I OSK 145/23

I OSK 145/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Karol Kiczka /przewodniczący/
Marek Stojanowski
Maria Grzymisławska-Cybulska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 186/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-09-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 4 pkt 3a, art. 95 pkt 7
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2004 nr 268 poz 2663
§ 2 ust. 3, § 4 ust 1, § 210 i § 217
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 2 i pkt 2a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 186/22 w sprawie ze skargi K. G. - Syndyka [...] w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2021 r. nr KOC/5761/Pd/21 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. K. - syndyka [...] w Warszawie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt. I SA/Wa 186/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G. - Syndyka [...] w upadłości likwidacyjnej w Warszawie na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie z dnia 22 listopada 2021 r. nr KOC/5761/Pd/21 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr 397/2021 (pkt I); zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Syndyka [...] w upadłości likwidacyjnej w Warszawie - K. G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zarzucając Sądowi pierwszej instancji:
I. naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2022, poz. 329 – dalej jako: "p.p.s.a.", tj.:
a) art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako: ugn) w zw. z art. 4 pkt 3a ugn oraz § 4 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.12.2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r., Nr 268, poz. 2663, dalej jako Rozporządzenie w sprawie podziałów nieruchomości) oraz art. 3 pkt 2 i pkt 2a ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej: Prawo budowlane) poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż spełnienie przesłanki wydzielenia działki budowlanej - w rozumieniu art. 4 pkt 3a ugn - niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego może nastąpić pomimo braku wydzielenia przez projektowany podział całego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w sposób skutkujący jego posadowieniem w całości na wydzielanej działce, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów wskazuje, iż podział nieruchomości bez skorelowanego z nim podziału budynku w taki sposób, aby znajdował się on w całości na działce wydzielanej, jako niezbędna do jego obsługi nie spełnia definicji działki budowlanej z art. 4 pkt 3a ugn oraz nie koresponduje z zasadą podziału wskazaną w 4 § ust. 1 Rozporządzenia w sprawie podziałów nieruchomości, jak również z definicjami budynku i budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 pkt 2 i pkt 2a Prawa budowlanego;
b) art. 95 pkt 7 ugn w zw. z art. 4 pkt 3a ugn poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 95 pkt 7 ugn polegające na nakazaniu organom uznania, iż podział nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy, przedstawionego na mapie z projektem podziału stanowiącej załącznik do decyzji na działki nr [...] i nr [...] użytek B (dalej jako; "Projektowany podział Nieruchomości") zapewni wydzielenie niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego działki budowlanej w rozumieniu art. 4 pkt 3 a ugn, a więc działki gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z posadowionego na niej budynku, podczas gdy organy obu instancji w sposób szczegółowy wyjaśniły, iż Projektowany podział Nieruchomości doprowadziłby do wydzielenia działki gruntu, na której nie byłby posadowiony w pełni budynek mieszkalny w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (jego część znajdowałaby się na sąsiedniej działce, również zabudowanej budynkiem mieszkalnym), a zatem wydzielenia działki nie spełniającej wskazanej w art. 95 pkt 7 ugn przesłanki niezbędności do korzystania z budynku mieszkalnego;
