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 30 lipca 2025 r., XVIII NS 180/25, z którego wynika, że następczyniami prawnymi F.T. są A.W. i P.T., przesłała do NSA w dniu 4 września 2025 r. Na okoliczność śmierci F.T. w trakcie postępowania oraz na okoliczność, że uczestniczkami w tym postępowaniu były następczynie prawne F.T. – A.W. i P.T., pełnomocnik załączyła akt zgonu oraz postanowienie SR dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 30 lipca 2025 r., XVIII Ns 180/25. Uczestniczka F.T. zmarła w dniu 5 stycznia 2025 r., a więc po tej dacie nie miała już zdolności sądowej w przedmiotowym postępowaniu. W konsekwencji w sposób niewątpliwy zaistniała podstawa wznowienia postępowania, ponadto skarżące A.W. i P.T. wskazują, że podstawą ich żądania jest zajście przesłanki nieważności z przepisu art. 271 pkt 2 p.p.s.a., z którego wynika, że można żądać wznowienia postępowania m.in. w przypadku, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Uczestniczki A.W. i P.T. nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA z dnia 4 września 2025 r., I OSK 1850/22 i z powodu naruszenia art. 33 § 1 p.p.s.a. były pozbawione możności działania. W przypadku nieważności postępowania bada się jedynie, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny nieważności postępowania w dacie wydawania prawomocnego orzeczenia skutkować powinno zawsze uchyleniem tego orzeczenia tylko już z tego powodu, nawet jeżeli nieważność postępowania pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nieważność postępowania stanowi bowiem z jednej strony kwalifikowaną wadę zarówno dotkniętego nią postępowania jak i kończącego je orzeczenia, a z drugiej bezwzględną podstawę wznowienia postępowania.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r. skarżący podnieśli, że konsekwencją wyroku z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22 będzie ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z 31 grudnia 1979 r. znak: DZGT.8221/1/09/14/79 w części dotyczącej ustalenia odszkodowania. W związku ze zmianami przepisów k.p.a. z 2021 r., stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z 31 grudnia 1979 r. znak: DZGT.8221/1/09/14/79 nie jest obecnie możliwe.
Po wydaniu ostatecznej decyzji przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 lutego 2020 r. nr DO-VIl.7613.8.2020.JT, Prezydent Miasta Krakowa w dniu 27 maja 2022 r. wydał decyzję nr GS-14.6821.37.2018.PM, którą orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania na rzecz następców prawnych właściciela wywłaszczonej nieruchomości.
Po uchyleniu wyrokiem NSA z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22 decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 lutego 2020 r. nr DOVII. 7613.8.2020.JT oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z 5 grudnia 2019 r. nr WS-lIl.7534.123.2018.MG stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z 31 grudnia 1979 r. znak DZGT.8221/1/09/14/79 w części dotyczącej ustalenia odszkodowania, zastosowanie znaleźć może przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W konsekwencji, wznowienie postępowania mogłoby grozić uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 maja 2022 r. nr GS-14.6821.37.2018.PM i nakazaniem skarżącym zwrotu wypłaconego odszkodowania wraz z waloryzacją wynikającą z odpowiednich przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z tego powodu skarżący niewątpliwie ponieśliby szkodę. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie zaskarżonego wyroku NSA z dnia 4 września 2025 r., I OSK 1850/22 jest zasadny, ponieważ w przypadku jego wykonania skarżącym groziłaby niepowetowana szkoda.
W piśmie procesowym – uzupełnieniu skargi o wznowienie postępowania, w uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku przedłożono decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 27 maja 2022 r., nr GS-14.6821.37.2018.PM.
Zarządzeniem z 20 listopada 2025 r. pełnomocnik wnoszących o wznowienie została wezwana o podanie, w jakiej dacie każdy ze skarżących wnoszących o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę nieważności postępowania z powodu braku zdolności sądowej strony postępowania dowiedział się o podstawie wznowienia oraz o uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu przez każdego ze skarżących, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie wniesionej w oparciu o tę przesłankę wznowienia.
Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 11 grudnia 2025 r., co potwierdza ZPO na karcie 71 akt sprawy.
