I OSK 1513/22

I OSK 1513/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik /sprawozdawca/
Karol Kiczka
Piotr Niczyporuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Czystość i porządek
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Wa 441/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-11-17
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8 § 1, art. 106 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2410
art. 33 ust. 1 i ust. 7
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 124 ust. 1 i ust. 1b
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 441/21 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 21 grudnia 2020 r. nr DT.WOT.6171.56.2020.52 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 21 lipca 2020 r. nr DT.WOT.6171.56.2020.19; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 1020 (tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 441/21 oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 21 grudnia 2020 r. nr DT.WOT.6171.56.2020.52 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z 21 lipca 2020 r. nr DT.WOT.6171.56,2020.19 odmówił uzgodnienia w zakresie urządzeń łączności publicznej projektu decyzji Starosty X. o nr BGN-GN.6853.20.2018, w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości Y., jednostka ewidencyjna [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [1], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] oraz z części nieruchomości położonej w miejscowości Y., jednostka ewidencyjna [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [2], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], powoływanymi dalej łącznie jako "nieruchomości", w celu umożliwienia Skarżącej eksploatacji i konserwacji istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nad powierzchnią tych nieruchomości, zgodnie z załącznikiem mapowym do projektu decyzji.
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z 20 grudnia 2020 r. nr DT.WOT.6171.56.2020.52, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez A. sp. z o.o. z siedzibą w B. (powoływanej dalej również jako "Spółka") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ wyjaśnił, że projekt wyżej opisanej decyzji został przedłożony przez Starostę przy piśmie z 19 lutego 2020 r. w trybie art. 124 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990), powoływanej dalej jako "u.g.n.". Z projektu decyzji wynikało, że organ na wniosek Spółki zamierza orzec o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, w celu umożliwienia eksploatacji i konserwacji istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nad powierzchnią nieruchomości (przebieg kabla telekomunikacyjnego przedstawiono na załączniku graficznym nr 1 do tej decyzji).
Prezes UKE wskazał, że prowadząc postępowanie uzgodnieniowe na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n., brał pod uwagę zarówno stan faktyczny ustalony przez Starostę w projekcie decyzji, jak też opierał się na własnych ustaleniach zebranych w toku prowadzonego przez siebie postępowania. Zaznaczył, że jego rolą było jedynie przedstawienie stanowiska co do rozstrzygnięcia zawartego w projekcie decyzji, jednakże tylko w zakresie urządzeń łączności publicznej, a więc przez dokonanie oceny, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.), tj. przesłanki podmiotowe i przedmiotowe uprawnienia określonego w tym przepisie. Organ podał, że Spółka będąca inwestorem podwiesiła światłowodowy kabel telekomunikacyjny na posadowionej na nieruchomościach podbudowie słupowej, niestanowiącej jej własności. Kabel telekomunikacyjny został zainstalowany na nieruchomościach bez zgody właścicieli tych nieruchomości (okoliczność ta nie była kwestionowana przez wnioskodawcę w toku prowadzonych postępowań administracyjnych). W związku z tym Spółka wystąpiła do właścicieli nieruchomości z wnioskiem o zawarcie umów określających warunki korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia Spółce eksploatacji, konserwacji, modernizacji i przebudowy istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.
Organ ustalił, że nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym [1] stanowi własność B. B., zaś współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [2], są C. C., D. D., E. E., B. B. i F. F. Wyżej wymienione osoby są zobowiązane do udostępnienia opisanej nieruchomości na cele wskazane w art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Spółka jest operatorem w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 ze zm.).
Organ ustalił, że Spółka nie uzyskała zgody właścicieli nieruchomości na umieszczenie na nich infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci światłowodowego kabla telekomunikacyjnego, a tym samym nie została wcześniej zawarta między wyżej wymienionymi stronami stosowna umowa umożliwiająca Spółce korzystanie z nieruchomości w celu umieszczania obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz ich eksploatacji i konserwacji.
