II SA/WA 911/20

II SA/Wa 911/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 4883/21 - Wyrok NSA z 2022-11-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 161
art. 41 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Komendant Główny Policji (zwany dalej "KGP") rozkazem personalnym z [...] lutego 2020r., po rozpatrzeniu odwołania M. W. (zwany dalej "Skarżącym"), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej "KWP") z [...] grudnia 2019r. w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2019r. poz. 161, ze zm., zwana dalej "u.P."), z dniem [...] grudnia 2019r. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, ze zm., zwana dalej "k.p.a.") i art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 u.P.
W uzasadnieniu KGP wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] (zwany dalej "KPP") wystąpił do KWP wnioskiem z [...] sierpnia 2019r. o zwolnienie Skarżącego - wówczas policjanta Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP - ze służby w Policji, z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie. Od [...] września 2014r. do [...] sierpnia 2019r. absencja Skarżącego wyniosła łącznie 651 dni, z czego 586 dni Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich. W związku z tym Skarżący nie realizował podstawowych zadań i obowiązków przewidzianych na stanowisku służbowym. Powodowało to, że zadania stawiane przed komórką organizacyjną, w której Skarżący pełnił służbę, zmuszeni byli realizować inni policjanci, co negatywnie wpływało na organizację pracy. Skarżącemu, z uwagi na przerwy w wykonywaniu obowiązków służbowych spowodowane zwolnieniami lekarskimi, dwukrotnie przedłużano okres służby przygotowawczej - rozkazami personalnymi z: [...] maja 2016r. nr [...]; [...] września 2016r. nr [...].
KWP, po analizie materiałów sprawy zawiadomieniem z [...] września 2019r. poinformował Skarżącego, że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Skarżącego pouczono o uprawnieniach w postępowaniu, w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
KWP, realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 u.P., pismem z [...] września 2019r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] (zwany dalej "Zarządem WNSZZP") o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby. Zarząd WNSZZP nie wniósł uwag do trybu zwolnienia Skarżącego, o czym poinformował w piśmie z [...] września 2019r.
Do KWP wpłynęło [...] listopada 2019r. wystąpienie Skarżącego z [...] listopada 2019r., w którym wskazał, że po [...] listopada 2019r. - po planowanym powrocie do służby - zapozna się z materiałem dowodowym sprawy i złoży wnioski dowodowe.
Skarżącego poinformowano pismem z [...] listopada 2019r. o zgromadzeniu materiału dowodowego, umożliwiającego wydanie decyzji i wyznaczono 7-dniowy termin wypowiedzenia się co do niego. Pismo uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. 5 grudnia 2019r.
KWP postanowieniem z [...] grudnia 2019r. wyznaczył Skarżącemu nowy termin załatwienia sprawy do [...] stycznia 2020r. i ww. rozkazem personalnym z [...] grudnia 2019r. zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2019r., nadając decyzji, na mocy art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności.
Skarżący [...] grudnia 2019r. zapoznał się z dokumentacją sprawy i [...] stycznia 2020r. wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego KWP, żądając jego uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy KWP do ponownego rozpoznania, a także uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na naruszenie:
a) art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. - przez błędne przyjęcie, że w sprawie ma miejsce "ważny interes służby",
b) art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 107 k.p.a. - przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,
c) art. 108 § 1 k.p.a. - przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku i niewykazania przesłanki interesu społecznego.
W uzasadnieniu Skarżący rozwinął zarzuty, wskazując, że zwolnienia lekarskie były konsekwencją wypadków w służbie oraz "przeciążenia psychicznego".
KGP, odnosząc się do argumentów z odwołania, wskazał, że podstawę materialno-prawną zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., który umożliwia zwolnienie ze służby policjanta, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Pojęcie to nie zostało bliżej określone w ustawie. W praktyce, na podstawie tego przepisu zwalnia się funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych, nie powinni dalej pełnić służby w Policji z przyczyn pozamerytorycznych, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana na podstawie ww. przepisu powinna więc uwzględniać interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby". Określone w art. 41 ust. 2 u.P. przyczyny zwolnienia policjanta ze służby zawierają wspólną cechę - odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji jest więc wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby oraz wyjaśnienie i ocena czy pozostawienie Skarżącego w służbie narusza jej ważny interes.
W sprawie bezspornym jest, że Skarżący, pełniąc służbę od [...] czerwca 2013r., przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby łącznie przez 676 dni. Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez niemal dwa lata. Poszczególne nieobecności z powodu choroby były usprawiedliwiane zaświadczeniami lekarskimi od lekarzy różnych specjalności: medycyny rodzinnej, okulisty, psychiatry, otolaryngologa, chirurga. Skarżący w okresach nieobecności korzystał też z: urlopu rodzicielskiego (od [...] czerwca do [...] lipca 2018r.), urlopu ojcowskiego (od [...] września do [...] października 2018r.). Łączne absencje wyniosły 741 dni.
