I OSK 1496/21

I OSK 1496/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska
Karol Kiczka /sprawozdawca/
Piotr Niczyporuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Łd 1026/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-04-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 10, art. 76, art. 77, art. 80, art. 84 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 19 listopada 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: sekretarz sądowy Monika Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 1026/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 października 2020 r. nr GiK-II.7221.4.2020.MF w przedmiocie odmowy aktualizacji klasyfikacji gruntów i zmiany użytków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1026/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 października 2020 r. nr GiK-II.7221.4.2020.MF w przedmiocie odmowy aktualizacji klasyfikacji gruntów i zmiany użytków.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 stycznia 2020 r. Nr 1.2020 znak ZDG.G.4023.2.2019.6 (nieprawidłowo wskazaną jako z dnia z 29 stycznia 2020 r.) o zatwierdzeniu zmiany użytków i klas glebowych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w obrębie W-46 miasta Łodzi, w taki sposób, że w miejsce użytku B wprowadzono Br-RVI, natomiast w miejsce użytku Bp wprowadzono Lz-RVI, co zostało wykazane w projekcie ustalenia klasyfikacji przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 17 grudnia 2019 r. za numerem ewidencyjnym P.106106 9.2019.2249 i orzekł o odmowie aktualizacji klasyfikacji gruntów i zmiany użytków dla działek nr [...], [...], [...] położonych w obrębie W-46 miasta Łódź. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że sporządzony przez klasyfikatora gleboznawcę projekt ustalenia klasyfikacji, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 17 grudnia 2019 r. za numerem ewidencyjnym P.106106 9.2019.2249, jest niespójny wewnętrznie. Organ stwierdził, że działki nr [...] i [...] nie spełniają warunków opisanych w definicji gruntów rolnych zabudowanych w ustępie pkt 1, 2 i 3, jak również ust. 2 pkt 1 i 2 ww. tabeli nr 6, gdyż na działkach tych nie znajdują się budynki przeznaczone do produkcji rolniczej lub przeznaczone do przetwórstwa rolno - spożywczego. Działki te nie spełniają również definicji ust. 2 pkt 3 czyli definicji gruntów rolnych zabudowanych, ponieważ dla przedmiotowych działek nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z decyzji o warunkach zabudowy ani też z projektu budowlanego nie wynika, że przeznaczone są tylko pod zabudowę zagrodową. Wobec powyższego działki nr [...] i [...] nie mogą być zakwalifikowane jako grunty rolne zabudowane, gdyż nie spełniają definicji ustawowej tych gruntów. W odniesieniu do działki nr [...] organ wskazał, że zgodnie z tabelą nr 6 będącą załącznikiem do rozporządzenia do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych (symbol Lzr) zalicza się grunty będące enklawami lub półenklawami użytków rolnych, na których znajdują się śródpolne skupiska drzew i krzewów lub tylko drzew, w wieku powyżej 10 lat, niezliczone do lasów lub sadów. Enklawa lub półenklawa użytków rolnych oznacza, że przynajmniej z jednej strony grunty te muszą graniczyć z użytkami rolnymi. Tymczasem działka nr [...] otoczona jest od północy przez lasy, od zachodu i wschodu przylega do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, a od południa do drogi publicznej i nie graniczy z gruntami rolnymi. Tym samym nie może być zakwalifikowana jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł [...].
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Sąd podzielił w całości ocenę organu odwoławczego. W ocenie Sądu, działki nr [...] i [...] nie mogą być zakwalifikowane jako grunty rolne zabudowane, gdyż nie spełniają definicji tych gruntów. Z kolei, ustalenia odnośnie do działek nr [...] i [...] determinują tę kwestię w odniesieniu do działki nr [...]. Działka nr [...] otoczona jest od północy przez lasy, od zachodu i wschodu przylega do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, a od południa do drogi publicznej i nie graniczy z gruntami rolnymi. Tym samym nie może być zakwalifikowana jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pkt 1 ust. 1 i ust. 5 Tabeli nr 6 - załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 10 czerwca 2016 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez brak przyjęcia konieczności zastosowania go w niniejszej sprawie.