W ocenie Prezesa UKE, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 u.g.n. w związku z art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) wynika, że w sytuacji zrealizowania inwestycji podmioty wymienione w art. 33 ust. 1 ww. ustawy mogą żądać udostępnienia im nieruchomości w celu eksploatacji i konserwacji urządzeń i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej po wykonaniu inwestycji, pod warunkiem, że miały zawartą umowę z właścicielem nieruchomości na posadowienie infrastruktury telekomunikacyjnej na tej nieruchomości, a następnie w sytuacji niemożliwości przedłużenia tej umowy, zostałyby pozbawione możliwości eksploatacji i konserwacji tej infrastruktury.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej na nieruchomości wymaga uzyskania tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a takim tytułem jest zawarta na podstawie tego przepisu umowa uprawniająca do umieszczenia na nieruchomości obiektów urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W sytuacji nieuzyskani porozumienia z właścicielem nieruchomości, takim tytułem jest decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wydana na podstawie art. 124 u.g.n. w związku z art. 33 ust. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wybudowana w oparciu o taki tytuł infrastruktura będzie korzystać z ochrony, wyrażonej w tym przypadku w możliwości nabycia uprawnienia do jej eksploatacji oraz konserwacji, jeżeli zgoda właściciela nieruchomości utraciła aktualność. Z powyższego pośrednio wynika, że z samego art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika jeszcze obowiązek udostępnienia nieruchomości na potrzeby instalacji wyżej wymienionych obiektów (urządzeń). Eksploatacja i konserwacja po zainstalowaniu urządzeń i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej jest możliwa zatem jedynie w sytuacji, gdy niemożliwe jest przedłużenie pierwotnie zawartej umowy określającej warunki korzystania z nieruchomości na cele określone w ww. przepisie.
Prezes UKE uznał więc, że skoro Spółka nie uzyskała zgody zobowiązanych na umieszczenie na nieruchomościach infrastruktury telekomunikacyjnej, to tym samym nie nabyła uprawnień, o których mowa w art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie korzystania z nieruchomości na etapie realizacji inwestycji i nie może takich uprawnień (ograniczonych, zgodnie z jej żądaniem, do eksploatacji i konserwacji telekomunikacyjnego kabla światłowodowego umieszczonego na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej) nabyć w drodze postępowania administracyjnego po zrealizowaniu inwestycji.
A. sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, którą Sąd oddalił.
Sąd I instancji wyjaśnił, że Prezes UKE uzgadniając w formie postanowienia decyzję Starosty, wydawaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w postępowaniu administracyjnym. Postanowienie organu współdziałającego wchodzi do materiału dowodowego sprawy i (w zależności od stopnia związania jego treścią) znajdzie wyraz w uzasadnieniu decyzji lub wpłynie bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia sprawy zawartej w decyzji administracyjnej. Zatem, na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n. w związku z art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przedmiotem uzgodnienia dokonywanego przez Prezesa jest wyłącznie dopuszczalność i zasadność ingerencji w prawo własności, z punktu widzenia Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jednocześnie, w ocenie Sądu I instancji, z treści art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1b u.g.n. wynika, że Prezes musi także zbadać, czy planowane przedsięwzięcie nie uniemożliwia "racjonalnego korzystania z nieruchomości".
Sąd I instancji przyjął ustalenia organu co do ustaleń stanu faktycznego i zgodził się z organem, że kwestia możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. w związku z art. 33 ust. ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w sytuacji zrealizowania inwestycji (po jej wykonaniu bez zgody właścicieli) może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy podmiot wymieniony w art. 33 ust. 1 ustawy miał zawartą umowę z właścicielem nieruchomości na posadowienie infrastruktury telekomunikacyjnej na tej nieruchomości, a następnie w sytuacji niemożliwości przedłużenia tej umowy, został pozbawiony możliwości eksploatacji i konserwacji tej infrastruktury. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżąca Spółka nie uzyskała zgody właścicieli nieruchomości na umieszczenie na nich infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci światłowodowego kabla telekomunikacyjnego. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, Spółka nie może skutecznie żądać, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przyznania prawa do korzystania z nieruchomości w zakresie eksploatacji istniejących urządzeń wybudowanych samowolnie.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie nie został naruszony art. 7 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przez pominięcie stanowiska zawartego w przytoczonych przez Spółkę wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 828/19 i z 4 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 861/19, uchylających decyzje organów obu instancji o odmowie udostępnienia przedmiotowej nieruchomości Spółce w celu umożliwienia eksploatacji, konserwacji, modernizacji i przebudowy istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nad powierzchnią nieruchomości oraz odmowie późniejszego korzystania z tych urządzeń i infrastruktury w celu umożliwienia eksploatacji, w tym konserwacji lub napraw. Sąd I instancji uznał, że w wyrokach tych wskazano jedynie, że organy orzekające w sprawie nie zajęły się zasadniczym problemem prawnym w sprawie, sprowadzającym się do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 33 przywołanej wyżej ustawy w związku z art. 124 u.g.n., istnieje możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sytuacji zrealizowania inwestycji, do czego sąd zobowiązał organy, nie przesądzając przy tym, czy w omawianych sprawach zaistniały przesłanki warunkujące umożliwienie inwestorowi korzystania z nieruchomości w zakresie eksploatacji i konserwacji istniejącego kabla telekomunikacyjnego, a tym samym czy należy ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości w powyższym celu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji
I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 P.p.s.a. przez błędną ocenę naruszenia art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. oraz art. 2 Konstytucji RP, wynikającą z błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i tym samym na podzieleniu rozważań organu co do tego, że:
1) w przedmiotowej sprawie, z punktu widzenia ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz Prawa telekomunikacyjnego, nie jest dopuszczalna i nie jest zasadna ingerencja w przysługujące uczestnikom postępowania prawo własności nieruchomości, celem zezwolenia wnoszącej skargę kasacyjną na eksploatację istniejącej na tych nieruchomościach infrastruktury telekomunikacyjnej z uwagi na okoliczność, że infrastruktura ta została umieszczona na nieruchomościach bez uprzedniego zawarcia umowy dostępowej, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, podczas gdy organ administracji publicznej oraz sąd administracyjny nie są uprawnieni w procesie stosowania prawa do konstytuowania dodatkowych elementów normy prawnej, niezapisanych w treści przepisu prawa i nieprzewidzianych w przypadku danej instytucji prawnej, a w tej sprawie brak jest przepisów, które by stanowiły o braku zasadności lub o braku dopuszczalności uwzględnienia wniosku wnoszącej skargę kasacyjną Spółki; w szczególności, wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem (i uzgodnienie projektu decyzji) nie doprowadziłoby do uniemożliwienia racjonalnego korzystania z nieruchomości i nie wiązałoby się z jakimikolwiek dolegliwościami dla uczestników postępowania, bowiem infrastruktura Spółki została podwieszona w cieniu infrastruktury innego podmiotu i w obszarze nieruchomości zajętym przez inny podmiot (w rzucie poziomym kabla właściciela podbudowy słupowej), a jej eksploatacja może się odbywać z drogi publicznej, z którą graniczą nieruchomości (wnosząca skargę kasacyjną Spółka nie ma potrzeby wchodzenia na nieruchomości);
2) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny miał zawartą umowę z właścicielem nieruchomości na posadowienie infrastruktury telekomunikacyjnej na tej nieruchomości, a następnie utracił możliwość przedłużenia jej obwiązywania, podczas gdy:
a. ani art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ani art. 124 ust. 1 u.g.n. nie stanowią o takich warunkach;
b. brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o dostępie do nieruchomości na potrzeby eksploatacji istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej może zostać wydana (na podstawie art. 33 cyt. ustawy w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n.) jedynie w celu przedłużenia tytułu prawnego, uzyskanego uprzednio przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na potrzeby budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, ponieważ takie ograniczenie nie zostało przewidziane w żadnej regulacji prawnej;