Akta osobowe Skarżącego zawierają:
- zaświadczenia lekarskie w których stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku służbowym z: [...] lutego 2014r.; [...] marca 2015r.; [...] października 2016r.; [...] utego 2017r.;
- orzeczenie lekarskie z [...] sierpnia 2017r. nr [...], w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne;
- orzeczenie lekarskie z [...] kwietnia 2019r. nr [...], w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku służbowym;
- protokół powypadkowy nr [...] z [...] kwietnia 2015r., w którym w punkcie "skutki wypadku" wskazano: "Inny i nieokreślony ból brzucha R10.4. Przepuklina pępkowa bez niedrożności lub zgorzeli. Skarżący w związku z wypadkiem przebywał na zwolnieniu lekarskim od [...] do [...] września 2014r. (23 dni), od [...] stycznia do [...] marca 2015r. (35 dni);
- orzeczenie Komisji Lekarskiej Podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] listopada 2015r., w którym nie stwierdzono trwałych następstw wypadku z [...] września 2014r.;
- protokół powypadkowy z [...] października 2016r. nr [...], w którym w punkcie "skutki wypadku wskazano: M54.8 - inne bóle grzbietu, skręcenie odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz ból o charakterze mięśniowym. Zwolnienie lekarskie od [...] lipca do [...] września 2016r. (78 dni);
- orzeczenie Komisji Lekarskiej Podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] lutego 2017r., w którym stwierdzono zdolność do służby;
- orzeczenie Komisji Lekarskiej Podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] lutego 2017r., w którym określono 3% trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem z [...] lipca 2016r.
KPP skierował Skarżącego do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (zwana dalej "RKL") celem ustalenia stanu zdrowia i zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W aktach znajduje się decyzja RKL z [...] września 2019r. nr [...] o umorzeniu postępowania orzeczniczego, z uwagi na niezgłoszenie się Skarżącego na badanie; Skarżący nie odbierał kierowanej do niego korespondencji).
KGP podkreślił, że nie kwestionuje zasadności wystawienia ww. zwolnień lekarskich ani nie podważa, że okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie, ale zbadał wpływ ww. zwolnień na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i interes służby. Przepisy k.p.a., w tym art. 7, chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają też uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji.
KGP wskazał że sytuacja Skarżącego wpływała negatywnie na organizację służby w KPP. Skarżący winien bowiem zdobywać przygotowanie i umiejętności, niezbędne do prawidłowego wywiązywania się z obowiązków służbowych, tymczasem od [...] września 2014r. do [...] listopada 2019r. przebywał na zwolnieniach lekarskich i urlopach związanych z rodzicielstwem, łącznie przez 741 dni. Sytuacja ta rzutowała ujemnie na ważny interes służby (zapewnienie bezpieczeństwa obywateli przez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki) w jednostce Policji, w której Skarżący pełnił służbę i dezorganizowała tok służby. Absencja Skarżącego w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za niego, co prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Charakter służby policjanta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP zobowiązuje do zapewnienia ciągłości służby. Niemożliwa była prawidłowa organizacja służby tej komórki organizacyjnej, gdy uwzględni się permanentną absencję Skarżącego. Jeśli bowiem funkcjonariusz przebywa na zwolnieniu lekarskim wymagane jest wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem są oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości własnych zadań, generuje służbę w wymiarze ponadnormatywnym. Taki stan rzeczy sprzeczny jest z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby". Częste pobyty funkcjonariusza na zwolnieniach lekarskich mają bezpośredni wpływ na stopień realizowanych przez niego obowiązków. Istotą nie są przyczyny zwolnień lekarskich Skarżącego, ale to czy absencja bezpośrednio oddziałuje na służbę (w kontekście efektywności i skuteczności realizacji zadań funkcjonariusza, którego te zwolnienia dotyczą, a także innych funkcjonariuszy realizujących jego i własne zadania służbowe). W pojęciu "ważnego interesu służby" zawiera się prawidłowa i właściwa realizacja ustawowych zadań Policji. Absencja może też rodzić napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy i przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. Nieświadczenie przez Skarżącego służby ma wpływ na funkcjonowanie komórki organizacyjnej, w której pełnił służbę, gdyż lekarze medycyny pracy stwierdzali brak przeciwwskazań zdrowotnych u Skarżącego do wykonywania obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, a Skarżący przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie.