II. naruszenie przepisu prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a., gdy z uwagi na naruszenie przepisów kpa, tj. art 10, 76 i 77, 80, 84 § 1 winien mieć zastosowanie art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła [...] dochodząc jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a., ustawa procesowa) zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W ramach wykonywanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywanego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024r. sygn. I OSK 2652/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2022r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669).
Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego w kontekście wniesionego środka kasacyjnego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada omówionym wyżej wymogom p.p.s.a.
Na wstępie wspomnieć wymaga, że wymieniony w skardze kasacyjnej jako pierwszy zarzut naruszenia i niewłaściwego zastosowania pkt 1 ust. 1 i ust. 5 Tabeli nr 6 - załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jest - z formalnego punktu widzenia - nieprawidłowo zbudowany – nie powiązany z naruszonym wg skarżącego kasacyjnie przepisem procesowym (p.p.s.a.). Zaś w zarzucie drugim art. 145 p.p.s.a. jest nieprawidłowo przytoczony - czyli z formalnego punktu widzenia - sformułowany nieprawidłowo. Art. 145 p.p.s.a. zbudowany jest z kilku jednostek redakcyjnych, w tym z trzech paragrafów (§), zaś paragraf pierwszy z trzech punktów, a punkt pierwszy obejmuje kolejne jednostki redakcyjne (litery: a), b) i c). Tymczasem zarzut procesowy (drugi zarzut skargi kasacyjnej) wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a. – w którym jak widać zabrakło wskazania punktu.
Także w obrębie przepisów postępowania mogących mieć, w ocenie skargi kasacyjnej, istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w zarzucie nr 2, wskazuje m. in. na naruszenie art. 10, 76, 77 k.p.a. Jest to niewątpliwie wadliwie w tym zakresie sformułowany zarzut, gdyż każdy z przywoływanych artykułów k.p.a. (art. 10, 76, 77 k.p.a.) obejmuje kilka różniej treści jurydycznej jednostek redakcyjnych – paragrafów (§).
Odnosząc się do tak zbudowanych zarzutów Sąd kasacyjny ponownie przypomina, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 października 2024 r. sygn. akt. I OSK 890/23, 3 grudnia 2024 r. sygn. akt 1669/21 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
To środek odwoławczy musi wskazać chociażby konkretną jednostkę redakcyjną aktu normatywnego, który – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, co podkreślano, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2022r., sygn. akt I OSK 1151/21).
Skarga kasacyjna jest ściśle sformalizowanym środkiem zaskarżenia, w którym należy dokładnie określić przepisy, które – zdaniem jej autora – zostały naruszone. Z tej zatem przyczyny obowiązuje przy sporządzaniu skargi kasacyjnej przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do poprawiania skargi kasacyjnej. Nie jest też rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego interpretacja skargi kasacyjnej ani domyślanie się intencji jej autora.
W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sad Administracyjny sprawy należy wskazać, że skarga kasacyjna jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.
Istotą niniejszego postępowania w świetle postawionych zarzutów jest odpowiedź na pytanie czy istnieje podstawa do zmiany użytków i klas glebowych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w obrębie W-46 w Łodzi, w taki sposób, że:
1. dla działek nr [...] i [...], z gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, oznaczonych symbolem B (tereny mieszkaniowe), na grunty rolne oznaczone symbolami Br - RVI (grunty rolne zabudowane klasy VI);
2. dla działki nr [...] z gruntów zabudowanych i zurbanizowanych oznaczonych symbolem Bi (inne tereny zabudowane) na grunty oznaczone symbolem Lzr-RVI (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych).
Skarżący dochodzi więc zmiany klasyfikacji posiadanych terenów: z oznaczonych jako grunty zabudowane i zurbanizowane - symbol B (mieszkaniowe) na grunty rolne zabudowane oraz z oznaczonych jako grunty zabudowane i zurbanizowane - symbol Bi (inne tereny zabudowane) na grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych.
