I OSK 1467/18

II SAB/Łd 76/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1,  art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 5, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Z. do rozpatrzenia wniosku P.J. z dnia 2 grudnia 2024 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdza, że Prezydent Miasta Z. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Z. na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. dc
Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2025 r. P.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której zarzucał naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, skutkujące ograniczeniem konstytucyjnego prawa do informacji;
- art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na zanonimizowaniu danych osobowych na udostępnionych dokumentach objętych wnioskiem o informację publiczną, w sytuacji gdy dane w tym zakresie nie podlegały ograniczeniu z uwagi na prywatność osób fizycznych i innych przepisów;
- art. 13 ust 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji nie zrealizowanie wniosku skarżącego w terminie i formie wynikającej z przepisów u.d.i.p.
Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji będących przedmiotem wniosku z dnia 2 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt sprawy z prawomocnym orzeczeniem; zasądzenie kosztów postępowania; rozpoznanie sprawy w trybie art. 21 u.d.i.p.
W uzasadnieniu skargi wskazywał, że wnioskiem z dnia 2 grudnia 2024 r. wystąpił do Prezydenta Miasta Z. o udzielenie informacji publicznej o następującej treści: "Proszę o przedstawienie skanów faktur (faktury oraz strony z opisem) wydatków ponoszonych przez UMZ na zewnętrzny catering, wynajem sal bankietowych zamówiony u następujących kontrahentów: 1) G. Sp. z o.o., 2) Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe B. M. – za okres od 1 stycznia 2021 r. do chwili obecnej". W odpowiedzi na powyższy wniosek, w dniu 16 grudnia 2024 r. uzyskał skany wnioskowanych faktur, jednakże drugie strony tych faktur, zwierające między innymi dane pracowników UMZ dokonujących służbowych adnotacji na dokumentach, zostały całkowicie zanonimizowane. Animizacji dokonano w ten sposób, że zachodzi podejrzenie, iż zasłonięto także fragmenty dotyczące samego opisu merytorycznego tych faktur, które niewątpliwie stanowią podstawę do wydatkowania środków publicznych i jako takie stanowią informację publiczną. W ocenie skarżącego tego rodzaju informację stanowią także dane pracowników organu uwidocznione na wnioskowanych fakturach. W konsekwencji, zdaniem skarżącego udostępniona mu informacja publiczna jest niepełna, a skarżony organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wnosił o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazywał, iż objęta wnioskiem skarżącego z dnia 2 grudnia 2024 r. informacja publiczna została stronie udostępniona w przewidzianym prawie terminie, w formie zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Organ podkreślił, że przedmiotowy wniosek dotyczył udostępnienia faktur wraz z opisem a nie danych osobowych pracowników dokonujących tych opisów, stąd też organ nie miał obowiązku domyślnego rozszerzania tego wniosku w tym zakresie, a co za tym idzie nie pozostaje w bezczynności. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że nawet gdyby przyjąć, iż wniosek skarżącego obejmował również dane pracowników UMZ, udostępnienie tych danych podlegałoby ograniczeniu zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż nie każda z osób opisujących faktury pełni w urzędzie funkcje publiczną. Organ wskazał nadto, że wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, który uzasadniałby przetworzenie żądanej informacji w zakresie zestawienia nazwisk pracowników przypisanych do konkretnych faktur. Tego typu żądanie wykracza poza prosty dostęp do informacji i może być uznane za informacje przetworzona. Organ podkreślił, że dokonał analizy treści dokumentów i w sposób uzasadniony dokonał animizacji danych osobowych, kierując się zasada proporcjonalności i ochrony prywatności. Zgłaszane zaś przez skarżącego podejrzenia zanonimizowania opisu faktur nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przedmiotem niniejszej skargi P.J. uczynił bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie niepełnego udzielenia, na kierowany do organu wniosek skarżącego z dnia 2 grudnia 2024 r., o udzielenie informacji publicznej w zakresie: "przedstawienia skanów faktur (faktury oraz strony z opisem) wydatków ponoszonych przez UMZ na zewnętrzny catering, wynajem sal bankietowych zamówiony u następujących kontrahentów;1) G. Sp. z o.o., 2) Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe B. M. – za okres od 1 stycznia 2021 r. do chwili obecnej".
Wskazać na wstępie należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Prezydent Miasta Z. jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ulega także wątpliwości, iż objęte żądaniem skarżącego z dnia 2 grudnia 2024 r. informacje (faktury dokumentujące wydatki organu poniesione na zewnętrzne usługi cateringowe we wskazanym okresie) stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, pkt 3 lit. b, pkt 5 lit. c ustawy.
