I OSK 1523/13

I OSK 1523/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-07-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Maciej Dybowski
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 510/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-04-29
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1 i art. 94 ust. 3
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 510/13 w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od I.S. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 510/13 oddalił skargę I.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Dowódca [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2011 r. nr [...] zwolnił [...] I.S. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
W dniu 20 stycznia 2012 r. I.S. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...] wniosek w przedmiocie przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.).
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] na podstawie art. 96 ust. 1, 2, 7 i 9 w związku z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku I.S. stwierdził brak prawa do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Na skutek wniesionego przez stroną odwołania sprawę rozpoznawał Minister Obrony Narodowej, który decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji podał, że z odpisu przebiegu służby I.S. wynika, iż pełnił on zasadniczą i zasadniczą nadterminową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do dnia [...] lipca 1999 r. Następnie w okresie od dnia [...] listopada 1999 r. do dnia [...] listopada 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową, tj. przez okres 12 lat i [...] dni. Wskazał, że wbrew stanowisku pełnomocnika odwołującego się, analiza dokumentów znajdujących się w teczce akt personalnych I.S. potwierdza przerwę w odbywaniu czynnej służby wojskowej pomiędzy wyżej wymienionymi okresami służby wojskowej, tj. od dnia [...] lipca 1999 r. do dnia [...] listopada 1999 r. W konsekwencji Minister Obrony Narodowej stwierdził, że I.S. nie spełnia kryterium legitymowania się 15-letnim okresem nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, będącego podstawą przyznania prawa do spornego świadczenia pieniężnego. Jednocześnie uznał, że nie spełnia on także żadnego z kryteriów do otrzymania przedmiotowego świadczenia przy posiadaniu krótszego, niż 15-letni, okresu służby wojskowej, tj. przesłanek wymienionych w art. 96 ust. 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi I.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 96 pkt 1 cyt. ustawy i przyjęcie, że nie posiada on wymaganego okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej.
Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W uzasadnieniu skargi podał, że z opisu przebiegu służby wynika rozbieżność. Wskazano, że w okresie od dnia [...] lipca 1999 r. do dnia [...] listopada 1999 r. nie pełnił on służby wojskowej. Tymczasem z treści kolejnych rozkazów personalnych o wyznaczeniach na stanowisko oraz powołaniu do pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służba kontraktowa (terminologia sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), a w szczególności rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], nie sposób przyjąć, że nastąpiła jakakolwiek przerwa w pełnieniu przez niego zawodowej służby wojskowej, albowiem data powołania do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa i data wydania w/w rozkazu następuje przed datą ujętą w opisie przebiegu służby. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie nastąpiła jakakolwiek przerwa w pełnieniu przez niego służby. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, terminem powołania do służby pełnionej jako służba kontraktowa jest termin określony w rozkazie o powołaniu do tej służby oraz w kontrakcie, a nie data faktycznego rozpoczęcia wykonywania obowiązków służbowych. Z uwagi na fakt, że został on powołany do służby w spornej dacie przed dniem 1 lipca 2004 r., w sprawie będzie mieć zastosowanie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który potwierdza w/w zasadę. Zdaniem skarżącego uwzględniając treść art. 95 pkt 1 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przyjąć należy, iż warunek 15 lat pełnienia nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej został przez niego spełniony.