Z akt sprawy wynika, że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny i budynek gospodarczy (działka nr [...] o powierzchni 24 m2 przylega do zabudowanej działki nr [...], znajduje się na niej część budynku gospodarczego położonego w przeważającej części na działce nr [...] i jej klasyfikację należy oceniać tak jak dla działki nr [...]). Działka nr [...] jest niezagospodarowana, z porastającymi ją drzewami, graniczy z działką nr [...].
Bezspornie również – na dzień wydania decyzji przez organ – skarżący (wnioskodawca zmiany klasyfikacji) nie jest jedynym właścicielem, a jest współwłaścicielem wraz z [...] gospodarstwa rolnego, położonego na działkach będących przedmiotem niniejszej sprawy. [...] jest współwłaścicielem działek o nr [...] i [...] wraz z [...] (majątek wspólny małżeński), natomiast działka [...] jest w ich władaniu, a stanowi własność gminy Miasto Łódź.
Dokonując analizy pojęć tereny mieszkaniowe, inne tereny zabudowane, grunty rolne zabudowane, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania o słuszności oceny Sądu I instancji. W kontekście próby zmiany klasyfikacji terenów w stosunku do omawianych nieruchomości stwierdzić należy, że działki nr [...] i [...] nie spełniają warunków opisanych w definicji gruntów rolnych zabudowanych, gdyż na działkach tych nie znajdują się budynki przeznaczone do produkcji rolniczej lub przeznaczone do przetwórstwa rolno – spożywczego, a raczej wypełniają definicję terenów mieszkaniowych z załącznika nr 6 lp. 12 do rozporządzenia. Nadto, marginalne ale jednak znaczenie ma fakt, że obowiązujący do końca 2003 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała Rady Miejskiej w Łodzi Nr LVII/491/93 z dnia 2 czerwca 1993 r. – Dz. Urz Woj. Łódzkiego nr 6 poz 71 z 21 czerwca 1993 r.) dla tego terenu przewidywał jako wiodącą funkcję mieszkalnictwa. Jednocześnie jak słusznie zauważył Sąd I instancji, działka nr [...] nie może być zakwalifikowana jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych, zgodnie bowiem z tabelą nr 6 będącą załącznikiem do rozporządzenia, enklawa lub półenklawa użytków rolnych, na których znajdują się śródpolne skupiska drzew i krzewów lub tylko drzew, w wieku powyżej 10 lat, niezliczone do lasów lub sadów - oznacza, że przynajmniej z jednej strony grunty te muszą graniczyć z użytkami rolnymi. Tymczasem działka nr [...] otoczona jest od północy przez lasy, od zachodu i wschodu przylega do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, a od południa do drogi publicznej i nie graniczy z gruntami rolnymi.
W konsekwencji braku możliwości zmiany klasyfikacji gruntów i użytków zgodnie z wnioskiem skarżącego – za nieuzasadniony uznać należy nieprawidłowo postawiony zarzut materialny naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pkt 1 ust. 1 i ust. 5 Tabeli nr 6 - załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 10 czerwca 2016 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany bądź aktualizacji klasyfikacji gruntów i zmiany użytków zasadnicze znaczenie ma dowód w postaci operatu technicznego gleboznawczej klasyfikacji gruntów w związku z definicjami zawartymi w załączniku do cytowanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Mając na względzie powyższe ustalenia – w opozycji do stanowiska skargi kasacyjnej – należy stwierdzić, że nie miały miejsca naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. w związku z powoływanymi w środku odwoławczym konkretnymi przepisami prawa. Godzi się zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie dotyczącej zrealizowanej przez Sąd wojewódzki kontroli decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 października 2020 r. nr GiK-II.7221.4.2020.MF w przedmiocie odmowy aktualizacji klasyfikacji gruntów i zmiany użytków. Sąd I instancji zasadnie bowiem podzielił stanowisko organu i uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a wszystkie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 sierpnia 2021r. sygn. akt. I OSK 414/21; 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20; 10 kwietnia 2024 I OSK 712/23 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione, Sąd wojewódzki zasadnie zastosował art. 151 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.