KGP, reasumując stwierdził, że absencja Skarżącego, z uwagi na charakter stanowiska, na którym pełnił służbę, miała wpływ na rzeczywiste i skuteczne realizowanie ustawowych zadań Policji. Niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, patrząc też przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby wykonywali oni w sposób należyty przydzielone im obowiązki. Brak dyspozycyjności, niezależnie od jej przyczyny, jest sprzeczny z interesem służby. W ważny interes służby godzi brak realizowania obowiązków służbowych przez Skarżącego przez 741 dni - w okresie od [...] września 2014r. do [...] listopada 2019r. (zwolnienia lekarskie i urlopy rodzicielski i ojcowski), bez względu na przyczyn przebywania na zwolnieniach lekarskich. Podstawa do zwolnienia wynikająca z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. odwołuje się do ważnego interesu służby. KGP nie kwestionował zasadności przedkładanych zwolnień i ich przyczyn, ale stwierdził, że absencja taka wpłynęła na możliwości wykonywania zadań przez jednostkę organizacyjną Policji, w której Skarżący pełnił służbę, a to w sposób bezpośredni oddziałuje na zdolność realizacji przez niego ustawowych zadań. To z kolei godzi w "ważny interes służby". Zupełny brak dyspozycyjności jest sprzeczny z interesem służby. Długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. Przez okres nieobecności Skarżącego dotychczasowe jego czynności zobowiązani byli bowiem wykonywać inni funkcjonariusze, co prowadziło do obciążania ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej Policji i specyfice zadań nałożonych na tę formację, przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. Zachodziła więc potrzeba skorzystania z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P.
Stosunek służbowy charakteryzuje się specyficznymi elementami, których brak w konstrukcjach cywilnoprawnych. Służba nie jest zwykłą pracą najemną, a policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 K.p. i nie otrzymuje wynagrodzenia, a uposażenie. Ma ono stanowić ekwiwalent za czas poświęcony służbie i rekompensować permanentną dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań nawet z narażeniem własnego życia czy zdrowia. Służba nie miała nigdy i nie ma wyłącznie waloru socjalnego. Policja nie może pozostawiać zatrudnionych w służbie funkcjonariuszy, którzy nawet bez swojej winy nie mogą przez dłuższy okres czasu świadczyć służby. W postępowaniu nie kwestionowano więc prawa do korzystania z ustawowo zagwarantowanych praw do zabezpieczenia społecznego na wypadek niezdolności do służby, ze względu na chorobę, ani prawa do urlopu rodzicielskiego i ojcowskiego, ale wskazano, że zakres ochrony funkcjonariusza przed zwolnieniem jest ograniczony. Granicę trwałości stosunku służbowego wytycza "ważny interes służby", który zobowiązuje do kształtowania kadr tej formacji w taki sposób, aby można było sprawnie i właściwie realizować jej zadania. Stan faktyczny związany z długotrwałą nieobecnością Skarżącego w służbie, słusznie potraktowano jako sprzeczny z ważnym interesem służby, a tym samym uzasadniający rozwiązanie ze Skarżącym stosunku służbowego na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Skarżący w czasie sześcioipółletniej służby w Policji przebywał na zwolnieniach lekarskich niemal przez dwa lata, w tym w czasie służby przygotowawczej, w trakcie której winien zdobywać niezbędną wiedzę i doświadczenie kluczowe na dalszym etapie kariery. W tej sytuacji przełożony właściwy w sprawach osobowych był nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do podjęcia takich działań, by służbę na etacie zajmowanym przez Skarżącego pełnił policjant posiadający pełną zdolność do podjęcia czynności służbowych i realizujący ustawowe zadania Policji na rzecz społeczeństwa.
Zdaniem KGP nie bez znaczenia jest ponadto stosunek Skarżącego do służby. Skarżący nie podejmował korespondencji z RKL, co uniemożliwiło ocenę jego stanu zdrowia, a tym samym zdolności do służby, nie odbierał również wystąpień KWP, przesyłanych na adres zamieszkania za pośrednictwem Poczty Polskiej, co skutkowało koniecznością doręczania pism przez funkcjonariuszy Policji. Brak było również możliwości kontaktu telefonicznego, a próba doręczenia korespondencji pod adresem, który wskazano w zwolnieniu lekarskim spotkała się z gwałtowną reakcją. Postawa Skarżącego w służbie, od początku jej pełnienia, ogranicza się niemal wyłącznie do przedstawiania roszczeń przy braku realizacji zadań służbowych. Skarżący skierował do KWP kilkanaście próśb o skierowanie na podjęcie studiów w Wyższej Szkole Policji w [...] i o przeniesienie do innych jednostek Policji. Prośby były kierowane, mimo korzystania ze zwolnień lekarskich, które uniemożliwiały zdobywanie należytego przygotowania do pełnienia służby w sposób prawidłowy, jeszcze w czasie służby przygotowawczej. Dodatkowo KPP, wychodząc naprzeciw prośbie Skarżącego, rozkazem personalnym z [...] października 2017r. nr [...] zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego policjanta Referatu [...] Wydziału [...] KPP i mianował na stanowisko policjanta Ogniwa [...] Wydziału [...] KPP. Przełożony podjął zatem kroki mające na celu ułatwienie Skarżącemu przyswojenia podstawowej wiedzy i doświadczenia, niezbędnych na innych zajmowanych stanowiskach. Kolejne nieobecności w służbie z powodu choroby Skarżącego potwierdzają jednak, że działanie to nie przyniosło spodziewanej poprawy i nie można oczekiwać, że mianowanie Skarżącego na inne stanowisko służbowe taką poprawę przyniesie. Powyższe świadczy, że chybiony jest zarzut odwołania, że prośby Skarżącego o zoptymalizowanie obowiązków służbowych nie były uwzględniane.