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że przepis art. 8 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) stanowił, iż stosunek służbowy żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej powstaje w drodze powołania, na podstawie umowy, zwanej dalej "kontraktem", zawartej pomiędzy osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby a właściwym organem wojskowym. Natomiast przepis § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) stanowił, że osoba zainteresowana oraz dowódca jednostki wojskowej, w której ma ona pełnić służbę kontraktowa, po otrzymaniu wyciągu z rozkazu personalnego zawierają kontrakt. Dowódca jednostki wojskowej powiadamia właściwego wojskowego komendanta uzupełnień o zawarciu kontraktu oraz dacie rozpoczęcia służby przez osobę zainteresowaną. Czas pełnienia służby na stanowisku służbowym liczy się od dnia faktycznego objęcia tego stanowiska, ogłoszonego w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej po wydaniu rozkazu personalnego o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na to stanowisko przez właściwy organ wojskowy (§ 45 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia). W ocenie Ministra Obrony Narodowej podniesione w skardze zarzuty nie znajdują uzasadnienia i skarżącemu nie przysługuje prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. W świetle art. 96 pkt 1 tej ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio (przesłanki z art. 96 ust. 2 nie odnoszą się do sprawy z wniosku skarżącego). Natomiast art. 94 ust. 3 powołanej ustawy stanowi, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Z akt personalnych skarżącego wynika, że pełnił on zasadniczą i zasadniczą nadterminową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do dnia [...] lipca 1999 r. Następnie Dowódca [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], na wniosek żołnierza, powołał [...] I.S. do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa oraz skierował w celu zawarcia kontraktu do Dowódcy [...]. Zgodnie z powyższym rozkazem personalnym, w dniu [...] października 1999 r. został ze skarżącym zawarty kontrakt nr [...], w którym w § 1 strony postanowiły, iż cyt.: "Żołnierz zobowiązuje się pełnić zawodową służbę kontraktową przez okres pięciu lat, to jest od dnia [...]listopada 1999 r. do dnia [...] listopada 2004 r.". Od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] listopada 2011 r. skarżący pełnił zawodowa służbę wojskowa stałą.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy skarżącemu należy zaliczyć sporny okres od dnia [...] lipca 1999 r. do dnia [...] listopada1999 r. jako pozostawanie w czynnej służbie zawodowej, albowiem od tej kwalifikacji będzie zależała ciągłość jego służby (przekraczająca 15 lat). W tym celu niezbędne stało się dokonanie analizy przepisów ustawy pragmatycznej oraz przepisów wykonawczych, na podstawie których skarżący był przyjmowany do służby kontraktowej. Z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że stosunek służbowy żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej powstaje w drodze powołania, na podstawie umowy, zwanej dalej "kontraktem", zawartej pomiędzy osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem wojskowym. W świetle art. 9 pkt 2 tej ustawy, powołanie do zawodowej służby wojskowej kontraktowej następuje na czas trwania kontraktu. Przepis § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej jest w odniesieniu do żołnierza rezerwy (z wyjątkiem odbywającego okresową służbę wojskową) dzień stawienia się do służby w jednostce wojskowej. Stosownie do treści § 16 ust. 2 tego rozporządzenia, osoba zainteresowana rozpoczyna pełnienie służby kontraktowej z dniem określonym w kontrakcie.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstaje w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby, po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej; 2) podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej; 3) stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy czym termin i miejsce rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej określa kontrakt. Stosunek służbowy w tym przypadku wynika z powołania na podstawie umowy - kontraktu. Datą nawiązania stosunku służbowego na podstawie kontraktu jest data określona w tymże kontrakcie na pełnienie okresowej pięcioletniej służby wojskowej.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżącemu nie można uznać spornego okresu od dnia [...] lipca 1999 r. do dnia [...] listopada 1999 r. za okres pełnienia czynnej służby zawodowej, co skutkuje brakiem ciągłości pełnienia zawodowej służby wojskowej nieprzerwanie przez okres co najmniej 15 lat, a przez to nieziszczeniem obligatoryjnej przesłanki z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r.
