I OSK 1467/18

II SAB/Łd 107/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Michał Zbrojewski
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 6, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc
Uzasadnienie
W dniu 13 czerwca 2025 r. M.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 13 maja 2025 r. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w S. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
1) Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?
2) Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat ? Jeśli nie to dlaczego ?
3) Według informacji od prof. I.P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości [...],[...] i [...]). Jakie statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
4) Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku?
5) Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju na przestrzeni ostatnich 5 lat?
6) Czy w statystykach Państwa urzędu, jak i całego kraju rozróżnia się przypadki gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak, to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie, to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia?
7) Z jakiego powodu Główny inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG?
8) Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?
9) lle szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
10) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ?
11) Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?
12) Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
13) Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
14) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
15) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
16) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
17) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
18) W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z. powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?
19) Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?
20) Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?
21) Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzene9i jest zgodne z Konstytucją RP?
22) Z czego wynika równica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?
W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 29 maja 2025 r., doręczonym stronie wnioskującej w dniu 5 czerwca 2025 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w S. udzielił skarżącej informacji publicznej, w zakresie i zgodnie z chronologią wniosku z dnia 13 maja 2025 r., wskazując, co następuje:
1) PPIS w S. nie dysponuje informacjami w tym zakresie; dane te pozostają w kompetencji P. z siedzibą w [...] Szpitalu [...] w W. ul. [...], Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w W., Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organów oraz adresy poczty elektronicznej).
2) PPIS w S. nie prowadzi czynności administracyjnych w związku ze szczepieniami osób powyżej 19 roku życia.
3) PPIS w S. nie posiada takich informacji. Informacjami w tym zakresie dysponuje Narodowy Fundusz Zdrowia oraz Minister Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organów oraz adresy poczty elektronicznej).
4) Na przestrzeni ostatniego roku na terenie działalności PPIS w S. odnotowano 4 przypadki zachorowań na gruźlicę.
5) Na przestrzeni ostatnich 5 lat na terenie działalności PPIS w S. odnotowano 19 przypadków zachorowań na gruźlicę.
6) PPIS w S. nie prowadzi statystyk podziału zachorowań na gruźlicę poszczepienną. Udzielnie informacji w tym zakresie należy do Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w W. (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
7) Informacja pozostaje w kompetencjach głównego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Warszawie (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
8) PPIS w S. nie dysponuje informacjami w tym zakresie; dane te pozostają w kompetencji P. z siedzibą w [...] Szpitalu [...] w W. ul. [...], Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w W., Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organów oraz adresy poczty elektronicznej).
9) Na terenie PPIS w S. w ciągu ostatnich 5 lat zostało odroczonych ze szczepień przez lekarzy 12 dzieci. Za ustalenie listy przeciwwskazań do szczepień w Polsce odpowiedzialny jest Minister Zdrowia.
10) W ciągu ostatnich 5 lat na terenie działalności PPIS w S. nie nałożono grzywien na lekarzy z powodu niewywiązywania się z ustawowego obowiązku zgłaszania NOP.
11) Na terenie nadzorowanym przez PPIS w S., w ciągu ostatnich 5 lat nie odnotowano zgonów dorosłych i dzieci do ukończenia 19 roku życia w związku z podaniem szczepionki, do 4 tygodni od szczepienia.
12) Na terenie PPIS w S. w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano 1 odczyn poszczepienny o charakterze ciężkim, po szczepienou przeciwko rotawirusom, streptococcus, pneumoniae, błonicy, krzśtuścowi, tężcowi, poliomyelis, haemophilus influenzae.
13) PPIS w S. nie posiada danych na temat wypłaconych odszkodowań z powodu wystąpienia NOP. Informacje w tym zakresie posiada Rzecznik Praw Pacjenta w W. (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
14) Informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ przywołał nadto orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie zgodności z Konstytucja RP nałożonego na obywateli obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
15) Informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał nadto, iż kwestie przyznawania świadczeń kompensacyjnych regulują przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi. Wskazał również, że szczegółowe informacje, jak i wzór wniosku o przyznanie świadczenia są dostępne na stronie internetowej Rzecznika Praw Pacjenta.
16) PPIS w S. nie dysponuje informacjami w tym zakresie; dane te pozostają w kompetencji P. z siedzibą w [...] Szpitalu [...] w W. ul. [...], Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w W., Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organów oraz adresy poczty elektronicznej).
17) Światowa Organizacja Zdrowia jest organizacją wspierającą i propagującą zachowania prozdrowotne ludności, w tym szczepienia ochronne. Nie jest organizacją przymuszającą do jakichkolwiek działań profilaktycznych lecz powołana jest do opracowywania pewnych standardów działania i postępowania w zwalczaniu epidemii chorób zakaźnych. Polska jako państwo autonomiczne, stosuje własne przepisy prawne regulujące obowiązek szczepień ochronnych, zamieszczone w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi.
18) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 roku (sygn. akt SK 81 /19) nie oznacza zakwestionowania obowiązku poddawania się szczepieniom. Konsekwencją przedmiotowego wyroku jest teza, że szczepienia są jak najbardziej zgodne z Konstytucją, a jedynie zdaniem Trybunału Konstytucyjnego nie powinny być ogłaszane w Programie Szczepień Ochronnych w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. Program powinien być publikowany w rozporządzeniu. Trybunał Konstytucyjny zasugerował zmianę rozporządzenia przez ministra zdrowia: "Minister Zdrowia może rozważyć określenie w drodze rozporządzenia terminów wymagalności obowiązkowych szczepień i liczby dawek poszczególnych szczepień. Powinno to umożliwić osiągnięcie efektu dwutorowej spójności normatywnej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił jednocześnie, że zakwestionowany przepis utraci moc obowiązującą po 6 miesiącach od publikacji wyroku, gdyż jest to niezbędne dla zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych". W dniu 27 września 2023 r. Minister Zdrowia wydał rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.
19) Odpowiedź na pytanie pozostaje w kompetencjach Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
20) Odpowiedź na pytanie pozostaje w kompetencjach Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
21) Odpowiedź na pytanie pozostaje w kompetencjach Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organu oraz adres poczty elektronicznej).
22) PPIS w S. nie dysponuje informacjami w tym zakresie; dane te pozostają w kompetencji P. z siedzibą w [...] Szpitalu [...] w W. ul. [...], Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w W., Ministra Zdrowia (organ wskazał jednocześnie dane adresowe w/w organów oraz adresy poczty elektronicznej).
W treści wskazanej na wstępie skargi z dnia 13 czerwca 2025 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej zarzucał naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, o którą skarżąca wnosiła pismem z dnia 13 maja 2025 r. Wnosił o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z żądaniem skarżącej; orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywny w maksymalnej wysokości; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazywał, iż udzielone wnioskodawczyni, pismem z dnia 29 maja 2025 r., informacje, jak i zawarte w piśmie odesłanie do publikacji nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych podkreślił, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej stanowi konstytucyjne uprawnienie obywatela, a jego ograniczenie może jedynie nastąpić na zasadach określonych ustawą. Pełnomocnik wskazał nadto, że wniesienie skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga jej poprzedzenia ponagleniem wystosowanym do organu wyższego rzędu, a udzielenie wnioskowanej informacji, po dacie wniesienia skargi na bezczynność, nie skutkuje uznaniem skargi za bezprzedmiotową.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w S. wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej udzielił wyczerpującej informacji na wszystkie zawarte we wniosku z dnia 13 maja 2025 r. pytania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga M. W. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi M.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w zakresie określonym we wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2025 r.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu wniesiony przez skarżącą w dniu 13 maja 2025 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji publicznej, to jest: został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawczynię, określał w sposób dokładny adresata wniosku – Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w S. - organ rządowej administracji zespolonej w województwie, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Bezspornym pozostaje również ta okoliczność, że w przewidzianym prawem terminie, pismem z dnia 29 maja 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w S. udzielił skarżącej informacji publicznej, obejmującej swoim zakresem odpowiedzi na wszystkie 22 pytania, zawarte we wniosku z dnia 13 maja 2025 r. Wobec braku określenia przez wnioskodawczynię formy w jakiej żąda ona udzielenia informacji publicznej, w/w pismo zostało przesłane skarżącej na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora wyznaczonego Poczty Polskiej S.A. i doręczone w dniu 5 czerwca 2025 r., czego strona nie kwestionuje.
Skarżąca kwestionuje natomiast zakres udzielonych jej informacji, które w ocenie pełnomocnika skarżącej nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przy czym, co należy podkreślić, wywodząc powyższy zarzut pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnia w jakim zakresie udzielone stronie odpowiedzi na zadane przez nią pytania, zawarte we wniosku z dnia 13 maja 2025 r. uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny zasadności stawianych zarzutów przez Sąd, jaki możliwości odniesienia się do nich przez organ, który zdaniem skarżącej pozostaje w bezczynności.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej, przywołane wyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Sanitarnemu w S. zarzutu bezczynności, co czynni wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski bezzasadnymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
dc