KGP nie uwzględnił zarzutu uniemożliwienia Skarżącemu przez KWP czynnego udziału w postępowaniu, wyjaśniając, że Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim do [...] listopada 2019r., a w wystąpieniu z [...] listopada 2019r. wskazał, że po [...] listopada 2019r. złoży wnioski dowodowe. Ponadto postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy KWP wydał [...] grudnia 2019r. (doręczone Skarżącemu [...] grudnia 2019r.), rozkaz personalny, na mocy którego zwolniono Skarżącego ze służby w Policji wydano [...] grudnia 2019r. Skarżący miał więc wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy już po powrocie do służby. Ww. rozkaz personalny poprzedzono opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, zgodnie z art. 43 ust. 3 u.P. w związku z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Zarząd WNSZZP nie wniósł uwag do ww. trybu zwolnienia, co dodatkowo wskazuje, że spełniono przesłankę ważnego interesu, bowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić wątpliwości.
KGP dodał również, że zgodnie z art. 4 ustawy z 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej oraz ustawy o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2019r., poz. 1608, zwana dalej "ustawą nowelizującą") do postępowań dotyczących zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 u.P., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasadne zatem zastosowano art. 43 ust. 3 u.P. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, sprzed [...] października 2019r.
Zdaniem KGP, KWP w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz ocenił dowody z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. i ocenę odniósł do poszczególnych dowodów, z uwzględnieniem ich znaczenia w sprawie. Decyzja KWP nie nosi znamion dowolności, bo została oparta na prawdziwych ustaleniach. Wnioski płynące z uzasadnienia są przejrzyste i należycie uargumentowane, a nadto podparte stosownymi dowodami. Sprawę rozpatrzono, mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy uzasadniały przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony.
KGP wskazał, że KWP słusznie nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. rozkazowi. Jedną z przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Ważny interes społeczny przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Decyzja KWP spełnia wymagania z art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów. Jednocześnie w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji KWP, bowiem nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Decyzja nieostateczna nie jest ani wadliwa ani jej wykonanie nie wywoła nieodwracalnych skutków prawnych, nie doszło też do zmiany okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone przez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 u.P.).
2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. rozkazu personalnego KGP i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na:
a) błąd w ustaleniach faktycznych, będących podstawą wydania ww. rozkazu personalnego, polegający na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy i wydanie rozstrzygnięcia skutkującego na życie Skarżącego i jego rodziny (żony i dwojga małoletnich dzieci w wieku 2,5 i 1 rok) z pominięciem uzyskania koniecznego materiału dowodowego, który wskazywałby i wyjaśniał przyczyny pozostawania funkcjonariusza na zwolnieniach lekarskich i w sposób obiektywny perspektywy powrotu do pełnego zdrowia i sprawności, co umożliwiałoby podjęcie służby w sposób ciągły i trwały, przy jednoczesnym wydaniu decyzji bez wysłuchania strony, w oparciu o suche i jednostronne ustalenia, z pominięciem ich przyczyn i przy wskazaniu, że przyczyny takiego stanu rzeczy dla zwierzchnika nie mają znaczenia (co potwierdził organ odwoławczy) co może również uzasadniać przypuszczenie, że organy wydające decyzję czyniły to z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP (Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej);
b) naruszenie art. 41 ust 2 pkt 5 u.P., gdy w postępowaniu niewykazano koniecznych przesłanek do zastosowania tego przepisu, co w sposób immanentny wiąże się z zarzutem nr 1 sprecyzowanym powyżej.
Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że w trakcie niemalże 6 letniej służby odniósł trzy wypadki przy pracy w: 2014r., 2016r. i 2019r., a przechodząc proces rekonwalescencji nie był wstanie pełnić służby przez łącznie 359 dni. Zdaniem Skarżącego liczba nieobecności z powodu ww. wypadków podzielona przez 6 lat służby daje jedynie 37 dni nieobecności na rok służby, co nie jest liczbą szokującą i nie uprawniało do zastosowania art. 41 u.P. Nie może być tak, że na skutek niezawinionego przez Skarżącego wypadku przy pracy są wyciągane daleko idące konsekwencje - zwolnienie ze służby. Takie postępowanie organów państwa jest niesprawiedliwe i w demokratycznym państwie prawa nie powinno mieć miejsca. Wprawdzie z części zaświadczeń lekarskich wynikało, że Skarżący może pełnić służbę, ale bezpośredni przełożony nie wezwał Skarżącego do służby. Tym samym ani interes jednostki ani interes społeczny nie były zagrożone.
Skarżący stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko KGP dotyczące korzystania z ustawowego prawa do urlopu rodzicielskiego i ojcowskiego, gdyż rodzi negatywne skutki i rodzi uzasadnione obawy dla wszystkich funkcjonariuszy korzystających z rozwiązań ustawowych (w tym zakresie), że obróci się to przeciwko nim i zostaną zwolnieni ze służby, z tej przyczyny. Skarżący podkreślił, że nie było merytorycznych zastrzeżeń do jego służby.
