I OSK 1499/09

I OSK 1499/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-10-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Irena Kamińska
Wiesław Morys /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 368/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-07-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 41 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
§ 21
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 134 § 1, rt. 141 § 4, art. 174, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. NSA Wiesław Morys (spr.) Protokolant Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 368/09 w sprawie ze skargi L. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Wa 368/09, oddalił skargę L. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. zwolnił ze służby L. Ż. w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, tj. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji podał, iż przesłanka ta została spełniona, nadto, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. w trakcie przeprowadzonej rozmowy poinformowano w/w policjanta o planowanym zwolnieniu go ze służby na tej podstawie.
Na skutek złożonego przez L. Ż. odwołania zarzucającego naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), art. 77 § 1, art. 80, art. 7 k.p.a., Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień 31 stycznia 2009r., oraz uchylił go w części dotyczącej nagrody rocznej za 2008 rok w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia i orzekł w tym zakresie na nowo, zaś w pozostałej części rozkaz ten utrzymał w mocy. W podstawie prawnej przywołał art. 138 § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. Analizując treść art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji podał, że nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej stanowi fakultatywną podstawę do zwolnienia go ze służby w Policji. W jego ocenie bezspornym pozostaje fakt, że L. Ż. spełnia przesłankę określoną w powołanym przepisie, gdyż posiada ponad 30-letnią wysługę emerytalną. Stwierdził, iż zgodnie z dyspozycją § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w dniu [...] sierpnia 2008 r. Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu przeprowadził w obecności funkcjonariuszy tej Komendy, a to Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia, Naczelnika Wydziału Konwojowego oraz specjalisty Wydziału Kadr i Szkolenia, rozmowę informującą o planowanym zwolnieniu w/w policjanta ze służby. L. Ż. odmówił podpisania sprawozdania ze spotkania. Zaakcentował, że orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Katowicach z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] , został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby. Podkreślił, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby w Policji dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia służby. Wskazał, też że stosownie do art. 25 i art. 26 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić tylko osoba, w stosunku do której komisja lekarska stwierdziła zdolność do służby. Organ wyjaśnił również, że odwołujący się został zwolniony ze służby stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tj. po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Podał, że tenże w ustalonym terminie badania kontrolnego na czerwiec 2006 r., pomimo skierowania go na komisję lekarską, nie poddał się badaniom lekarskim, które mogłyby stanowić podstawę do wydania orzeczenia o stanie zdrowia. Organ wskazał nadto, że L. Ż. nie został dopuszczony do wykonywania zadań służbowych od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 10 sierpnia 2008 r., co zostało potwierdzone pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2008 r. Wyjaśnił też, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawała okoliczność, iż skarżący od 1 sierpnia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby ([...] stycznia 2009 r.) nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, albowiem w doktrynie utrwalił się jednolity pogląd, iż okres ochronny przewidziany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zakazujący zwolnienia policjanta ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, obowiązuje bez względu na to, czy funkcjonariusz legitymuje się zwolnieniem lekarskim opiewającym na okres po dacie wydania orzeczenia przez właściwą komisją lekarską. Wreszcie organ odwoławczy wskazał też, że w przedmiocie nagrody rocznej za 2008 r. organ I instancji ustalił, że skarżącemu przysługuje prawo do nagrody w wysokości 12/12, nie precyzując tego zapisu. Dlatego też w tym zakresie należało uchylić przedmiotową decyzję i precyzyjnie to prawo określić, tzn. ustalić, że przysługuje ono w wysokości jednomiesięcznego uposażenia.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, w której zarzucił on naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta, art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. i art. 7 K.p.a. oraz art. 136 K.p.k., jak też naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie poinformował go o przewidywanym terminie zwolnienia, o fakcie tym dowiedział się dopiero z rozkazu personalnego z dnia [...] października 2008 r. Podniósł też, że skoro rozkazem personalnym z dnia [...] września 2007 r., Nr [...], został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] września 2007 r. przeniesiony został do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, to nie sposób przyjąć, że nie był on dopuszczony do służby. Skarżący zarzucił też, że to organ jako pracodawca winien skierować go na ponowne badania lekarskie, czego nie uczynił. Podniósł również, że skoro przywrócono go do pracy, to czasowa niezdolność do służby ustała najpóźniej [...] września 2007 r. W końcowej fazie uzasadnienia skargi skarżący wskazał, że w odwołaniu domagał się wydania decyzji w przedmiocie zaległego urlopu wypoczynkowego. Wskazał, że stosownie do art. 82 ust 1 w związku z art. 86 ustawy o Policji oraz § 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów zwrócił się raportem z dnia [...] sierpnia 2008 r. o udzielenie mu urlopu. Stwierdził, że nie był wówczas policjantem zawieszonym w czynnościach służbowych, lecz funkcjonariuszem przywróconym do służby.