c. gdyby zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie takich warunków, to (zważywszy na racjonalność ustawodawcy oraz na to, że Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym, w którym obowiązuje zasada wyłączności ustawy) w art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych znalazłoby się odwołanie do art. 30 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, albo odpowiednia regulacja zostałaby wprowadzona bezpośrednio w art. 33 ustawy;
d. art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie stanowi o tym, że obowiązek właściciela nieruchomości co do zapewnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostępu do nieruchomości na potrzeby eksploatacji infrastruktury jest uzależniony od tego, czy właściciel zezwolił przedsiębiorcy na wybudowanie tej infrastruktury na nieruchomości;
e. zamiarem ustawodawcy było umożliwienie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu uzyskania decyzji o dostępie do nieruchomości na potrzeby eksploatacji istniejących urządzeń nie tylko w sytuacji, gdy operator utracił uprzednio posiadany tytuł prawny do zajmowania danej nieruchomości na ten cel, a dokonana przez organ i Sąd I instancji interpretacja ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie odpowiada treści regulacji prawnej omawianej instytucji;
3) sprzeczne z treścią art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych byłoby ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, polegające na zezwoleniu na eksploatację i konserwację infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonej na tej nieruchomości bez zgody właściciela nieruchomości, podczas gdy ani organ, ani Sąd I instancji, nie wskazali dokładnie treści omawianego przepisu, w której upatrują omawianej sprzeczności, zaś - zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki - taka treść nie istnieje;
4) z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni mogą żądać udostępnienia im nieruchomości w celu eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie wtedy, gdy mieli uprzednio zawartą umowę z właścicielem nieruchomości na posadowienie tej infrastruktury, podczas gdy orzecznictwo sądów administracyjnych w polskim systemie prawnym nie kształtuje treści regulacji prawnych, zaś brak wydania orzeczenia w innym stanie faktycznym (to jest w takiej sprawie, co niniejsza) nie czyni niedopuszczalnym uwzględnienia wniosku Spółki;
2. art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. w związku z art. 106 § 1 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ uzgadniając projekt decyzji starosty, nie kieruje się przesłankami określonymi w art. 33 ust. 1 i 7 ww. ustawy w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. (gdyż zbadanie spełnienia tych przesłanek pozostaje w kompetencji organu wydającego decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania głównego) i nie bierze pod uwagę (nie ocenia), jakie jego stanowisko (a tym samym i rozstrzygnięcie wydawane w postępowaniu głównym, które musi być zgodne ze stanowiskiem organu) będzie miało skutki dla lokalnego rynku telekomunikacyjnego i użytkowników końcowych, którym dostęp do szerokopasmowego Internetu jest zapewniany za pomocą infrastruktury wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, umieszczonej na nieruchomościach:
1) przy jednoczesnym stwierdzeniu, że organ musi w postępowaniu uzgodnieniowym zbadać, czy planowane przedsięwzięcie nie uniemożliwia racjonalnego korzystania z nieruchomości (która to przesłanka jest zapisana właśnie w art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i która to przesłanka, obok przesłanki doprowadzenia do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości, w świetle obowiązujących przepisów prawa jest jedyną przeszkodą do uwzględnienia wniosku Spółki w tej sprawie) i braku jakiegokolwiek odniesienia się w zaskarżonym wyroku do spełnienia w tej sprawie tej przesłanki i poprzestaniu na stwierdzeniu, że przesłanka racjonalnego korzystania z nieruchomości musi być wyjaśniona już w postępowaniu uzgodnieniowym, co też organ w niniejszej sprawie uczynił, oraz że w omawianej sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby eksploatacji i konserwacji znajdującej się na nich infrastruktury telekomunikacyjnej;
2) przy jednoczesnym stwierdzeniu, że brak było podstaw do uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, przy czym Sąd I instancji, odrzucając jako podstawy uzgodnienia projektu decyzji przesłanki z art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. uniemożliwienie racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności dorowadzenie do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości), nie wyjaśnił jednocześnie, czym w jego ocenie są podstawy do uzgodnienia projektu decyzji, zaś uzgodnienie to nie może opierać się na dowolności organu (to znaczy, że musi być uregulowane przesłankami określonymi w przepisach) lub na ocenie tego, czy w świetle dotychczas wydanego orzecznictwa uzgodnienie byłoby zasadne (bowiem w Polsce nie mamy do czynienia z systemem common law a ponadto, wobec braku stosownej normy prawnej, nie może być wymagane od strony spełnienie przesłanek pojawiających się wyłącznie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również takie przesłanki nie mogą pozbawiać strony prawa zapisanego w ustawie).
