I OSK 1610/10

I OSK 1610/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2121/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-06-25
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art.39 ust1, art. 41 ust.2 pkt 9
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art.43 ust.1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
art.6 ust.1
Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ć. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2121/09 w sprawie ze skargi A. Ć. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r. ( sygn. akt II SA/Wa 2121/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Ć. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Komendant Rejonowy Policji W. [...] – działając na zasadzie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. ) – rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] zawiesił funkcjonariusza Policji – A. Ć. w czynnościach służbowych, na okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2006 r., z uwagi na przedstawienie mu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 230a § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k., w związku z art. 230 § 1 k.k.
Ponadto, postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd Rejonowy dla W. [...] zastosował wobec w/w funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r.
Z kolei rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, do czasu zakończenia postępowania karnego, uzasadniając rozstrzygnięcie względami toczącego się postępowania karnego oraz koniecznością dalszego odsunięcia policjanta od wykonywania obowiązków służbowych ze względu na wagę i ciężar zarzucanych mu czynów.
W dniu [...] lipca 2009 r. rozkazem nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] – działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w/w ustawy o Policji - zwolnił A. Ć. ze służby, z dniem [...] lipca 2009 r. Rozkazowi temu, w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2007 r. upłynął dwunastomiesięczny okres zawieszenia A. Ć. w czynnościach służbowych, a z informacji Prokuratury Okręgowej w W. Wydział [...] wynikało, że postępowanie przeciwko policjantowi pozostaje nadal w toku bo trwa analiza bardzo obszernego materiału dowodowego, co powoduje, że nie można określić daty zakończenia śledztwa przeciwko policjantowi. Uzasadniając rozkaz i nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności organ podniósł zatem, iż interes służby, który w rozpoznawanej sprawie był tożsamy z interesem społecznym, wyrażał się koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który ze względu na przedstawione mu w postępowaniu karnym zarzuty, od ponad 12 miesięcy nie pełni służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2009 r. nr [...] – wydanym na zasadzie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. a także art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - uchylił rozkaz organu pierwszej instancji, w części dotyczącej daty zwolnienia A. Ć. ze służby, ustalając datę zwolnienia funkcjonariusza na dzień [...] sierpnia 2009 r., zaś w pozostałej części - utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego.
W motywach swego rozstrzygnięcia Komendant Stołeczny Policji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wskazując, że interes służby, będący tożsamym z interesem społecznym, przemawiał za koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który ze względu na przedstawione mu w postępowaniu karnym zarzuty, od ponad 12 miesięcy nie pełni służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu A. Ć. zarzutu naruszenia przez Komendanta Rejonowego zasady domniemania niewinności, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby była następstwem spełnienia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji a nie orzekała o winie policjanta - w rozumieniu przepisów prawa karnego.
Na wyżej przedstawioną decyzję A. Ć. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (uzupełnioną następnie pismami z dnia 15 stycznia 2010 r., 12 marca 2010 r. i 18 czerwca 2010 r.) w której zarzucił organom naruszenie prawa materialnego w postaci: art. 41 ust. 2 pkt 9 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 32, art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a także naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 8, 11, 75 § 1, art. 80, 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a.
Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej odrzucenie, twierdząc, że została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu, ewentualnie - wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty i rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga była dopuszczalna, ale nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przytaczając treść art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, Sąd Wojewódzki podniósł, że przepis ten ma charakter częściowo uznaniowy, co oznaczało, iż z jednej strony - decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby - ustawodawca pozostawił uznaniu właściwego organu Policji, a – z drugiej strony przepis ten wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle zacząć rozważania w tym przedmiocie. Powyższe nakładło zatem na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanego rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, zarówno Komendant Rejonowy Policji W. [...], jak i Komendant Stołeczny Policji, dokonali właściwej oceny zasadności zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Organy Policji prawidłowo wskazały bowiem, iż okres 12-miesięcznego zawieszenia A. Ć. w czynnościach służbowych, zakończył się w dniu [...] grudnia 2007 r. Bezsprzecznym też było, iż w tym czasie w stosunku do skarżącego toczyło się i nadal się toczy postępowanie karne, co oznacza, iż nie ustała przyczyna zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Okoliczności te świadczyły więc o tym, iż ziściła się przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Sąd podkreślił w tym miejscu, iż w skardze wywiedzionej do Sądu skarżący nie podważał prawidłowości przyjęcia, że w dacie wydawania rozkazu personalnego, nie ustały przyczyny, z powodu których został on zawieszony w czynnościach służbowych. To z kolei dawało podstawę organowi do wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby. Uprawnioną przy tym była ocena organu, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niepełnieniem przez funkcjonariusza od ponad 12 miesięcy służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, przemawiało za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji.