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyłożone w wydanych w sprawie rozkazach personalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż ostateczna decyzja nie narusza prawa. W motywach zaskarżonego wyroku wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Przepis ten stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia policjanta ze służby w Policji, a wydana w tym przedmiocie decyzja jest uznaniowa. Dodać należy, iż stosownie do art. 43 ustawy o Policji zwolnienie skarżącego ze służby z dniem 31 stycznia 2009 r. nastąpiło z uwzględnieniem warunku określonego w tym przepisie, a mianowicie nastąpiło po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim od 2005 r. A zatem przewidziany w art. 43 ust 1 cytowanej ustawy okres karencyjno - ochronny niewątpliwie został przez organ zachowany. Z powyższych względów Sąd ten uznał, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 43 ust 1 ustawy o Policji, organ miał prawo wobec zaistnienia pozytywnych przesłanek zwolnić skarżącego ze służby w Policji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż wbrew twierdzeniom skarżącego z akt postępowania wynika, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu przeprowadził z nim rozmowę kadrową w obecności innych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, podczas której poinformowano skarżącego o zamiarze zwolnienia go ze służby. Zestawienie daty rozmowy kadrowej ([...] sierpnia 2008 r.) z datą zwolnienia ze służby (31 stycznia 2009 r.), jednoznacznie wskazuje, że dochowany został 3 miesięczny termin określony w § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Nadto Sąd ten stwierdził, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, czy skarżący podjął ponownie służbę (w sierpniu 2008 r.), oraz kto odpowiada za brak orzeczenia lekarskiego w przedmiocie zdolności bądź braku zdolności do służby. Skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji, to jest w związku z nabyciem praw emerytalnych z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Inne dodatkowe przyczyny i powody zwolnienia skarżącego ze służby nie miały więc wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia. Dlatego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. Ż. zarzucając mu:
1) naruszenie prawa materialnego, a to przepisów art. 41 ust 2 pkt 4 i art. 43 oraz art. 35a ustawy z dnia 6 lutego 1990 r. o Policji, a także naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie został poinformowany z 3 miesięcznym wyprzedzeniem o planowanym zwolnieniu go ze służby, nadto poprzez naruszenie 12 miesięcznego terminu, liczonego od ustania niewykonywania służby z powodu zwolnienia lekarskiego, w którym to terminie nie można zwolnić policjanta, wreszcie poprzez zaniechanie poddania skarżącego procedurze określającej predyspozycje zdrowotne do służby,
2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1, art. 3 § 1, art. 113 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, zwłaszcza dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu ze zeznań świadka, oraz naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80, art. 7 k.p.a., jak też podniósł naruszenie art. 133 § 1, art. 106 § 3 w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez nie zażądanie całości akt postępowania administracyjnego i orzekanie na podstawie niepełnego materiału.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że nie tylko nie został on poinformowany o planowanym zwolnieniu ze służby, ale został wprowadzony w błąd co do tematu rozmowy z przełożonymi, gdyż w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. podano, iż przedmiotem spotkania ma być przebieg dalszej służby, co samo w sobie wyklucza zamiar zwolnienia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając przedmiotową sprawę pominął zarzut zawarty w punkcie 4 skargi dotyczący naruszenia procedury poprzez nie przesłuchanie świadka R. P. W ocenie skarżącego okoliczność, iż Sąd pierwszej instancji nie posiadał kompletnych akt sprawy oraz nie zarządził ich uzupełnienia mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Zarzuty w niej zawarte uznał za niezasadne. Wskazał, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Dlatego po zaistnieniu przesłanek w nim wskazanych, tzn. nabyciu przez skarżącego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, został on prawidłowo zastosowany. Zaakcentował ponadto, iż skarżącego poinformowano w terminie określonym w § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów o planowanym zwolnieniu go ze służby. Podał, iż przepis wskazanego rozporządzenia nie precyzuje formy, w jakiej taka informacja ma być przekazana, dlatego dopuszczalnym i spełniającym wymogi tego przepisu było poinformowanie w/w policjanta o zamiarze zwolnienia go ze służby ustnie w trakcie przeprowadzanej w dniu [...] sierpnia 2008 r. rozmowy. Powołując się na stanowisko zawarte w wyroku Sądu I instancji organ stwierdził, iż nie ma znaczenia w świetle przesłanek art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji fakt, iż skarżący został dopuszczony dopełnienia obowiązków bez orzeczenia stwierdzającego jego zdolność do pełnienia służby. Podkreślił, iż skarżący nie wykonywał faktycznie żadnych czynności służbowych, został do nich jedynie formalnie dopuszczony. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż zarzut naruszenia art. 113 § 1 P.p.s.a. nie przysługuje stronie, która w trakcie postępowania nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, ponadto nie może on stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Komendant Główny Policji również za bezzasadny uznał zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a, gdyż Sąd I instancji rozpoznając sprawę nie wyszedł poza jej granice i ocenił legalność decyzji również z urzędu. Za bezpodstawne uznał twierdzenie, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia art. 133 § 1 tej ustawy, albowiem poza gołosłownym stwierdzeniem, iż akta były niekompletne, skarżący nie wskazał, jakich dokumentów w nich brakowało.
