I OSK 1620/09

I OSK 1620/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Irena Kamińska /przewodniczący/
Jolanta Rudnicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne
Komunalizacja mienia
Sygn. powiązane
I SA/Wa 294/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-07-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 107, 7, 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
art 5, 11, 20
Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 1 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 294/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieodpłatnego nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 294/09, oddalił skargę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieodpłatnego nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nieruchomość położona w Ł., przy ul. [...], oznaczona jako działka ew. nr [...], z obrębu [...], o pow. 1224 m2, uregulowana w księdze wieczystej KW Nr [...], opisana na karcie inwentaryzacyjnej nr [...], w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa i znajdowała się w faktycznym władaniu Państwowego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "[...]" w Ł. Wchodziła ona wówczas w skład działki ew. nr [...] o pow. 27556 m2. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] września 1992 r. stwierdził nabycie przez Przedsiębiorstwo "[...]" z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego działki nr [...]. Następnie Przedsiębiorstwo "[...]" sprzedało prawo użytkowania wieczystego - pochodzącej z tej nieruchomości działki nr [...] - S. S., która po przekształceniu tego prawa w prawo własności (w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z [...] maja 1998 r.), aktem notarialnym z dnia [...] października 2006 r. przeniosła własność nieruchomości na rzecz firmy "[...]" Sp. z o.o. w Ł.
Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. Prezydent Miasta Ł. przekazał Wojewodzie Ł. dokumentację inwentaryzacyjną mienia obejmującą działkę nr [...] wnosząc jednocześnie o wydanie na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia
10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.)decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Miasto Ł. prawa własności wymienionej nieruchomości.
Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] stwierdził nieodpłatne nabycie przez Miasto Ł. z dniem [...] maja 1990 r. z mocy prawa własności wyżej wskazanej nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej władające gruntem Skarbu Państwa przedsiębiorstwo nie legitymowało żadnym z dokumentów określonych w art. 38 ust. 2 lub art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. nr 14, poz. 74 ze zm.), które potwierdzały przysługujące mu prawo zarządu nieruchomością, a to oznacza, że w świetle art. 6 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. była ona zarządzana przez terenowy organ administracji państwowej. Spełnione zatem zostały, określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, przesłanki do stwierdzenia nabycia własności tej nieruchomości przez gminę z mocy prawa z dniem wejścia w życie wymienionej ustawy. Jednocześnie Wojewoda podniósł, iż bez znaczenia z punktu widzenia spełnienia przesłanek komunalizacji według stanu nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r. ma fakt obrotu prawnego nieruchomością mający miejsce po tej dacie.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł obecny właściciel działki [...] Sp. z o.o. w Ł. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8 i 107 § 1 k.p.a. Odwołująca się spółka wywodziła, iż komunalizacja nie była dopuszczalna, gdyż działka nr [...] oraz księga wieczysta Nr [...] nie istniały w dniu 27 maja 1990 r. Przedmiotowa działka była bowiem wówczas częścią innej nieruchomości. Ponadto w dacie wydania decyzji deklaratoryjnej Wojewody był inny właściciel gruntu niż w dniu 27 maja 1990 r., zaś warunkiem wydania takiej decyzji, zdaniem strony, jest to by w obydwu datach występowali ci sami właściciele.
W następstwie rozpoznania powyższego odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody Ł. Przywołując treść art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej organ wywodził, iż z normy zawartej w tym przepisie wynika, iż decydujące znaczenie w sprawie przejścia własności Skarbu Państwa na właściwą gminę ma stan prawny i faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie powołanej ustawy, zaś zmiany własnościowe skomunalizowanej nieruchomości, jakie nastąpiły po dniu
27 maja 1990 r. nie mają znaczenia prawnego dla komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa za nieuzasadnione uznała zarzuty spółki, że organ pierwszej instancji nie zbadał i nie ocenił właściwie stanu prawnego konkretnej nieruchomości. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, za nietrafne uznał również stanowisko strony, że zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości (mająca miejsce po 27 maja 1990 r.) powoduje, że nieruchomość ta traci status mienia podlegającego komunalizacji.