Sąd zaakcentował ponadto, że rozpoznając niniejszą sprawę nie można pominąć specyficznego rodzaju służby, do jakiej niewątpliwie należy formacja Policji oraz zadań, które ona realizuje, co powoduje, że przełożony funkcjonariusza ocenia możliwości dalszego pozostawienia go w służbie przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. Uzasadnienie zatem rozkazu personalnego organu I i II instancji wskazywały na ustalenia faktyczne organu, na których oparto rozstrzygnięcie oraz zawierały analizę okoliczności mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawierały też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego były to zatem argumenty wystarczające dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Sąd, stwierdzając jedynie omyłkowe wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie dopatrzył się też przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. Motywy przytoczone przez organ administracji w dostateczny bowiem sposób uzasadniały podjętą decyzję. Wynika z nich, że organy obu instancji brały pod uwagę okoliczność, że zawieszenie w czynnościach służbowych trwało ponad rok i nadal trudno było przewidzieć, kiedy toczące się postępowanie karne, które legło u podstaw zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach, zostanie prawomocnie zakończone.
W tej mierze Sąd podniósł, że stanowisko organu, iż w interesie społecznym nie leży dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza Policji, zawieszonego w czynnościach służbowych od ponad roku, było dostatecznie zindywidualizowane a ponadto skarżący nie został zwolniony za służby natychmiast, po upływie minimalnego okresu zawieszenia, co dowodziło, że zwolnienie go nie mogło być traktowane jako wykorzystanie przez zwierzchnika funkcjonariusza nadarzającej się możliwości usunięcia skarżącego ze służby.
Sąd Wojewódzki powołał się w tym miejscu na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009 r. (sygn. I OSK 1506/08, niepubl.), w którym stwierdzono, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Sposób wykonywania zaś przez policjanta obowiązków służbowych oraz zachowanie w życiu prywatnym nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu.
Podzielając zatem powyższe stanowisko, Sąd Wojewódzki powtórzył, że niewątpliwie zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla skarżącego dolegliwość, ale należy mieć jednak na uwadze, iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika.
Odnośnie podnoszonego przez skarżącego argumentu, iż nie ponosi on winy za przewlekłość toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, Sąd stwierdził, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest sankcją za zachowanie skarżącego w toczącym się przeciwko niemu procesie karnym a jest ono uprawnieniem pracodawcy, związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Z tego powodu nie istniała potrzeba badania, czy ponosi on winę za przedłużający się okres zawieszenia w czynnościach służbowych.
Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 42 ust. 3 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ bowiem nie rozstrzygał o winie skarżącego bądź jej braku, a jedynie wskazał, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby była następstwem spełnienia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i nie orzekała o winie policjanta w rozumieniu przepisów prawa karnego. W przedmiotowym stanie faktycznym rozpatrywana też była indywidualna sprawa skarżącego i rozstrzygnięcia dotyczące innych osób nie miały na nią wpływu.
Sąd Wojewódzki zaakcentował również, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ( wyrok z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08).