W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2010 r. stanowiącym polemikę z odpowiedzią na skargę kasacyjną, skarżący ponownie zaakcentował, iż nie został poinformowany o zamiarze zwolnienia go ze służby. Swoją gotowość do służby zgłosił w dniu [...] sierpnia 2008 r., nie wyznaczono mu jednak żadnych obowiązków służbowych, otrzymał polecenie, by czekał na dalsze rozkazy. Obowiązek ustalenia przydatności do służby ze względu na stan zdrowia spoczywał na pracodawcy i to on zaniedbał skierowania go na odpowiednie badania lekarskie. Ponownie zarzucił, iż akta sprawy, na podstawie których wydano wyrok były niekompletne, nie uwzględniono również istotnego środka dowodowego, jakim było zeznanie świadka R. P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę w zasadzie tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, w tym nie bierze pod rozwagę z urzędu okoliczności mających wpływ na ocenę legalności kontrolowanego aktu administracyjnego, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały wyczerpująco określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z danego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy wnoszący skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został podważony, a Sąd ten właściwie procedował, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta obu wymienionych powyżej podstawach prawnych, a więc zarówno na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, jak i na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania granicami i wnioskami oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie (a więc również z urzędu) zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jednakże jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami wykraczać poza ramy określone danym aktem administracyjnym. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest decyzja o zwolnieniu ze służby Sąd nie może orzekać o nierozstrzyganych tym aktem uprawnieniach, takich jak prawo do urlopu wypoczynkowego czy innych elementów albo uprawnień wynikających ze stosunku służbowego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż dla oceny legalności zaskarżonego rozkazu personalnego okoliczności podjęcia przez skarżącego służby w sierpniu 2008 r. pozostają bez znaczenia. Badając zgodność z prawem danego aktu istotnym jest przeanalizowanie istniejących w przepisach regulujących daną instytucję prawną przesłanek oraz prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania. Dlatego za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. polegającego na nieuwzględnieniu przez organ wnioskowanego przez skarżącego przesłuchania w charakterze świadka R. P. Pierwszy z wyżej przywołanych przepisów stanowi o kompetencji sądów administracyjnych do kontroli działalności administracji publicznej, podczas której stosują one środki określone w ustawie. Takiej kontroli Sąd pierwszej instancji dokonał, bowiem dokonał w ramach swej właściwości oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej. Rozprawa w tej sprawie została zamknięta wówczas, gdy doszło do jej wyjaśnienia, albowiem zebrany materiał pozwalał na wydanie orzeczenia, stronom umożliwiono wypowiedzenie się, z czego skarżący skorzystał, zatem nie doszło do uchybienia art. 113 § 1 P.p.s.a. Zajęte stanowisko Sąd dostatecznie precyzyjnie i przekonywująco umotywował, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymagane art. 141 § 4 P.p.s.a. elementy. L. Ż. został zwolniony ze służby na mocy art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w związku z nabyciem praw emerytalnych z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Fakt nabycia uprawnień emerytalnych przez skarżącego jest bezsporny i prowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu w postaci przesłuchania wskazanego świadka na tę czy nawet inne fakty, byłoby bezcelowe. Natomiast sądy administracyjne tego rodzaju dowodów nie prowadzą, toteż ten zarzut nie mógł zostać skutecznie skierowany przeciwko Sądowi meriti. Okoliczności, na jakie świadek P. miałby zostać przesłuchany (dopuszczenie, czy zgłoszenie się skarżącego do służby, próby kompletowania akt, zgoda na skierowanie na badania lekarskie w celu stwierdzenia