W konsekwencji uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie, wobec niespełnienia przez skarżącego wymagań określonych w art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadnie odmówiły mu prawa do świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 tej ustawy. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów istotnych naruszeń przepisów procesowych, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł I.S., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił:
1. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.), polegającą na przyjęciu, iż w świetle przywołanych przepisów do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo do świadczenia w wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu z tej służby, nie zalicza się wszystkich okresów pełnienia czynnej służby wojskowej, o których mowa art. 94 ust 3 cyt. ustawy;
2. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jako przepisu ogólnego, którego zastosowanie w celu obliczania okresu, od którego zależy prawo do świadczenia wskazanego w art. 95 pkt 1 cyt. ustawy, jest wyłączone przez przepis szczególny, jakim jest art. 94 ust. 3 tej ustawy.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, jak również o skierowanie sprawy na rozprawę i prowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność dokonania wykładni art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i oceny, czy przepis ten, wskazujący, które okresy czynnej służby wojskowej zaliczane są do stażu zawodowej służby wojskowej, od których trwania zależy prawo do świadczeń po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, stanowi definicję zawodowej służby wojskowej z punktu wypłacania odprawy (świadczenia z art. 94 cyt. ustawy) oraz tak zwanego 12-miesięcznego uposażenia (art. 95 pkt 1 cyt. ustawy) oraz czy przepis art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, stosowany w niniejszej sprawie poprzez odesłanie zawarte w art. 96 ust. 1 tej ustawy, stanowi lex specialis w stosunku do art. 6 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jako przepisu ogólnego, definiującego bez uwzględniania osobliwości i przypadków szczególnych, pojęcie żołnierza zawodowego. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny już rozstrzygał analogiczną sprawę, tym nie mniej, nic nie stoi na przeszkodzie zbadaniu, opisanego wyżej zagadnienia, które w poprzednim orzeczeniu, zapadłym na kanwie podobnego stanu faktycznego, nie było rozpatrywane. Zagadnienie to jest bowiem kluczowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji błędnie wyłożył art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, albowiem zupełnie nie uwzględnił tego, że zdanie drugie tego przepisu odsyła do art. 94 ust. 3 tej ustawy. Ostatnio powołany przepis definiuje, jakie okresy czynnej służby wojskowej należy brać pod uwagę przy wypłacaniu zwolnionemu ze służby żołnierzowi zawodowemu podczas obliczania wymaganego dziesięcioletniego stażu zawodowej służby wojskowej, przy wypłacaniu: 1. odprawy zwolnieniowej (art. 94 ust. 1); 2. poprzez odesłanie z art. 96 ust. 1 – spornego w niniejszej sprawie świadczenia w wysokości uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Tymczasem, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, do zawodowej służby wojskowej należy zaliczyć: wszystkie okresy czynnej służby wojskowej, a więc także inne niż stricte zawodowej w rozumieniu ogólnym.
W ocenie autora skargi kasacyjnej art. 94 ust. 3 cyt. ustawy stanowi lex specialis i wskazuje okresy brane pod uwagę dla obliczania stażu zawodowej służby wojskowej wyłącznie na potrzebę wypłacania opisanych wyżej świadczeń. Jest to wyjątek od ogólnej reguły. Tym samym stosowanie pojęcia "zawodowa służba wojskowa" w ujęciu ogólnym jest wyłączone z uwagi na zasadę lex specialis derogat legi generali. Racjonalny ustawodawca postanowił odstąpić na potrzebę wypłacania opisanych wyżej świadczeń, w tym spornego w niniejszej sprawie, od ogólnego pojęcia zawodowej służby wojskowej i korzystając ze swojej autonomicznej kompetencji prawotwórczej zmienił to pojęcie właśnie na użytek wypłacania tych świadczeń.
Skarżący podkreślił, że zawsze pierwszeństwo ma wykładnia gramatyczna, którą należy odrzucić wówczas, gdy zawodzi, to jest prowadzi do tego, że danemu przepisowi nadaje się znaczenie językowo wieloznaczne lub nic nieznaczące. Dopiero wówczas można sięgnąć do wykładni systemowej. W rozpoznawanej sprawie art. 96 ust. 1 i art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych są jednoznaczne językowo, stąd nie należy już dokonywać ich dalszej wykładni, zgodnie z zasadą clara non sunt intetpretanda i to nawet jeżeli interpretator nie akceptuje brzmienia obowiązującego prawa, które winien stosować. Odstąpienie od tej zasady musiałoby mieć jakieś fundamentalne uzasadnienie w wartościach wyższych. Takich w niniejszym przypadku nie sposób się doszukać.
Autor skargi kasacyjnej uzasadniając drugi zarzut podał, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji w tej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Po pierwsze nie definiuje on pojęcia zawodowej służby wojskowej, a po drugie jest on przepisem ogólnym. Jego zastosowanie w niniejszej sprawie wyłącza, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, przepis art. 94 ust. 3 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, dla celów wypłaty tego świadczenia, poprzez pojęcie zawodowej służby wojskowej, należy rozumieć wszystkie okresy czynnej służby wojskowej, jedynie li tylko z wyraźnie określonym wyjątkiem w postaci: okresów zawieszenia w wykonywaniu obowiązków, tymczasowego aresztowania, kary dyscyplinarnej. Oznacza to, że dla celów wypłaty świadczenia w wysokości 12-miesięcznego uposażenia należy brać zawsze pod uwagę sumę wszystkich okresów czynnej służby wojskowej.