W skardze kasacyjnej, wniesionej od powyższego wyroku A. Ć. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z art. 7 , 75 §1, art. 76 k.p.a., art. 100 §1 k.p. i art. 45 ust. l Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a także art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. Rzym (Dz. U. Nr 61, poz.284 ze zm.),
2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 134 §1 i art. 141 § 4 P.p.s.a.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku podkreślając, że istotą sądowej kontroli aktu administracyjnego w postaci decyzji w formie rozkazu personalnego jest ocena zgodności z normami prawa materialnego oraz normami prawa procesowego, stanowiącymi podstawę jego wydania. W tym kontekście ( na 4 stronie skargi kasacyjnej) wywodzono, że zgodnie z art. l34 § l P.p.s.a. Sąd I instancji jest nie tylko uprawniony do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz ma taki obowiązek. Zaskarżony zaś wyrok (cyt.) " nie spełnia tych wymogów a w szczególności jego uzasadnienie. Bowiem tu Ponadto należy podnieść, iż dotychczasowy przebieg służby skarżącego, był nienaganny.
- powołując się na wyrok NSA z 29 lipca 2009 r., że przy rozpatrywaniu sprawy skarżącego nie mogę być brane następujące okoliczności:
1) sposób wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych;
2) zachowania w życiu prywatnym
wbrew treści art. 75 §1 k.p.a., który dopuszcza przy wydawaniu decyzji uwzględnienie każdej okoliczności i dowodów bez żadnych ograniczeń w celu wyjaśnienia sprawy".
Poza tym twierdzono, że Sąd Wojewódzki nie uwzględnił faktu, iż stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjno-prawnym, a nie stosunkiem pracy w rozumieniu Kodeksu Pracy i kodeks ten do stosunku służbowego stosuje się w ograniczonym zakresie, zakreślonym ustawą o Policji.
Odwoływanie się w wyroku do stosunku pracy i zapisów Kodeksu Pracy (art. 100 KP) w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjanta było więc – zdaniem skarżącego kasacyjnie - prawnie niedopuszczalne, gdyż przy wydawaniu decyzji administracyjnej o zwolnieniu z Policji stosuje się tylko i wyłącznie przepisy k.p.a. obok ustawy o Policji.
Nadto, twierdzono również, że Sąd Wojewódzki bezpodstawnie uznał, iż przewlekłość postępowania karnego nie może być podstawą do uchylenia decyzji o zwolnieniu, z uwagi na fakt, iż nie posiada ona znamion winy skarżącego, podczas gdy Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art.45 ust. 1) i art. 6 ust. l Europejskiej Konwencji Praw Człowieka gwarantuje każdemu obywatelowi prawo do rozpatrzenia sprawy przez Sąd bez zbędnej zwłoki i w rozsądnym terminie. Zatem nie można zgodzić się z poglądem Sądu, iż przedłużające się postępowanie karne — bez winy skarżącego - nie miało wpływu na decyzję, u której podstaw leżą zarzuty z aktu oskarżenia.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Ponadto odnotować trzeba, że na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący przełożył poświadczone za zgodność kserokopie: rozkazów personalnych Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o przedłużeniu mu służby przygotowawczej do dnia [...] stycznia 2010 r., rozkazu personalnego i z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] o przedłużeniu mu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego oraz pism z Prokuratury Okręgowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] lutego 2011 r. o aktualnym stanie śledztwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które w niniejszej sprawie okazały się nieusprawiedliwione.
Skarżący kasacyjnie zarzuty swoje oparł na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., w tym - w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wskazał na naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut ten nie został przy tym, nawet co do zasady, prawidłowo sformułowany. W myśl bowiem art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, ale tylko wówczas, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej, formułując powyższy zarzut, wskazywał jedynie ogólnie na naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu ( cyt.) "mającym wpływ na wynik sprawy", nie precyzując przy tym, na czym to naruszenie miało w tym wypadku polegać. Jak wyżej zaś to przedstawiono - uzasadnienie skargi kasacyjnej nie było sporządzone starannie i pewne jego fragmenty urywały się bez zakończenia myśli (k. 4 skargi kasacyjnej). Przywołany zaś przez skarżącego kasacyjnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. ( sygn. akt I OSK 1281/08, LEX nr 362061), który miał potwierdzać zasadność wywodów zawartych w skardze kasacyjnej, dotyczących braku możności odwoływania się w sprawach ze stosunku służby do przepisów prawa pracy, zapadł w zupełnie odmiennej sprawie, bo związanej z opłatą adiacencką.