Skarżący za gołosłowne uznał twierdzenia KGP, że zwolnienie ze służby było konieczne ze względu na zabezpieczenie interesu społecznego obywateli, albowiem jednostka macierzysta Skarżącego nie mogła wykonywać swych zadań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa obywateli oraz że absencja Skarżącego miała wpływ na rzeczywiste i skuteczne realizowanie ustawowych zadań Policji. Twierdzeń tych nie poparto dowodem. Ze źródeł powszechnie dostępnych (internet) dowiedział się, że KPP nie odnotowała spadku wykrywalności przestępstw i wykroczeń ani nie była wytykana za jakieś nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu. Mimo więc absencji Skarżącego nie został narażony interes społeczny i KPP. Wywód, że decyzja jest podyktowana dobrem służby i dobrem społecznym nie został w najmniejszym stopniu udowodniony, a nawet uprawdopodobniony, a KGP te okoliczności nie przedstawił żadnych dowodów, choć było to niezbędne do zastosowania art. 41 ust 2 pkt 5 u.P.
Skarżącego pozbawiono możliwości skutecznego działania w postępowaniu przed KPP, choć takie działania zapowiedział na piśmie i wskazywał, że [...] grudnia 2019r., gdy będzie przebywał w [...], wykonując czynności służbowe zapozna się z całością akt, a po tej czynności złożyć stosowne wnioski dowodowe, które w zupełnie innym świetle przedstawiałby jego służbę. Tymczasem w tym dniu wręczono mu decyzja, choć z pisma KWP z [...] grudnia 2019r. wynikało, że przedłuża termin załatwienia sprawy do [...] stycznia 2020r.
Zdaniem Skarżącego stanowisko związku zawodowego nie może mieć merytorycznego znaczenia do oceny sprawy, gdyż przedstawiciele związku nie zostali zapoznani z aktami sprawy i bez poznania stanowiska Skarżącego - przyczyn, z powodu których był na zwolnieniach lekarskich, co prawdopodobnie doprowadziłoby do zajęcia odmiennego stanowiska.
3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga nie jest zasadna.
2. Sądy administracyjne, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2107, ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny kontroluje więc legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
3. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony rozkaz personalny wydano zgodnie z prawem.
Stosownie bowiem do art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., który był podstawą materialnoprawną ww. rozkazu personalnego KGP, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Skoro w ww. przepisie posłużono się określeniem "można", należy stwierdzić, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, ponieważ sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych w sprawie.
Kontrola sądowa może zatem dotyczyć procesu wydania decyzji: sprawdzenia czy organ, który wydawał decyzję w ramach uznania administracyjnego spełnił wymogi proceduralne, czy ustalił stan faktyczny sprawy z zachowaniem reguł przewidzianych w k.p.a. oraz czy dokonał ocen faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Kontrola dokonywana przez Sąd dotyczy zatem tej części decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i uchwytnymi kryteriami. Kontrola sądowa nie obejmuje natomiast tej części decyzji – rozkazu personalnego, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej.
Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniono, zawartą w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie i konsekwentnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016r. sygn. akt I OSK 464/15, dostępny na www.nsa.gov.pl).
Sąd, konkludując stwierdza, że sądy administracyjne w sprawach, których przedmiotem jest uznanie administracyjne badają jedynie, czy organy administracyjne nie przekroczyły granic tego uznania, tzn. czy ich decyzje nie są arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Ustawodawca postanowił tym samym, że Sądy administracyjne nie mogą wkraczać w kompetencje organów administracyjnych i oceniać słuszności realizowanej przez nie, w tej konkretnej sprawie, "polityki" kadrowej.
Sąd, badając ww. zaskarżony KGP i poprzedzający go rozkaz personalny KWP, nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego, ponieważ organy obu instancji, a przede wszystkim KGP, działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i nie kierowały się w jakiejkolwiek mierze dowolnością. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy zgromadzono i rozpatrzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a ocen dokonano z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. w kontekście uprawnień organów wynikających z art. 41 ust. 2 pkt. 5 u.P.
Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 u.P., do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji.
Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 u.P.). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje Skarżąca. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.
Rację ma także KGP, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, że stosunek służbowy Policjanta charakteryzuje się pewnymi specyficznymi elementami, których brak w konstrukcjach czysto cywilnoprawnych. Jednym z nich jest dyspozycyjność funkcjonariusza w służbie, która najpełniej oddaje przyjęta nazwa tego rodzaju więzi prawnej - "stosunek służbowy", który ma w sposób najbardziej pełny i najbardziej efektywny umożliwiać realizację ustawowych zadań Policji. Ustawodawca nie przypadkowo potraktował tę konstrukcję w sposób odrębny (nadając poszczególnym pojęciom odrębne znaczenie). Służba nie jest zwykłą pracą najemną, a policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Nie otrzymuje wynagrodzenia, a uposażenie, które ma stanowić ekwiwalent za czas poświęcony służbie oraz rekompensować permanentną dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań, nawet z narażeniem własnego życia czy zdrowia. Służba w Policji nie miała nigdy i nie ma wyłącznie waloru socjalnego. Stanowisko przeciwne sprowadzałoby tę formację do organizacji, którą utworzono dla policjantów w celu ich zatrudnienia. W rzeczywistości jest na odwrót. To zatrudnienie policjantów ma umożliwić realizację zadań Policji przez jednostki tworzące jej szeregi.