Kwestią sporną, upatrywaną przez skarżącego jako bezczynność organu pozostaje natomiast zasadność zanonimizowania drugich stron wnioskowanych faktur, obejmujących między innymi dane pracowników UMZ dokonujących służbowych adnotacji na przedmiotowych dokumentach, której sposób dokonania, budzi zdaniem skarżącego podejrzenie co do zanonimizowania opisu merytorycznego tych faktur.
W ocenie organu, za zanonimizowaniem danych w powyższym zakresie przemawiała sama treść złożonego w dniu 2 grudnia 2024 r. wniosku skarżącego, dotycząca jedynie faktur, które strona otrzymała, a nie danych pracowników, jak również konieczność ograniczenia prawa do żądanej informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ podkreśla, że wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, który uzasadniałby przetworzenie żądanej informacji w zakresie zestawienia nazwisk pracowników przypisanych do konkretnych faktur.
Mając na uwadze tak zakreśloną istotę sporu wskazać należy, iż nie jakichkolwiek budzi wątpliwości, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do przepisów o ochronie danych osobowych.
W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można jednak również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK-A 2002, nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu powyższych wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest animizacja danych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem inna będzie sytuacja osoby fizycznej (konsumenta) związanej z podmiotem publicznym umową cywilnoprawną, a inna przedsiębiorcy, który na skutek takiej umowy staje się beneficjentem środków publicznych. W zależności od rodzaju świadczonej usługi i statusu w obrocie gospodarczym osoba zawierająca umowę cywilnoprawną z organem publicznym może oczekiwać ochrony swoich danych osobowych - lecz w zróżnicowanym stopniu. Zatem, w sytuacji konfliktu pomiędzy prawem do informacji publicznej a prawem do prywatności w sprawach o ujawnienie danych osobowych strony umowy cywilnoprawnej zawartej z podmiotem wykonującym zadania publiczne lub wydatkującym środki publiczne należy każdorazowo ocenić, czy ujawnienie takich danych jest konieczne dla realizacji zasady jawności życia publicznego oraz czy takie ujawnienie nie byłoby nadmierną ingerencją w prawo do prywatności osób podpisujących taką umowę. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) animizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. W przeciwnym razie należałoby wydać decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej, w całości lub w określonym zakresie, co w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie miało miejsca.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było podstaw do dokonywania animizacji danych osobowych pracowników Urzędu Miasta Z. dokonujących adnotacji służbowych na spornych fakturach. Sąd w tym zakresie podziela bowiem pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w z dnia 26 marca 2025 r., II SAB/Łd 23/25 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym animizacja zawartych na fakturach, na podstawie których organ dokonał płatności, danych osobowych w postaci czytelnego podpisu pracownika/ pracowników organu (w tym przypadku Urzędu Miasta Zgierza), obejmujących między innymi imię i nazwisko, czy też zajmowane stanowisko, stanowi nadużycie ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wiedza na temat danych pracownika, wynikająca z jego podpisu czytelnego, który opisał i zakwalifikował dany wydatek jako nie podlegający ustawie prawo zamówień publicznych, a także sprawdził dokument pod względem merytorycznym i rachunkowym oraz zatwierdził do wypłaty nie może podlegać ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ujawnienie powyższych danych pracownika w żaden sposób nie narusza jego prywatności. Pracownik podpisując powyższe dokumenty, również czytelnie, czynił to w ramach swoich obowiązków służbowych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pracownika takiego należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, co najmniej za nie zrozumiałe uznać należy prezentowane w odpowiedzi na skargę argumenty, co do przetworzonego charakteru żądanej przez skarżącego informacji publicznej w zakresie zestawienia nazwisk pracowników przypisanych do konkretnych faktur. Podkreślić bowiem raz jeszcze należy, że wnosząc o udzielenie informacji publicznej skarżący w jasny sposób określił przedmiot zgłoszonego żądania, to jest skan faktur wystawionych na rzecz organu za konkretnie określone usługi, przez konkretnie określone podmioty, za dany okres czasu. Zaznaczyć również należy, że skarżący wnosił o udostępnienie faktur, a więc kompletnych dokumentów, stąd też podnoszony argument organu, co do braku obowiązku domyślnego rozszerzania złożonego wniosku, nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Jeżeli natomiast, w ocenie organu do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego żądania niezbędne byłoby wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, zasadnym byłoby uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym czasem z akt sprawy wynika, iż organ nie wzywał skarżącego do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co więcej, odmowa udzielenia informacji publicznej przetworzonej, z uwagi na brak wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wymaga formy decyzji administracyjnej.
Reasumując Sąd stwierdza, iż przedstawienie informacji publicznej innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, nieadekwatnej do treści wniosku, bądź też niepełnej (co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) stanowi naruszenie art. 13 u.d.i.p. i jako takie stanowi kwalifikowaną formę bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2024 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 i pkt 2 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.(pkt 3 wyroku).
MR