I OSK 1602/21

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego odmawiającą przyznania odszkodowania za nieruchomość przejętą na mocy dekretu warszawskiego. Skarżący domagali się odszkodowania, powołując się na art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), który przewiduje możliwość przyznania odszkodowania za dom jednorodzinny lub działkę, która przed wejściem w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeśli poprzedni właściciel lub jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po 5 kwietnia 1958 r. Organy administracji oraz Sąd I instancji uznały, że nieruchomość była przeznaczona pod przemysł zgodnie z planem zabudowania z 1931 r., a zatem nie mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Ponadto, stwierdzono, że utrata faktycznej możliwości władania nieruchomością nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r., co potwierdzają dokumenty z lat 1950-1954, w tym protokół objęcia w posiadanie nieruchomości przez Skarb Państwa i późniejsze użytkowanie przez Miejskie Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, skupił się na zarzutach naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd uznał, że ustalenia dotyczące utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. są prawidłowe i nie zostały skutecznie podważone. Sąd odniósł się również do kwestii konstytucyjności art. 215 ust. 2 u.g.n. w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jednak uznał, że przesłanka utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością po 5 kwietnia 1958 r. nie była przedmiotem badania TK i pozostaje relewantna. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający