I OSK 1453/10

I OSK 1453/10 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Jerzy Solarski /sprawozdawca/
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1764/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-04-29
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 193 w zw. z art. 60 i art. 160 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędzia NSA del. Jerzy Solarski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1764/09 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne
Uzasadnienie
Sygn. I OSK 1453/10
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1764/09 oddalił skargę T. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 112 ust 1 pkt 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej zwolnił st. plut. T. B. z dniem [...] czerwca 2009 r. z zawodowej służby wojskowej, wobec otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w okresowej opinii służbowej. Po rozpoznaniu odwołania T. B., Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, korygując jedynie datę zwolnienia; nowa data zwolnienia została ustalona na [...] września 2009 r.
W skardze T. B. domagał się uchylenia decyzji Ministra i zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i wskazał na uznaniowy charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz znacznie wydawanej na podstawie art. 26 ust. 4 tej ustawy opinii służbowej, mającej na celu ocenę wykonywania przez żołnierza zawodowego obowiązków służbowych oraz stanowiącej podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby. Wskazał, że skarżący z opinią okresową wystawioną w dniu [...] lutego 2009 r. zapoznał się [...] marca 2009 r. i nie złożył od niej odwołania. WSA nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik rozstrzygnięcia, gdyż organ w toku postępowania wziął pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazał, jakie okoliczności spowodowały, iż podjął decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Nie można też organowi odwoławczemu czynić skutecznego zarzutu braku uwzględnienia faktu wszczęcia w dniu [...] września 2009 r. przeciwko mjr P. O. postępowania karnego o podżeganie do poświadczenia nieprawdy, albowiem tę okoliczność skarżący podniósł dopiero na etapie wniesienia skargi.
W skardze kasacyjnej T. B., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez nadanie wyrażonej w nim zasadzie szybkości postępowania charakteru bezwzględnego, skutkującej przyznaniem jej pierwszeństwa nad prawem strony do obrony swoich praw, co w konsekwencji doprowadziło do uproszczeń w postaci braku koncentracji całego materiału dowodowego, mającego niekorzystny wpływ na wynik postępowania (oddalenie wniesionej przez skarżącego skargi),
2. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z akt śledztwa prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w E. (sygn. Pg. [...]) i niezasadne uznanie, że jest to zbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w sprawie oraz że spowoduje to nadmierne przedłużenie postępowania, co w konsekwencji także miało niekorzystny wpływ na wynik tego postępowania w postaci oddalenia skargi.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, przy czym zarzuty skargi kasacyjnej zostały szczegółowo uzasadnione.
Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2011 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego - 14 lutego 2011 r.), pełnomocnik skarżącego kasacyjnie cofnął skargę kasacyjną podając, że w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną do WSA decyzją, Minister Obrony Narodowej uchylił tę decyzję i przywrócił T. B. do służby.
Do protokołu rozprawy pełnomocnik Ministra potwierdził fakt przywrócenia T. B. do służby i wniósł o umorzenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:
postępowanie ze skargi kasacyjnej podlega umorzeniu.
Stosownie do przepisu art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...). W myśl natomiast art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi kasacyjnej nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, dlatego cofnięcie skargi kasacyjnej jest wiążące.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, w oparciu o przepis art. 193 w zw. z art. 60 i art. 160 § 1 pkt 1 p.p.s.a.