II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. przez błędną ocenę naruszenia art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. polegającą na pominięciu stanowiska (to jest oceny prawnej art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n.) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrażonego w wydanych w wyrokach z 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 828/19 i z 4 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 861/19, którymi uchylono decyzje Starosty Małopolskiego o odmowie udostępnienia wnoszącej skargę kasacyjną nieruchomości w celu eksploatacji istniejącej infrastruktury, uznając że te rozstrzygnięcia są niewłaściwe i uznając tym samym za dopuszczalne i zasadne wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w niniejszej sprawie;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. przez błędną ocenę naruszenia art. 7 K.p.a., polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji tego, jaki skutek dla mieszkańców miejscowości Y. będzie miała odmowa uwzględnienia skargi Spółki, a tym samym - z uwagi ma odmowę uzgodnienia przez organ projektu decyzji uwzględniającego wniosek Spółki – wydanie decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku wnoszącej skargę kasacyjną.
Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi a w konsekwencji o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z 21 lipca 2020 r. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej, wnosząca skargę kasacyjną podała, nie ma oparcia w treści przepisów art. 33 ust. 1, 3 oraz 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowisko, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić wyłącznie w sytuacji wybudowania infrastruktury za zgodą właściciela nieruchomości. Zamiarem ustawodawcy nie było tożsame uregulowanie przesłanek zastosowania obu dostępowych instytucji prawnych (to jest dostępu z art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i dostępu z art. 33 tej ustawy), ponieważ ustawodawca nie zamieścił w art. 33 ustawy odwołania do art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy, a także nie wprowadził omawianych warunków bezpośrednio w art. 33 ustawy. Tymczasem, w ocenie Spółki, ustawa przyznaje jej prawo do żądania zapewnienia dostępu do nieruchomości na potrzeby eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej, nie warunkując istnienia tego prawa budową infrastruktury za zgodą ówczesnego właściciela nieruchomości.
Przepisy nie warunkują możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji wstrzymaniem wykonania zamierzonej inwestycji do czasu złożenia takiego wniosku.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną zadaniem organu w sprawie było ustalenie, czy spełniły się przesłanki z art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a także czy nie zachodzą przeszkody do żądania dostępu, to jest czy dostęp ten nie uniemożliwia racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Tymczasem, Sąd I instancji przyjął w uzasadnieniu wyroku dwa sprzeczne ze sobą twierdzenia. Z jednej strony stwierdził, że organ uzgadniając projekt decyzji starosty, nie kieruje się przesłankami określonymi w art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. i nie bierze pod uwagę, jakie jego stanowisko będzie miało skutki dla lokalnego rynku telekomunikacyjnego i użytkowników końcowych, którym dostęp do szerokopasmowego Internetu jest zapewniany za pomocą infrastruktury Spółki umieszczonej na nieruchomościach. Z drugiej strony zaś podniósł, że organ musi w postępowaniu uzgodnieniowym zbadać, czy planowane przedsięwzięcie nie uniemożliwia racjonalnego korzystania z nieruchomości, a więc czy nie ziściła się jedna z negatywnych przesłanek zapisanych w art. 33 ust. 7 cyt. ustawy. Oznacza to, że nie sposób określić, jakimi przesłankami (w ocenie Sądu I instancji) powinien kierować się organ, wydając postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji starosty i z jakich przyczyn jest uprawniony odmówić dokonania takiego uzgodnienia. Ponadto, nie sposób ustalić na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, że w omawianej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby eksploatacji i konserwacji znajdującej się na nich infrastruktury telekomunikacyjnej.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Wnosząca skargę kasacyjną w piśmie z 18 stycznia 2023 r. zwróciła uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 947/21, który jej zdaniem potwierdza zasadność wniesionej skargi kasacyjnej. W przywołanym wyroku "w niemalże tożsamych okolicznościach faktyczno-prawnych" WSA uwzględnił skargę i uchylił postanowienie organu odmawiające uzgodnienia. Jak wskazał ten Sąd, "Stwierdzenie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, że nie jest dopuszczalne udzielenie zezwolenia na korzystanie z nieruchomości objętych punktem II ww. postanowienia w celu umożliwienia korzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej, tj. kanalizacji kablowej, kabli telekomunikacyjnych i urządzeń telekomunikacyjnych na nich umieszczonych, jeżeli na ich umieszczenie Skarżąca nie posiadała zgody właściciela tych nieruchomości, stanowiło, zdaniem Sądu, wypowiedź wykraczającą poza zakres, w jakim uzgodnienie miało nastąpić.".