Zdaniem skarżącego z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy wynika, że pełnił on taką służbę przez okres ponad 15 lat. Tym samym, zaskarżoną decyzję należy uznać za błędną, zaś sporne świadczenie winno zostać przyznane i wypłacone. Oceny tej nie zmienia treść art. 94 ust. 5 cyt. ustawy, do którego odsyła art. 96 ust. 4 tej ustawy, gdyż w przepisie tym mowa jest także o zawodowej służbie wojskowej, ale w rozumieniu art. 94 ust. 3 cyt. ustawy. Przyjęcie poglądu odmiennego nie daje się bowiem pogodzić z systematyką cytowanej ustawy i już tylko z tym faktem, że art. 94 ust. 5 następuje po art. 94 ust. 3, który definiuje pojęcie zawodowej służby wojskowej na potrzeby wypłaty 12-miesięcznego uposażenia i odprawy, należałoby dojść do wniosku, iż w ogóle nie można wypłacić tego świadczenia, gdyż nie spełnia on wymogu podstawowego z art. 96 ust. 1 cyt. ustawy, albowiem nie ma wymaganego co najmniej 15-letniego okresu zawodowej służby wojskowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów określonych w skardze kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich błędną wykładnię, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W istocie stanowią one polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, który zaaprobował stwierdzenie organu, że I.S. nie spełniał przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia pieniężnego z art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1 i art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – wskutek wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat. W sprawie nie miał zastosowania art. 96 ust. 2 powołanej ustawy, z uwagi na niespełnienie wymienionych w nim warunków.
Z akt personalnych I.S. wynika, że w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do dnia [...] lipca 1995 r. pełnił on zasadniczą służbę wojskową, a w okresie od dnia [...] lipca 1995 r. do dnia [...] lipca 1999 r. nadterminową zasadniczą służbę wojskową. Następnie w okresie od dnia [...] listopada 1999 r. do dnia [...] listopada 2004 r. pełnił zawodową służbę kontraktową, a w okresie od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] listopada 2011 r. zawodową służbę stałą. Zwolnienie I.S. z zawodowej służby wojskowej nastąpiło rozkazem Dowódcy [...] z dnia [...] września 2011r. nr [...], wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez wyżej wymienionego. Skarżący na dzień zwolnienia legitymował się okresem zawodowej służby wojskowej wynoszącym 12 lat i [...] dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 omawianej ustawy prawidłowo przyjął, że w świetle wskazanych przepisów do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo do świadczenia pieniężnego w wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu z tej służby, nie zalicza się wszystkich okresów pełnienia czynnej służby wojskowej, o których mowa art. 94 ust. 3 cyt. ustawy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji w oparciu o przepisy ówcześnie obowiązujących: ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 8 ust. 2 i art. 9 pkt 2 tej ustawy) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (§ 9 pkt 2, § 16 ust. 2 rozporządzenia) rozważał kwestię możliwości zaliczenia skarżącemu okresu od dnia [...] lipca 1999 r. do dnia [...] listopada 1999 r. jako okresu pozostawania w czynnej służbie wojskowej. Warunkowała ona ocenę ciągłości zawodowej służby wojskowej skarżącego – okresu co najmniej piętnastu lat. Po dokonaniu analizy przepisów powołanej ustawy i rozporządzenia, w oparciu o które skarżący był przyjmowany do służby kontraktowej uznał, że organy wojskowe zasadnie przyjęły, iż w sprawie brak było podstawy do zaliczenia I.S. spornego okresu do zawodowej służby wojskowej. Zauważyć należy, iż prawidłowość dokonanej w tym przedmiocie wykładni przepisów i ich zastosowania nie została przez autora skargi kasacyjnej podważona.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skoro skarżący nie legitymuje się piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), to w sprawie brak jest podstaw do uznania, że jest on uprawniony do świadczenia pieniężnego, przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 omawianej ustawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, kwestia stosowania tego przepisu nie była przez Sąd pierwszej instancji rozważana. W związku z powyższym należy jedynie ubocznie wyjaśnić, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który zawiera definicję legalną pojęcia "żołnierz zawodowy", nie może być kwalifikowany jako przepis ogólny lub szczególny.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).