W konsekwencji oznacza to, że w przypadku zwolnienia policjanta, z uwagi na ważny interes służby, w rachubę może wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji, a zatem że policjant z określonych przyczyn, dla dobra tej formacji, nie powinien kontynuować w niej służby. Przy czym ta przesłanka zwolnienia powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 1994r. sygn. akt III ARN 65/94, OSNP 1995/3/31, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 1999r. sygn. akt II SA 426/99, LEX nr 47389).
Sąd stwierdza raz jeszcze, że art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w u.P. nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", na co prawidłowo zwrócił uwagę KGP w zaskarżonym rozkazie personalnym, to nie budzi wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zajść, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie doktryny "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280).
Ustawodawca, używając sformułowania "ważny interes służby", pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego policjanta. Ustawodawca dostrzega więc potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994r. sygn. akt II SA 426/99 wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (publ. LEX nr 47389).
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana i racjonalnie oceniona. KGP oprócz tego, że wskazał w zaskarżonym rozkazie personalnym na częstą absencję chorobową Skarżącego (676 dni), podnosił również, że Skarżący, który pełnił służbę w Policji jedynie przez 6 lat, w tym okresie wykorzystał również urlop rodzicielski (od [...] czerwca do [...] lipca 2018r.), urlop ojcowskiego (od [...] września do [...] października 2018r.), a łączna nieobecność w pracy wyniosła 741 dni. Dodatkowo organ odwoławczy podnosił, że z dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych Skarżącego wynikało, że choć w zaświadczeniach lekarskich przedłożonych przez Skarżącego stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku służbowym z: [...] lutego 2014r.; [...] marca 2015r.; [...] października 2016r.; [...] lutego 2017r. Skarżący korzystał ze zwolnień lekarskich. Dodatkowo wskazać należy, że wprawdzie w orzeczeniu Komisji Lekarskiej Podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] lutego 2017r. określono 3% trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem Skarżącego z [...] lipca 2016r., tym niemniej w innym orzeczeniu tej Komisji z tej samej daty wskazano, że Skarżący jest zdolny do służby. Ponadto fiaskiem zakończyło się skierowanie Skarżącego przez KPP do RKL w celu ustalenia stanu zdrowia i zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Skarżący oprócz tego, że nie odbierał kierowanej do niego korespondencji, nie zgłosił się też na badanie, co spowodował umorzeniu postępowania przez RKL decyzją z [...] września 2019r. KGP podkreśla również, że Skarżący nie odbierał wystąpień od KWP, przesyłanych na adres zamieszkania za pośrednictwem Poczty Polskiej, co skutkowało koniecznością doręczania pism przez funkcjonariuszy Policji. Brak było również możliwości kontaktu telefonicznego ze Skarżącym, a próba doręczenia korespondencji pod adresem, który wskazano w zwolnieniu lekarskim spotkała się z gwałtowną reakcją.
KGP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego zwracał ponadto uwagę, że Skarżący od początku pełnienia służby, także w czasie służby przygotowawczej, wykazywał postawę roszczeniową przy braku realizacji zadań służbowych. Skierował bowiem do KWP kilkanaście próśb o skierowanie na podjęcie studiów w Wyższej Szkole Policji w [...] i o przeniesienie do innych jednostek Policji, choć korzystał ze zwolnień lekarskich, które uniemożliwiały zdobywanie należytego przygotowania do pełnienia służby. KPP, wychodząc naprzeciw prośbie Skarżącego i mając na celu ułatwienie Skarżącemu przyswojenia podstawowej wiedzy i doświadczenia, niezbędnych na innych zajmowanych stanowiskach, ww. rozkazem personalnym z [...] października 2017r. zwolnił Skarżącego ze stanowiska policjanta Referatu [...] Wydziału Kryminalnego KPP i mianował na stanowisko policjanta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP.
Zdaniem Sądu w kontekście powyższych okoliczności należy stwierdzić, że stanowisko organów obu instancji o potrzebie zastosowania w sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. było prawidłowe. KGP słusznie ocenił, że postawa Skarżącego w służbie, od początku jej pełnienia, ogranicza się niemal wyłącznie do przedstawiania roszczeń, przy jednoczesnym braku realizacji zadań służbowych przede wszystkim w wyniku nieobecności. Wskazać też trzeba, że jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby, czy też korzystanie z praw do urlopów rodzicielskiego i ojcowskiego samo w sobie nie musi i nie powinno przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem, ze względu na ważny interes służby, tym niemniej, gdy ww. absencje są długotrwałe, a funkcjonariusz, mimo podejmowanych przez przełożonych prób zmiany organizacji pracy, nie zmienia swojej postawy, możliwe jest uruchomienie przez organy procedury wynikającej z ww. przepisu - art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważone przez przełożonych w aspekcie interesu służby, który – mierzony interesem społecznym – jako ważny powinien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w sprawie.