We wniesionym z zachowaniem terminu piśmie z 18 grudnia 2025 r. pełnomocnik wskazała, że skarżący (oprócz K.Z., A.W. i P.T., którzy dowiedzieli się o śmierci uczestniczki w dniu jej śmierci – 5 stycznia 2025 r.), dowiedzieli się o śmierci uczestniczki postępowania w rozmowach telefonicznych z pełnomocnikiem. W załączeniu do pisma pełnomocnik skarżących przedstawiła oświadczenia czterech skarżących – M.G.2, A.G., O.M. oraz A.P. Jednocześnie Pełnomocnik zwróciła się o przedłużenie terminu do nadesłania informacji dotyczących pozostałych skarżących. Z nadesłanych oświadczeń wynika, że ww. skarżący dowiedzieli się o śmierci uczestniczki postępowania w dniach 8-11 września 2025 r. w rozmowach telefonicznych z pełnomocnikiem.
Przy piśmie z 15 styczna 2026 r. pełnomocnik nadesłała oświadczenie M.G., wskazujące, że o śmierci uczestniczki powzięła wiedzę z rozmowy telefonicznej z pełnomocnikiem w dniu 9 września 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia sądu administracyjnego wówczas, gdy postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z treścią art. 275 p.p.s.a. do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie.
Stosownie do art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W pierwszym etapie postępowania wznowieniowego stwierdza się, czy w skardze wskazano podstawę wznowienia i czy wskazana podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Nie przesądza się jednak, czy istnieją w rzeczywistości przyczyny wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępuje do drugiego etapu i rozpoznaje sprawę na rozprawie. Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.
W niniejszej sprawie o wznowienie postępowania wystąpili O.M., M.G., M.G.2, J.G., E.G., A.G., A.P., K.Z., A.W. i P.T., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika.
Jako podstawę żądania wznowienia postępowania w punkcie pierwszym wskazano, że skarżący żądają wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. z powodu nieważności, gdyż strona postępowania – Felicja Tracz zmarła w dniu 5 stycznia 2025 r. i utraciła po tej dacie zdolność sądową.
W punkcie drugim podstaw wznowienia postępowania pełnomocnik wskazała, że skarżące A.W. i P.T. żądają wznowienia na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. z powodu nieważności, gdyż z powodu naruszenia art. 33 § 1 p.p.s.a. były pozbawione możliwości działania.
Stwierdzić należy, że kierowana w imieniu wszystkich skarżących skarga o wznowienie postępowania została oparta na dwóch przesłankach (wymienionych w ww. puntach) określonych w art. 271 pkt 2, a więc żądaniem skarżących jest wznowienie postępowania z uwagi na utratę zdolności sądowej przez F.T. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonym wyrokiem z 4 września 2025 r., I OSK 1850/22, zaś w przypadku dwóch skarżących żądanie wznowienia oparto na przesłance niemożności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia oceny, jakiej poddawana jest skarga o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazano wyżej, obowiązkiem Sądu jest stwierdzenie, czy skarga o wznowienie została wniesiona w terminie. W odniesieniu do przedstawionych przesłanek wznowienia – utraty zdolności sądowej strony postępowania oraz pozbawienia możliwości działania w wyniku naruszenia przepisów postępowania, przepisy p.p.s.a. różnicują termin, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi o wznowienie postępowania. Z tego względu odrębnemu badaniu podlega zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania przez skarżących z powołaniem się na utratę zdolności sądowej zmarłej uczestniczki postępowania, a odrębnemu badaniu skarga oparta na przesłance niemożności działania w postępowaniu zgłoszonej przez dwie wnoszące o wznowienie postępowania, czyli A.W. i P.T.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zbadał dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania opartą na przesłance utraty zdolności sądowej przez uczestniczkę postępowania F.T. z dniem 5 stycznia 2025 r., a wniesioną w imieniu O.M., M.G., M.G.2, J.G., E.G., A.G., A.P. i K.Z.
W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Jako okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania skarżący wskazali na uzyskanie 5 września 2025 r. informacji ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego (zakładka e-Wokanda), że w dniu 4 września 2025 r. został wydany wyrok w sprawie I OSK 1850/22. Skarżący wywodzą uprawnienie do wznowienia postępowania z przesłanki utraty zdolności sądowej przez F.T. Skarga o wznowienie nie wskazywała terminu, w jakim skarżący dowiedzieli się o zgonie F.T., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Z ustaleń poczynionych na podstawie pisma z 18 grudnia 2025 r. oraz nadesłanych przez pełnomocnika przy tym piśmie oświadczeń wynika, że skarga K.Z., M.G., J.G. i E.G. jest niedopuszczalna. Pełnomocnik wskazała, że K.Z. o śmierci uczestniczki postępowania dowiedział się w dniu jej śmierci, a więc 5 stycznia 2025 r. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania z 8 października 2025 r. wniesiona w jego imieniu nie została wniesiona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. W przypadku pozostałych wskazanych skarżących, tj. J.G., E.G. i M.G., termin, w jakim dowiedzieli się oni o śmierci uczestniczki postępowania nie został przez pełnomocnika wskazany. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł wziąć pod uwagę oświadczenia M.G., które zostało nadesłane dopiero przy piśmie z 15 stycznia 2026 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu do wykonania wezwnia, zawierającego rygor odrzucenia skargi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wniesionych w imieniu K.Z., M.G., J.G. i E.G., na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji.