Na powyższą decyzję "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 i 10 k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 140 w zw. z art. 107 k.p.a. W skardze podniesiono, że obecny właściciel działki, który nabył ją [...] października 2006 r., nie był powiadomiony o postępowaniu komunalizacyjnym i nie miał możliwości obrony swoich praw, gdyż wszystkie czynności związane z możliwością obrony swoich interesów można było wykonywać jedynie w okresie wyłożenia spisu inwentaryzacyjnego mienia ogólnonarodowego, tj. w dniach od [...] grudnia 2002 r. do [...] stycznia 2003 r. Ponadto rozstrzygnięcie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej zapadło z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem Komisja ograniczyła się jedynie do oceny odwołania, a rozstrzygnięcie oparła na ustaleniach organu pierwszej instancji, bez ustalenia w ramach ponownego postępowania stanu faktycznego sprawy. Ponadto nie ustosunkowała się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących istotnego naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. poprzez orzeczenie komunalizacji mimo braku przesłanek. Zarzut ten skarżąca uzasadniała faktem niewyodrębnienia administracyjnego w dniu 27 maja 1990 r. spornej działki oraz tym, że obecnie występuje inny, niż w przywołanej wyżej dacie, właściciel gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wskazując, że z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.), będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nabycie mienia ogólnonarodowego następuje z dniem 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa. Skutek ten następuje bez względu na późniejsze zdarzenia prawne. Zasady tej nie podważa to, że nabycie prawa stwierdza się w drodze decyzji administracyjnej, która jest niezbędna jedynie dla potwierdzenia prawa nabytego już z mocy ustawy. Decyzja taka w swej istocie potwierdza, że konkretny podmiot nabył określone prawo z dniem wskazanym w przepisie, a więc odnosi się do ówczesnego stanu prawnego nieruchomości i nie rozstrzyga o stanie prawnym powstałym na skutek zdarzeń późniejszych, które mogły nastąpić po dniu wejścia w życie ustawy. To zaś oznacza, że podejmując w tym przedmiocie decyzję organ bada jedynie, czy w dniu wejścia w życie ustawy spełnione zostały pozytywne przesłanki do stwierdzenia przejścia własności mienia ze Skarbu Państwa na gminę oraz czy nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 11 i 12 ustawy. Ziszczenie się w tej dacie przesłanek pozytywnych (przy braku przesłanki negatywnej) uprawnia Wojewodę do wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym, niezależnie od tego, jakie czynności prawne zostały podjęte w stosunku do tej nieruchomości w okresie między dniem 27 maja 1990 r., a wydaniem tejże decyzji. Sąd Wojewódzki stwierdził, że nie ma racji skarżąca spółka, iż warunkiem komunalizacji mienia na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy jest to, by zarówno w dniu wejścia w jej życie (27 maja 1990 r.), jak i w dacie wydania deklaratoryjnej decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 1 powołanej ustawy istniała tożsamość właścicieli nieruchomości (tj. Skarbu Państwa). Przesłanki takiej nie zawierają normy zawarte w wymienionych przepisach i dlatego nie można przyjąć, że rozstrzygając sprawę organ administracji publicznej winien był uwzględnić aktualny stan prawny nieruchomości ze względu na zmiany stosunków własnościowych, jakim po dniu 27 maja 1990 r. podlegała nieruchomość. Takie bowiem działanie organu, zdaniem Sądu, oznaczałoby niedopuszczalne kreowanie dodatkowej przesłanki komunalizacji mienia nie przewidzianej przez ustawodawcę. Oparty na tej argumentacji zarzut skargi Sąd uznał za całkowicie chybiony. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że położona przy ul. [...] w Ł. działka nr [...] o pow. 1224 m2 stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. część działki nr [...] o pow. 27556 m2 – co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wypis z rejestru gruntów. Bezsporne jest, że działka ta stanowiła wówczas własność Skarbu Państwa i znajdowała się w faktycznym władaniu Państwowego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "[...]", które nie legitymowało się jednak żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. Należała ona zatem do terenowych organów administracji państwowej w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, co trafnie organ pierwszej instancji wywiódł z treści normy zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Sąd dalej wywodził, że przeszkodą w komunalizacji mienia nie jest również fakt, iż w dniu 27 maja 1990 r. stanowiąca przedmiot zaskarżonej decyzji działka ew. nr [...] wchodząc w całości w skład nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie była z niej wyodrębniona geodezyjnie. Mimo obecnego jej wydzielania jest to nadal część tego samego mienia (spełniającego przesłanki komunalizacji), tylko inaczej oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości, która została dokonana po dniu 27 maja 1990 r. nie oznacza, że nieruchomość taka automatycznie traci status mienia podlegającego komunalizacji w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. W ocenie Sądu skarżąca spółka, jako obecny właściciel komunalizowanej nieruchomości, wbrew zarzutom skargi, miała możliwość wzięcia czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, a przed wydaniem w pierwszej instancji decyzji została ona powiadomiona przez Wojewodę Ł. o zakończeniu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień (pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]). Chybiony jest, według Sądu, zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 8 i 10 k.p.a. Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowej swoje rozstrzygnięcie oparła wyłącznie na wyjaśnieniach organu pierwszej instancji zawartych w piśmie przekazującym odwołanie, a nie ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, naruszając tym samym normę zawartą w art. 15 k.p.a. Sąd Wojewódzki odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową art. 107 k.p.a., przez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji pełnego odniesienia się do podniesionych przez skarżącą zarzutów odwołania, dotyczących naruszeń przepisów postępowania, jakich miał się dopuścić Wojewoda, uznał go za uzasadniony. Jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. reprezentowana przez radcę prawnego. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi skarżącego, podczas gdy skarga ta zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7 k.p.a., bowiem organy administracji obu instancji pomimo ciążącego na nich obowiązku zaniechały podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy brak jest dowodów na jakiej podstawie PPPH [...] w Ł. władało nieruchomością;
- art. 77 k.p.a. bo organy obu instancji pomimo zobowiązania do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i sumienny całego materiału dowodowego nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego, a ponadto z uwagi na niepełny materiał dowodowy, organy te miały obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić;
- art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie;
- art. 107 k.p.a. bowiem organ drugiej instancji sporządził uzasadnienie, które nie umożliwia odtworzenia motywów, jakimi kierował się ten organ;
2)naruszenie prawa materialnego:
art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż nieruchomość podlegała komunalizacji z mocy prawa i stanowi mienie Gminy Ł., w sytuacji, gdy nie miał on zastosowania albowiem w rzeczywistości przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie skarżącego, zaś działki gruntu objęte wnioskiem komunalizacyjnym nie istniały w dacie 27 maja 1990 r.
Powołując się na powyższe podstawy pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono zarzuty podnoszone w skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej dotyczące naruszenia przez organ zasady dwuinstancyjności oraz braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do naruszeń prawa o charakterze formalnoprawnym. Wskazano ponadto, że ze względu na fakt, iż naruszenie zasady dwuinstancyjności nie jest okolicznością nieistotną, już z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny winien uznać, iż zaskarżana decyzja jest wadliwa. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął wskazane przez skarżącego naruszenie prawa procesowego, rozważając jedynie materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych wskazano, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowa działka była przedmiotem obrotu w dobrej wierze, co najmniej między dwoma innymi podmiotami, to przepis ten nie może mieć zastosowania. Ponadto, komunalizowana działka nie istniała w dniu 27 maja 1990 r., co stanowi negatywną przesłankę komunalizacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej oznacza, że to strona wnosząca skargę poprzez przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie wyznacza zakres rozpoznania sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż dopiero po przesądzeniu, że przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku stan faktyczny jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można dokonać kontroli prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania skarżąca spółka upatruje przede wszystkim w oddaleniu skargi, mimo niewyjaśnienia i nierozpatrzenia przez organy administracji wszystkich okoliczności istotnych w sprawie. Należy wskazać, że stosownie do art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść zaskarżonego aktu. Treść art.145 §1 pkt 1 lit.c obejmuje zatem takie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa procesowego, to wynik sprawy byłby odmienny. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Nie mogło dojść do naruszenia art.7 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego w sytuacji, gdy brak jest dowodu na jakiej podstawie przedsiębiorstwo [...] władało nieruchomością. Z ustaleń organów administracji orzekających w sprawie wynika, że przedsiębiorstwo [...] nie legitymowało się w dniu 27 maja 1990 r. żadnym tytułem prawnorzeczowym do spornej nieruchomości. Trzeba też zauważyć,że sąd badający legalność decyzji komunalizacyjnej nie kontroluje jednocześnie podstaw prawnych wydania decyzji uwłaszczeniowej. Postawiony zarzut naruszenia art.77 §1 k.p.a. autor skargi kasacyjnej uzasadnia nie przeprowadzeniem pełnego postępowania dowodowego, lecz nie konkretyzuje, jakie dowody nie zostały przeprowadzone. Kolejny zarzut naruszenia art.1 §1 i §2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez ich niezastosowanie nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą spółkę skutku. Wskazany przepis jest przepisem prawa ustrojowego, jego treść wyjaśnia funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby sąd w ogóle nie rozpoznał sprawy albo rozpoznał ją stosując inne kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy ocena legalności była prawidłowa, czy też nie, z naruszeniem tego przepisu nie może być utożsamiane. Zarzut naruszenia art.107 k.p.a. i podnoszony w związku z nim zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania również nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów sprecyzowanych w odwołaniu, w sytuacji, gdy dotyczyły one naruszeń przepisów postępowania, nie mających wpływu na wynik sprawy, nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania.
