I OSK 1248/21

I OSK 1248/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Piotr Przybysz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Kr 871/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-02-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 149, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1, 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2268
art. 4, art. 11 ust. 1 , art. 39
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Sentencja
Dnia 31 maja 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P[...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 871/20 w sprawie ze skargi P[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K[...] z dnia 3 [...] r. sygn. akt S[...] w przedmiocie zasiłku celowego na leki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z 26 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 871/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt S[...], w przedmiocie zasiłku celowego na leki oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Od tego wyroku skargę kasacyjną złożył P. K. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez adwokata (pełnomocnika z urzędu) zaskarżając wyrok w zakresie punktu 1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia;
2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1, 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez błędne przyjęcie, że Organ II instancji (a wcześniej Organ I instancji) w sposób swobodny dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego, podczas, gdy w istocie ocena ta była dowolna, zaś w toku wydawania decyzji przekroczona została granica uznania administracyjnego, w szczególności poprzez niedostateczne wykazanie przesłanek odmowy przyznania zasiłku, ograniczone jedynie do podniesienia, iż Organ ma ograniczone możliwości finansowe, zaś Skarżący korzysta z innego rodzaju pomocy Organu, jak też poprzez dowolne ustalenie, iż Skarżący nie rozliczył się prawidłowo z otrzymanego w 2019 r. zasiłku - a przez to błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 4 oraz 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej;
3) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia po stronie Organu II instancji istotnego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia - a to art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na poczynieniu dowolnych ustaleń faktycznych i wyjściu przez Organ I instancji poza zakres uznania administracyjnego, a przez to naruszenie zarówno art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jak i art. 4 i 11 ust. 1.
Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto pełnomocnik Skarżącego wniósł o zasądzenie od Organu na jego rzecz, ewentualnie przyznanie na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w wysokości wedle norm prawem przepisanych, powiększonych o stawkę VAT. Oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w żadnej części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów.
Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18).
Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez
Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Tak więc przepisy postępowania mogą być naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Dodatkowo jednak w przypadku zarzutów skierowanych wobec tego rodzaju przepisów strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2022 r., III OSK 905/21).
W orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie
wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji.
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna w znacznej mierze nie spełnia wskazanych powyżej wymogów.
Analizowane zarzuty należy ocenić jako szeroko zarysowane w zakresie powołanych okoliczności, ale wysoce nieprecyzyjne. Powołanie przez Skarżącego szeregu przepisów w omawianych zarzutach czyni często wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie została także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie przedstawia argumentacji na poparcie poszczególnych zarzutów. Kasator ogranicza się do krytyki zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, które jest odmienne od oczekiwanego przez Skarżącego. Winien zaś wykazać, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy administracji.
Skarżący formułuje zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. wiążąc go z art. 1 § 1, 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz z art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.
Powyższe zarzuty należy ocenić jako stanowiące polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organy administracji i zaakceptowaną przez Sąd I instancji. Kasator nie wskazuje, na czym konkretnie polegało naruszenie ww. przepisów. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy administracji oceniony odmiennie, niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z kolei poprzez zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie można kwestionować merytorycznej poprawności wywodów zawartych w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Tak więc nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej, które zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie, a tak jest w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt c oraz art. 151 p.p.s.a. należy stwierdzić, że przepisy te są przepisami wynikowymi określającymi jedynie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy. Nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy
skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej, niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy sąd nadał rozstrzygnięciu inną formułę, niż przewidziana w przepisie. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. został powiązany przez kasatora z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenia art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jak i art. 4 i art. 11 ust. 1.
Brak naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jak i art. 4 i art. 11 ust. 1, nie został uzasadniony, co czyni niemożliwym odniesienie się do tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) mają charakter ustrojowy. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono, w jaki sposób miały one zostać naruszone przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem odnieść się do zarzutu naruszenia tych przepisów.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny. Z tej przyczyny wniosek ten nie mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania kasacyjnego. Wniosek ten rozpozna Sąd pierwszej instancji po zwrocie akt postępowania sądowoadministracyjnego.