W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, powyższe oznacza, że Sąd I instancji, w ślad za organem, błędnie przyjął, że w zakresie właściwości (zadań) Starosty oraz organu jest tożsamy i że organ zasadnie odmówił uzgodnienia projektu decyzji Starosty w tej sprawie. Przywołany wyrok potwierdza więc zasadność zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, gdyż zasadny był zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. w związku z art. 106 § 1 K.p.a. przez błędną wykładnię w kwestii dotyczącej zakresu sprawy rozstrzyganej przez Prezesa UKE.
Prezes UKE jako organ współdziałający przy wydawaniu decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. jest ograniczony zakresem podejmowanego rozstrzygnięcia, gdyż jego stanowisko powinno odnosić się wyłącznie do kwestii pozostających w zakresie jego właściwości miejscowej i rzeczowej, tj. pod względem jego zgodności z przepisami prawa materialnego z zakresu wspierania rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i ustawy Prawo telekomunikacyjne (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 599/13, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości.
Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez podmioty wskazane w art. 33 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z wnioskiem o jej zawarcie. Jeżeli w powyższym terminie nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n. (art. 33 ust. 7 cyt. ustawy). Z tym, że z odpowiedniego stosowania art. 124 u.g.n. nie wynika możliwość ograniczenia uprawnień wskazanych w art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tylko do etapu poprzedzającego fazę realizacji inwestycji. Odpowiednie zastosowanie art. 124 u.g.n. to zastosowanie przewidzianej w nim procedury ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości a nie wskazanego w nim (okrojonego w stosunku do uregulowania z art. 33 ust. 1) sposobu ograniczenia z korzystania z nieruchomości. Regulacja zawarta w art. 33 ust. 1 tej ustawy w zakresie przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest pełna i nie podlega uzupełnieniu ani ograniczeniu przez przepisy u.g.n. (wyrok NSA z 24 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 966/17).
W myśl art. 124 ust. 1b u.g.n. w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.
W przypadku decyzji wydawanych w przedmiocie realizacji urządzeń łączności publicznej konieczne jest zatem współdziałanie organów, tj. starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej oraz Prezesa UKE, które to współdziałanie przybiera postać uzgodnienia. Z kolei zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnych reguluje art. 106 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 4 K.p.a., organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Stosownie zas do art. 106 § 5 K.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.
Wszczęcie postępowania w przedmiocie uzgodnienia następuje na wniosek organu wydającego decyzję (a zatem w przypadku decyzji wydawanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej).
Jak przy tym wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje organ współdziałający, nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w zasadzie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Postanowienie organu współdziałającego wchodzi do materiału dowodowego sprawy i (w zależności od stopnia związania jego treścią) znajdzie wyraz w uzasadnieniu decyzji lub wpłynie bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia sprawy zawartej w decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 10 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 539/14, z 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2322/10 i z 14 czerwca 2016 sygn. akt II OSK 2416/14). Organ współdziałający w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w art. 106 K.p.a. musi działać w zakresie własnych kompetencji i nie może zastępować organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji w rozpatrywaniu sprawy oraz w merytorycznym rozstrzyganiu sprawy.