Akceptując natomiast oświadczenia O.M., M.G.2, A.G. oraz A.P., z których wynika, że wiedzę o śmierci uczestniczki postępowania powzięli z rozmów z pełnomocnikiem w dniach 8-11 września 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 in fine p.p.s.a., wobec niedostrzeżenia braków skargi, o których mowa w przepisie, zarządził skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie stwierdza dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania A.W. i P.T., a więc oparcie jej na ustawowej przesłance wznowienia oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.
W odniesieniu do skargi A.W. i P.T., które zażądały wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ z powodu naruszenia art. 33 § 1 p.p.s.a. były pozbawione możliwości działania, Naczelny Sąd Administracyjny zbadał termin do wniesienia skargi o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. W przypadku powołania się na przesłankę braku możliwości działania, termin do wniesienia skargi o wznowienie liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Mając na uwadze treść powołanego przepisu, stwierdzić należy, że skarga ta jest dopuszczalna. Wyrok został wydany w dniu 4 września 2025 r., a wiedzę o rozstrzygnięciu skarżące uzyskały, jak podano w skardze, w dniu 5 września 2025 r. Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 4 września 2025 r. w sprawie I OSK 1850/22 została wniesiona z zachowaniem terminu. W związku z powyższym, stwierdzając wniesienie skargi w terminie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. oraz oparcie skargi w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. skierował skargę A.W. i P.T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22 do rozpoznania na rozprawie.
Skarga wniesiona w imieniu O.M., M.G.2, A.G., A.P., A.W. i P.T. została sporządzona przez radcę prawnego, zgodnie z wymogiem art. 276 p.p.s.a. odsyłającym do odpowiedniego stosowania art. 175 p.p.s.a. i zawiera niezbędne elementy składowe wyznaczone w art. 279 p.p.s.a. Wskazuje podstawę wznowienia oraz uzasadnienie zgłoszonego żądania uchylenia wyroku i oddalenia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22, stwierdzić należy, że warunkiem wstrzymania orzeczenia w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest uprawdopodobnienie, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda.
Zawarty w skardze o wznowienie wniosek, uzupełniony przy piśmie z 15 października 2025 r. o decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 27 maja 2022 r., znak GS-14.6821.37.2018.PM, nie uprawdopodabnia szkody niepowetowanej.
Podkreślenia wymaga, że wyrok, którym zakończyło się postępowanie, uchyla wydane przez Sąd oraz organy administracji rozstrzygnięcia, a więc jak słusznie zauważa pełnomocnik w skardze, ponownemu rozpoznaniu będzie podlegał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z 31 grudnia 1979 r., znak DZGT.8221/1/09/14/79 w części dotyczącej ustalenia odszkodowania, natomiast decyzją z 27 maja 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania (oraz umorzeniu postępowania w sprawie o ponowne ustalenie odszkodowania). Powołana przez pełnomocnika argumentacja, że w przypadku wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22 skarżącym grozi niepowetowana szkoda, gdyż możliwe jest obecnie wznowienie postępowania administracyjnego skutkujące uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 maja 2022 r. i nakazaniem zwrotu wypłaconego odszkodowania nie wskazuje, aby groziła im niepowetowana szkoda. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony o możliwości wyrządzenia niepowetowanej szkody. Wyłącznie takie zaś twierdzenie zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku. Do wykazania, że wnoszącemu skargę o wznowienie postępowania grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony ani wskazanie treści przepisu. Wniosek musi zawierać uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Potencjalne wszczęcie postępowania w celu uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 maja 2022 r. (której ostateczności pełnomocnik nie potwierdziła) nie jest bezpośrednim skutkiem wyroku NSA z 4 września 2025 r., sygn. akt I OSK 1850/22. Orzeczenie to nie konstytuuje ani praw ani obowiązków skarżących, nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niepowetowanej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez wydanie kolejnego wyroku.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 284 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie trzecim sentencji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r, sygn. akt I OSK 1850/22.