Sąd stwierdza, że jakkolwiek Skarżący wskazuje, że organy Policji nie przedstawiły żądnych dowodów, że jego nieobecność w służbie wywoływała niekorzystne skutki, tym niemniej, w tym zakresie nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Po pierwsze dlatego, że powoływane przez Skarżącego okoliczności w skardze wskazywały, że operatywność przełożonych przy organizacji pracy, przy nieobecności Skarżącego, sprawiła, że nie doszło do zmian niekorzystnych w jednostce, w której Skarżący miał pełnić służbę. Skarżący nie przedłożył natomiast dowodów, że osoby go zastępujące nie podlegały w związku z jego nieobecnością zwiększonemu obciążeniu. Nieobecność w pracy, co jest oczywiste i nie wymaga dowodzenia, wymusza na przełożonych potrzebę zapewnienia zastępstwa osoby nieobecnej i powoduje, co do zasady, że inni funkcjonariusze są bardziej obciążeni. Nie bez znaczenia są tu także względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki oraz najefektywniejsze wykorzystanie przydzielonych etatów, gdy jeden z funkcjonariuszy, który nie ma zbyt długiego stażu, często korzysta ze zwolnień lekarskich i prezentuje postawę roszczeniową, gdy w jego aktach osobowych znajdowały się informacje o możliwości pełnienia służby.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest ponadto pogląd, że długotrwała absencja funkcjonariusza, np. trwająca ponad 570 dni, w sposób oczywisty musiała dezorganizować prace komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 733/12 dostępny na www.nsa.gov.pl).
Na te okoliczności prawidłowo zwrócił uwagę KGP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Powyższe odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku częstych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.), gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa, co tym bardziej uzasadnia nadanie decyzji KWP rygoru natychmiastowej wykonalności i brak naruszenia przez ww. organ art. 108 § 1 k.p.a. W toku postępowania wykazano, że zachodziła przesłanka "niezbędności" niezwłocznego wprowadzenia w życie ww. decyzji KWP. Ważny interes społeczny przejawia się bowiem w szczególnym statusie i w zadaniach powierzonych Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest instytucją o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, więc służbę w niej powinny pełnić osoby sprawnie działające, a nie funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Organy obu instancji wykazały, odwołując się do okoliczności wynikających z akt sprawy i mających potwierdzenie w doświadczeniu życiowym, że w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony i dopuszczalne było wykonywanie ww. decyzji KWP wydanej w pierwszej instancji bez zbędnej zwłoki. KGP prawidłowo też podniósł, że w sprawie nie było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności ww. rozkazu personalnego KWP, gdyż nie zachodził uzasadniony przypadek z art. 135 k.p.a. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone przez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 u.P.), która zdaniem Sądu nie miała jednak miejsca w sprawie.
Rację ma bowiem KGP, wskazując, że długotrwałe absencje Skarżącego godziły w okolicznościach faktycznych sprawy w "ważny interes służby" i mogły wywoływać negatywne konsekwencje w zakresie motywacji pozostałych funkcjonariuszy i ich zaangażowanie w realizację zadań, co może mieć wpływ na brak utrzymania dyscypliny służbowej. Zapewnienie ciągłości w służbie jest tym bardziej trudne, gdy przełożony policjanta stykał się z jego roszczeniową postawą, która nie ułatwiała współpracy także w zastawieniu z ww. usprawiedliwionymi nieobecnościami. W tym kontekście niezasadne są zarzuty procesowe podniesione w skardze. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało skonstruowane zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji rozważyły wszelkie przesłanki, odwołując się do wszelkich okoliczności faktycznych, mających odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy i biorąc pod uwagę jasną treść art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Wzięły pod rozwagę zarówno okoliczności, że absencje Skarżącego miały charakter usprawiedliwiony, jak również i to, że postawę Skarżącego do służby trudno określić, jako prawidłowe podejście do wykonywania obowiązków służbowych w Policji, tym bardziej, że długotrwałe niepełnie służby przez Skarżącego wpływało na dezorganizację pracy w jednostce, w której pełnił służbę, jak również na wiążącą się z tym potrzebę zastępstw. Z akt sprawy, wbrew stanowisku Skarżącego, nie wynikało też, że Skarżący w zestawieniu z ww. okolicznościami był policjantem wyróżniającym się.