Przedmiotem uzgodnienia dokonywanego przez Prezesa UKE na podstawie art. 124 ust. 1 b u.g.n. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jest wyłącznie dopuszczalność i zasadność ingerencji w prawo własności, ale z punktu widzenia ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Umiejscowienie tej regulacji w przepisach z zakresu telekomunikacji i ustalenie, że zadania w tym z zakresie (przewidziane w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) wykonuje Prezes UKE oznacza, że jest on organem właściwym do zbadania, na etapie postępowania uzgodnieniowego (art. 124 ust. 1 b u.g.n.), czy planowane przedsięwzięcie nie uniemożliwia "racjonalnego korzystania z nieruchomości", w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Stosownie zatem do art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, organ uzgadniający powinien ustalić czy umieszczane na nieruchomości elementy i urządzeniami stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, a ponadto zbadać czy eksploatacja i konserwacja tych urządzeń nie uniemożliwia racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że wprawdzie Prezes UKE uznał, że jego rolą było jedynie przedstawienie stanowiska co do rozstrzygnięcia zawartego w projekcie decyzji w zakresie urządzeń łączności publicznej, a więc przez dokonanie oceny, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. przesłanki podmiotowe i przedmiotowe uprawnienia określonego w tym przepisie, to jednak odmowę uzgodnienia projektu decyzji oparł na nieposiadaniu przez Spółkę tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wywiódł bowiem, że z art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika obowiązek udostępnienia nieruchomości na potrzeby instalacji urządzeń. Organ uznał, że eksploatacja i konserwacja po zainstalowaniu urządzeń i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej jest możliwa jedynie w sytuacji, gdy wygasł tytuł, w oparciu o który zrealizowano inwestycję, i niemożliwe jest przedłużenie pierwotnie zawartej umowy określającej warunki korzystania z nieruchomości na cele określone w ww. przepisie. Prezes UKE zaznaczył, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 33 ust. 1 ww. ustawy nie można dochodzić do legalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Stanowisko w takim kształcie zaaprobował Sąd I instancji.
Zaprezentowana argumentacja wykracza jednak poza kompetencje organu uzgodnieniowego wynikające z art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. oraz w związku z art. 106 § 1 K.p.a. To nie Prezes UKE wydaje przecież decyzję o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, a jedynie na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n. uzgadnia projekt decyzji co do kwestii związanych z prawem telekomunikacyjnym. Powtórzyć trzeba, że Prezes UKE ocenia wprawdzie dopuszczalność i zasadność ingerencji w prawo własności, ale wyłącznie z punktu widzenia ustawy Prawo telekomunikacyjne i ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ocena okoliczności związanych z możliwością ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. w związku z art. 33 ust. 1 ww. ustawy o wspieraniu, w sytuacji zrealizowania inwestycji bez zgody właścicieli, jest przeprowadzana przez organ prowadzący postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości – w tej sprawie przez Starostę X. To ten organ będzie musiał ocenić, czy w sytuacji, gdy Spółka umieściła na nieruchomości urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, pomimo że nie uzyskała zgody zobowiązanych do zapewnienia dostępu, to tym samym nie nabyła uprawnień, o których mowa w art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie korzystania z nieruchomości na etapie realizacji inwestycji, i co za tym idzie nie będzie mogła takich uprawnień (ograniczonych, zgodnie z jej żądaniem, do eksploatacji i konserwacji telekomunikacyjnego kabla światłowodowego umieszczonego na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej) nabyć na drodze postępowania administracyjnego po zrealizowaniu inwestycji. To do zadań Starosty X. będzie też należało przeprowadzenie oceny, czy w sprawie doszło do odwrócenia kolejności czynności jakie powinien był dokonać inwestor i czy ma to wpływ na treść rozstrzygnięcia z wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n., a także zakresu związania zgodnie z art. 153 P.p.s.a. wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 828/19 i z 4 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 861/19. Prezes UKE na obecnym etapie postępowania jest jedynie organem uzgodnieniowym i w zakresie swoich kompetencji powinien podjąć rozstrzygnięcie.
Uwzględnienie zarzutu kasacyjnego opartego na naruszeniu art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. oraz w związku z art. 106 § 1 K.p.a., czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W sposób szczegółowy odnoszą się one bowiem do kwestii związanych z dopuszczalnością ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości w związku z umieszczeniem na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej bez zgody właścicieli.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 21 lipca 2020 r. nr DT.WOT.6171.56.2020.19, o czym orzekł w pkt 1 wyroku.
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną w wyroku wykładnię, jak również treść przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie ponownie prowadzonego postępowania uzgodnieniowego.
W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz.1935 ze zm.).