Jako zarzuty prawnomaterialne wskazywano na błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z art. 7 k.p.a. , 75 §1 k.p.a., art. 76 ( bez określenia aktu), art. 100 §1 k.p. i art. 45 ust. l Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a także art. 6 ust. 1 Konwencji rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. Zarzuty te nie były jednak zasadne.
Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia, został wprowadzony do ustawy o Policji nowelą z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122). Regulacja ta podyktowana została z jednej strony - specyfiką statusu policjantów – jako funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym i związanymi z nią szczególnymi, wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby postawa ich i nieposzlakowany charakter umacniały autorytet władzy państwowej - z drugiej zaś strony, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, ochroną interesu społecznego, w tym wypadku rozumianego, jako interes służby. Niepełnienie bowiem czynności służbowych przez policjanta przez okres ponad 12-tu miesięcy może ujemnie ( w szerokim tego słowa znaczeniu) wpływać na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań należących do Policji.
Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że zwolnienie ze służby A. Ć. z dniem [...] sierpnia 2009 r. w sytuacji, gdy upływ okresu owych dwunastu miesięcy, umożliwiający wydanie tego rodzaju decyzji, nastąpił w dniu [...] grudnia 2007 r. a więc dwa i pół roku wcześniej niż data w której skarżący został zwolniony, w dostateczny sposób świadczy o tym, że słuszny interes policjanta nie został w tym wypadku naruszony. Przyjęcie natomiast przez organ, że dalsze, formalne pozostawanie skarżącego w służbie nie leżało w interesie służby a więc w interesie społecznym, było w tych warunkach w pełni dopuszczalne. Dodać bowiem wypada, że w okresie zawieszenia funkcjonariusz Policji nie wykonuje swoich w ogóle obowiązków służbowych, choć pobiera 50% miesięcznego swojego wynagrodzenia.
Wyjaśnić też trzeba, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest w ogóle możliwe powoływanie się przez stronę na zasadę domniemania niewinności. Zwolnienie ze służby - w omawianym trybie – choć na pewno jest rzeczą dolegliwą dla funkcjonariusza Policji - nie jest jednak karą. Istotne dla rozstrzygnięcia są w tym przypadku inne przesłanki i inna jest stosowana procedura. Pojęcie winy jest zaś kategorią prawa karnego i związana z nią zasada domniemania niewinności dotyczy statusu podejrzanego a następnie oskarżonego w procesie karnym.
Ponadto, analizowany przepis odnosi się, co wynika wprost z jego treści, do policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych a nie do tych, którym okres zawieszenia już minął. Powyższe oznacza zatem, że - jak podkreślił to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. ( sygn. akt K 1/08) - decyzja wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji powoduje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, podjętej na zasadzie art. 39 w/w ustawy. Żaden też przepis nie ogranicza stosowania, określonej w cytowanym wyżej artykule, normy do określonej kategorii policjantów. Z tego powodu nie istnieje sprzeczność pomiędzy zaskarżoną decyzją a decyzjami, których odpisy złożył do akt skarżący kasacyjnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ( rozkazy personalne Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] i z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]).
Dokonana więc przez Sąd Wojewódzki wykładnia w/w przepisu była prawidłowa. Nadmienić też wypada, że Sąd ten nie stosował w ogóle przepisów prawa pracy a jedynie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, objaśniając istotę uprawnienia organu do podjęcia decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, zastosował wymiennie pojęcia "pracy" i "służby". Nie stosował jednak w tym wypadku żadnej regulacji prawnej, przewidzianej kodeksem pracy.
Nietrafnym było też zarzucanie Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r. ( Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, statuujących zasadę prawa do sądu.
Okoliczność, że postępowanie karne przeciwko A. Ć. toczy się już kilka, przy czym skarżący kasacyjnie – jak twierdzi w niczym tego postępowania nie utrudniał - nie może stanowić skutecznego argumentu dla ograniczenia organu w prawie stosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Jeśli natomiast skarżący stoi na stanowisku, że wspomniana wyżej długotrwałość postępowania karnego spowodowała w jego sytuacji prawnej szkodę, to może rozważać możliwość wystąpienia ze stosownym roszczeniem przeciwko Skarbowi Państwa.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.