Sąd tym samym podziela stanowisko KGP, że brak dyspozycyjności Skarżącego i jego postawa powodowały, że prawidłowe było przyjęcie przez organy administracyjne obu instancji, że wypełniona została przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Przepis ten umożliwia organowi zwolnienie policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby, a taki w sprawie zaszedł z uwagi na ww. okoliczności faktyczne prawidłowe zinterpretowane i ocenione. Sąd na marginesie zauważa, że jakkolwiek KGP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego na pierwszej stronie omyłkowo wskazuje liczbę dni absencji Skarżącego, powołując się na 651 dni, tym niemniej w dalszej części uzasadnienia KGP prawidłowo wskazuje na 676 dni zwolnień lekarskich (4 strona zaskarżonego rozkazu personalnego), przedłożonych przez Skarżącego od początku służby, czyli od [...] czerwca 2013r. oraz 65 dni w związku z wykorzystaniem urlopu rodzicielskiego i ojcowskiego, co łącznie daje 741 dni nieobecności Skarżącego na służbie w okresie niespełna 6 lat jej pełnienia. Sąd ocenia zatem, że ww. wadliwość procesowa zaskarżonego rozkazu personalnego zawarta na pierwszej stronie, nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na późniejsze prawidłowe wskazania organu odwoławczego, które mają odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy.
Sąd podziela więc stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym, że przytoczone wyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Nie sposób więc przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. ani jakiegokolwiek innego przepisu wskazanego w skardze, w tym art. 2 Konstytucji RP. Ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy, wbrew zarzutom skargi, nie wymagał uzupełnienia, a Skarżący choć wskazuje, że nie miał zagwarantowanego czynnego udziału w postępowaniu przed KWP, czego nie potwierdzają znajdujące się w aktach dokumenty, nie przedłożył żadnych dokumentów w postępowaniu odwoławczym, które mogłyby zmienić stanowisko KGP, ani nie załączył ich do odwołania. Nie można zatem uznać, że dwukrotne poinformowanie Skarżącego przez KWP o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłoszenia w tym zakresie wniosków, stosownie do art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., wskazywało na jakąkolwiek wadliwość procesową ww. postępowania, która mogłaby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić też należy, że przedłużenie przez KWP sprawy do [...] stycznia 2020r. nie oznaczało, że decyzja nie mogła być wcześniej wydana, szczególnie, gdy z akta sprawy wynikało, że zgromadzony materiał dowodowy był zupełny. Istotne przy tym jest również i to, że w toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy, którego drobiazgowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia i to zarówno przez KGP, jak i przez KWP. W postępowaniu przed organami obu instancji doszło też do należytej, zgodnej z art. 80 k.p.a., oceny, materiału dowodowego, a w zaskarżonym rozkazie personalnym w sposób wnikliwy KGP odniósł się do zarzutów Skarżącego, wyczerpująco wskazując dlaczego nie mają one znaczenia w sprawie. Sąd ocenę organu odwoławczego w tym zakresie podziela w pełni i wskazuje, że KGP, przestrzegając zasady dwuinstancyjności postępowania, ponownie rozpoznał sprawę i samodzielnie ocenił materiał dowodowy z punktu widzenia zindywidualizowanych przesłanek. Ważny interes służby prawidłowo określono i powiązano z sytuacją, jaka powstała w miejscu pełnienia przez Skarżącego służby, z uwagi na długotrwałe okresy absencji Skarżącego, które łącznie z postawą Skarżącego wskazywały na potrzebę zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Skoro w ocenie organów Policji obu instancji, potrzeba realizacji nałożonych na Skarżącego zadań przemawiała za tym, aby w inny sposób ukształtować sytuację kadrową tej formacji, i organ należycie umotywował to stanowisko, brak było podstaw do przyjęcia, że ocena z tego zakresu była dowolna, choć tak wskazuje Skarżący. Zarzuty podniesione w skardze mają więc charakter jedynie polemiczny. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnił dlaczego, należało skorzystać z możliwości rozwiązania stosunku służbowego, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. W ocenie tej wziął także pod uwagę posiadane przez Skarżącego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz zasadnie przyjął, że trwające od długiego czasu nieobecności oraz brak wyróżniającego się wykonywania obowiązków, przy jednoczesnym roszczeniowym stosunku Skarżącego do przełożonych w sposób oczywisty narażają interes służby. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada więc kryteriom uznania administracyjnego. Zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, odwołując się do dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania oraz precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił Skarżącemu przesłanki, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy, jak również odniósł się do podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Tym samym zaskarżony rozkaz personalny nie nosi znamion dowolności, a przytoczona w nim argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, co czyni zarzuty podniesione w skardze nieuzasadnionymi. W sprawie zachowano warunki do wydania decyzji uznaniowej, stwierdzając, że słuszny interes Skarżącego nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza kwestionująca ww. rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Służba w Policji nie jest zwykłą pracą i nie miała i nie ma, o czym mowa wyżej, wyłącznie waloru socjalnego. Stanowisko przeciwne sprowadzałoby tę formację do organizacji, którą utworzono w celu zatrudniania policjantów. Tymczasem jest zgoła odmiennie, to policjant ma przez swoją służbę umożliwić realizację zadań Policji, W toku postępowania wykazano natomiast, że nie miało to miejsca. Zasadnym było więc uruchomienie w sprawie wskazanego w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu ww. przepisu - art. 41 ust. 1 pkt 5 u.P.
Sąd, reasumując stwierdza, że organ administracyjny mógł zwolnić Skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na okoliczności podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 i art. 132 P.p.s.a.