przydatności do służby, stosunek przełożonych do funkcjonariusza) są nieistotne dla sprawy. Nie sposób również zarzucić Sądowi pominięcie naruszenia przez organy reguł zawartych w art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż relewantny dla wydanego rozstrzygnięcia fakt nabycia uprawnień emerytalnych przez L. Ż. nie był przez żadną ze stron kwestionowany. Za nietrafny uznać należy kolejny zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i art. 133 § 1 w związku z art. 52 § 2 P.p.s.a. W oparciu o cytowane powyżej regulacje prawne Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, natomiast gdy występują w sprawie istotne wątpliwości Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Wydając wyrok z dnia 30 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie takie wątpliwości nie występują. Podstawa faktyczna decyzji nie jest wszak kwestionowana, a autor skargi kasacyjnej nawet nie wskazuje dokumentów, z jakich i na jakie okoliczności istotne dla sprawy, dowody miałyby zostać dopuszczone. Posługuje się pozaprawnym i nie zdefiniowanym pojęciem "całości akt", do którego nie sposób się ustosunkować. Nie wskazuje również na dokumenty, których brak w aktach mógł spowodować istotne wątpliwości co do wydanego rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku, gdy skarżący sam dysponował dokumentami, których nie dołączono do akt sądowych, mógł zgodnie ze złożoną przez siebie sugestią (p. pismo z dnia [...] stycznia 2010 r.) przedstawić je Sądowi orzekającemu. Brak dalszej motywacji zarzutów zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od szerszego ich omówienia.
Przechodząc do podstawy naruszenia prawa materialnego, zważyć przyszło, iż i ona jest niezasadna. Nie doszło bowiem do naruszenia przez Sąd art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniał przesłankę uregulowaną w tym przepisie, tj. osiągnął 30 lat wysługi emerytalnej, co umożliwiło organowi administracyjnemu powołanie się na normę cytowanego przepisu ustawy o Policji. Kasator nie wykazał, na czym jego zdaniem polegało niewłaściwe jego zastosowanie przez Sąd. W skardze kasacyjnej nie sposób znaleźć argumentów prawnych uzasadniających ów zarzut. Jeśli zaś chodzi o dalsze rzekomo naruszone przepisy prawa materialnego, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wbrew twierdzeniom skarżącego, z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu przeprowadził ze skarżącym rozmowę kadrową w obecności innych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, podczas której poinformowano go o zamiarze zwolnienia ze służby. Zestawienie daty rozmowy kadrowej ([...] sierpnia 2008 r.) z datą zwolnienia ze służby (31 stycznia 2009 r.), jednoznacznie wskazuje, że dochowany został 3 miesięczny termin określony w § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Argumentu, że określenie celu spotkania, jakim miało być wyjaśnienie dalszego przebiegu służby, nie spełnia omawianej przesłanki, nie sposób podzielić. W trakcie spotkania wyjaśniającego przebieg dalszej służby możliwe było bowiem powiadomienie o podjęciu decyzji o zwolnieniu skarżącego. Zwrot "przebieg służby" jest szeroki i obejmuje również jej ustanie. Skarżący podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie potwierdził, iż w okresie od 2005 roku do 2008 roku nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, a zatem zbędne było rozważanie określonej w art. 43 przesłanki zachowania 12 miesięcznego okresu od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zarzut zmierzający w tym kierunku jest więc pozbawiony znaczenia dla wyniku sprawy. Podobnie wypadła ocena zarzutu zaniechania poddania skarżącego procedurze lekarskiej określającej jego przydatność do służby, wyrażającego się w podważeniu prawidłowości zastosowania art. 35a (bez sprecyzowania jednostek redakcyjnych) ustawy o Policji. Decyzja o zwolnieniu miała inną (i zasadną) podstawę faktyczną oraz prawną, została umotywowana w granicach uznania administracyjnego, zaś inne zaszłości nie miały wpływu na jej rozstrzygnięcie. Toteż Sąd pierwszej instancji nie mógł popełnić w tym zakresie uchybień wpływających na treść zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.