Nie są również trafne podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia norm prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych autor skargi kasacyjnej uzasadnia tym, że przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie skarżącej spółki oraz twierdzeniem, że w dacie wejścia w życie wymienionej powyżej ustawy działki gruntu objęte wnioskiem komunalizacyjnym nie istniały. Przypomnieć należy, że stosownie do art.5 ust.1 ustawy komunalizacyjnej mienie ogólnonarodowe ( państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się z mocy prawa mieniem właściwych gmin z dniem wejścia w życie ustawy tj. 27 maja 1990 r., jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Ustawodawca przy tym wprowadził wymóg wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa. Zadaniem organu właściwego do wydania decyzji komunalizacyjnej ( wojewody) jest ustalenie, czy mienie o nabycie którego ubiega się gmina było w dniu 27 maja 1990 r. mieniem ogólnonarodowym ( państwowym) i należało do rad narodowych lub terenowego organu administracji państwowej, a ponadto czy nie zachodzi przeszkoda do jego komunalizacji z przyczyn przewidzianych w art.11 ustawy. Z treści art.5 ust.1 ustawy komunalizacyjnej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skuteczność komunalizacji zależy od spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek w dniu 27 maja 1990 r. Decyzja o stwierdzeniu nabycia nieruchomości z mocy prawa ma charakter deklaratoryjny, chociaż zawiera też element konstytutywny, polegający na tym, że dopiero od momentu potwierdzenia nabycia prawa własności, gmina może skutecznie powoływać się na to prawo a także ujawnić je w księdze wieczystej ( art.20 ust.1 ustawy komunalizacyjnej). Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zmiany stosunków własnościowych dotyczące przedmiotowej nieruchomości, które nastąpiły po dniu 27 maja 1990 r., nie mają znaczenia dla procesu komunalizacji, która następuje bez względu na późniejsze zdarzenia prawne. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że aktualnie właścicielem nieruchomości nie jest już Skarb Państwa nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Wymaga przypomnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w dniu 16 marca 1996 r.( sygn. OPK 2/96, publ. ONSA 1997/1/5) wyraził pogląd, że nabycie określonego uprawnienia z mocy samego prawa oznacza, że nabycie tego uprawnienia jest przewidzianym w ustawie skutkiem, który następuje z dniem wejścia w życie przepisu prawnego, jeżeli są spełnione wymienione w tym przepisie warunki. Skutek w postaci nabycia uprawnienia następuje bez względu na późniejsze zdarzenia prawne. Decyzja komunalizacyjna potwierdza zatem, że określony podmiot ( gmina) nabył prawo własności z dniem wskazanym w przepisie ustawy komunalizacyjnej ( 27 maja 1990 r.) a więc odnosi się do istniejącego w tej dacie stanu prawnego i nie rozstrzyga o stanie prawnym powstałym na skutek późniejszych zdarzeń - po dniu jej wejścia w życie( por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. I OSK 501/06, publ. Lex nr 342611; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. I OSK 523/06, publ. Lex nr 347999).
Prawidłowo również wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny, że objęta postępowaniem komunalizacyjnym działka nr [...], mimo jej niewyodrębnienia geodezyjnego w dniu 27 maja 1990 r., lecz dopiero po tej dacie, stanowi część tego samego mienia, tylko inaczej oznaczonego w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej. Zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości nie oznacza, że nieruchomość taka automatycznie traci status mienia podlegającego komunalizacji ( por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 956/07, publ. Lex nr 490116; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. I OSK 755/08, publ. Lex nr 514985).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł, jak w wyroku.