c) art. 95 pkt 7 ugn w zw. 7 i art. 11 Kpa oraz art. 140 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360, dalej jako: Kc) poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasadą postępowania w sprawie podziału nieruchomości w trybie art. 95 pkt 7 ugn winno być zatwierdzenie podziału zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, a ewentualna odmowa zatwierdzenia projektowanego podziału winna być uzasadniona również poprzez wskazanie dopuszczalnego w ocenie organu sposobu podziału nieruchomości, podczas gdy właściwa interpretacja ww. przepisów wskazuje, iż podział nieruchomości w trybie art. 95 pkt 7 ugn, jako wyjątek od zasady podziału nieruchomości zgodnie z postanowieniami planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), jest dopuszczalny wyłącznie w razie potwierdzenia, iż podział ma na celu wydzielenie działki budowlanej w rozumieniu art. 4 pkt 3a ugn, która jest niezbędna do korzystania z budynku mieszkalnego i podział ten jest zgodny z przepisami prawa - w tym Prawa budowlanego, jak również nie narusza interesu społecznego, które to przesłanki nie zostały spełnione w przypadku Projektowanego podziału Nieruchomości, a organ odmawiając zatwierdzenia Projektowanego podziału Nieruchomości nie był zobowiązany, ani też uprawniony do wskazania i zatwierdzenia podziału nieruchomości w innym sposób niż wnioskowany przez skarżącego;
d) art. 95 pkt 7 ugn w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej jako: Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), poprzez wadliwe zarzucenie organom orzekającym w sprawie oparcia utrzymania odmowy zatwierdzenia Projektowanego podziału Nieruchomości na przepisach Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, podczas gdy Organ wskazał wprost, iż dla oceny prawidłowości odmowy zgody na Projektowany podział Nieruchomości nie miały znaczenia podnoszone przez Spółdzielnię przepisy § 210 i § 217 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: "Kpa") poprzez wadliwe zarzucenie organowi naruszenia wynikającej z art. 7 Kpa zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego o zatwierdzenie Projektowanego podziału Nieruchomości, które w ocenie Sądu I instancji polegało na tym, że w okolicznościach sprawy organ nie zakończył sprawy poprzez zatwierdzenie Projektowanego podziału Nieruchomości z uwagi na konieczność uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, podczas gdy organ - uwzględniając właśnie wynikające z art. 7 Kpa zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak również faktyczny cel podziału, którym jest możliwość sprzedaży projektowanych do wydzielenia działek na rzecz różnych właścicieli - doszedł do wniosku, iż Projektowany podział Nieruchomości uniemożliwia zgodne z celem i przeznaczeniem korzystanie z poszczególnych budynków posadowionych na różnych projektowanych do wydzielenia działkach, właśnie z uwagi na możliwe ograniczenia w korzystaniu z budynku posadowionego w części na odrębnej działce (co stoi w sprzeczności z interesem publicznym uwzględniającym interesy poszczególnych przyszłych właścicieli);
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 11 Kpa poprzez wadliwe zarzucenie organowi naruszenia wynikającej z art. 11 Kpa zasady przekonywania, które w ocenie Sądu I instancji polegało na nieuzasadnieniu przez organ odmowy zatwierdzenia Projektowanego podziału Nieruchomości i podjęciu ww. rozstrzygnięcia bez uwzględnienia, że wymienione we wniosku o zatwierdzenie podziału nieruchomości budynki są obecnie położone na jednej działce gruntu, której właścicielem jest [...] w upadłości likwidacyjnej (dalej jako: Spółdzielnia), podczas gdy organy obu instancji w sposób szczegółowy, przy zastosowaniu podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, uzasadniły podstawy odmowy zatwierdzenia Projektowanego podziału Nieruchomości w oparciu o art. 95 pkt 7 ugn w zw. z art. 4 pkt 3a ugn i art. 93 ust. 3b ugn, jak również art. § 2 ust. 3 oraz § 4 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie podziałów nieruchomości, a także art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się przez Sąd I instancji do wszystkich argumentów wskazanych przez organ jako przesłanki odmowy zatwierdzenia Projektowanego podziału Nieruchomości, w tym szczegółowego odniesienia się do przepisów Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia w sprawie podziałów nieruchomości w kontekście braku pełnego wydzielenia budynku mieszkalnego wzdłuż jego pionowych ścian oddzielenia przeciwpożarowego wobec faktu, iż część dachu z obiektu na działce nr [...] (ul. [...]) pozostałaby na projektowanej działce [...] (ul. [...]), co przełożyło się na brak prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydanie wyroku naruszającego przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wg. norm przepisanych. Kolegium oświadczyło, że zrzeka się rozprawy i oświadczyło, że dysponuje środkami umożliwiającymi zdalny udział w posiedzeniu zdalnym przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie ich na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, a także o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Wniesiono o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Pismem sporządzonym dnia 16 maja 2024 r. nadesłano do akt sprawy odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2023 r. oraz kopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2023 r. sygn. I SA/Wa 938/23 i potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy z dnia 23 lutego 2024 r. sygn. IXVII GUp 43/19 wyznaczającego syndyka w osobie Marcina Kubiczka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji - w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Ze skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to co do zasady, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów. Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. (pkt II.a skargi kasacyjnej) oraz w zw. z art. 11 k.p.a. (pkt II.b skargi kasacyjnej). Zarzuty te są bezzasadne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 7 k.p.a., pomijając jego zastosowanie przy konieczności uwzględnienia zarówno słusznego interesu obywatela, jak i interesu społecznego. Wskazano też, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, że organy odmówiły zatwierdzenia projektowanego podziału nieruchomości przy wszechstronnym i kompletnym zebraniu materiału dowodowego i wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podniesiono również, że niezasadnie, w ocenie Kolegium, Sąd pierwszej instancji postawił organom zarzut naruszenia wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Jednocześnie jednak, skarga kasacyjna całkowicie pomija fakt, że Sąd pierwszej instancji, odmiennie niż organy przyjął, że nie sposób uznać, aby na działce, mającej być przedmiotem podziału, znajdował się jeden budynek mieszkalny, którego nie można podzielić w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W żaden sposób ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, w tym zakresie, nie polemizuje skarga kasacyjna. Oznacza to, że ustalenia Sądu pierwszej instancji pozostają niekwestionowane.
Z tej też przyczyny oczekiwanego efektu nie mogły przynieść również zarzuty naruszenia prawa materialnego. Niezasadnie również skarga kasacyjna dopatruje się naruszenia art. 95 pkt 7 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 3a oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. oraz art. 3 pkt 2 i pkt 2a oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (pkt. I.a-c skargi kasacyjnej).
Niezasadnie Sądowi pierwszej instancji zarzucono zarówno błędne zastosowanie art. 95 pkt 7 u.g.n., jak i błędną wykładnię tego przepisu. Przepis art. 95 pkt 7 u.g.n. wyklucza przy dokonywaniu podziału nieruchomości dokonywanie także podziału istniejącego budynku i wydzielania dla wydzielonych jego części odrębnych działek gruntu. Przepis ten nie daje podstaw do zatwierdzenia podziału w ten sposób, że dokonany zostanie podział istniejącego dotychczas jednego budynku mieszkalnego na dwie odrębne części i dla tych części zostaną wydzielone działki gruntu (por. J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w badanym przypadku.
Na postawie art. 95 pkt 7 u.g.n. podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia - działki - budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Z tak sformułowanym żądaniem wystąpił w niniejszej sprawie wnioskodawca. Takie ustalenia przyjął też Sąd pierwszej instancji. Tymczasem, przyczyną odmownego załatwienia złożonego wniosku, było ustalenie, że obiekt budowlany oznaczony numerem porządkowym [...] posiada dach dwupołaciowy (dwuspadowy), którego dolna część zwieszona jest nad częścią obiektu jednokondygnacyjnego posadowionego na projektowanej działce nr [...]. Projektowany podział powoduje zatem wydzielenie działki, na której nie będzie w pełni posadowiony budynek ozn. nr [...]. W toku postępowania administracyjnego wskazywano też na ustalenia poczynione na podstawie kopii rzutów z naniesioną projektowaną linią podziałową, wskazując że budynki wewnątrz których przebiega projektowana linia podziałowa posiadają wspólną ścianę. To ustalenie doprowadziło organy do wniosku, że podział może nastąpić gdy każda część obiektu budowlanego ma swoje ściany np. przylegające do siebie, inaczej mamy do czynienia z jednym budynkiem, a nie dwoma budynkami. Z taką oceną materiału dowodowego nie zgodził się Sąd pierwszej instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podzielił stanowisko skarżącego, stwierdzając że na działce objętej żądaniem wniosku znajdują się budynki, a nie jeden budynek. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że na korzystanie z nieruchomości nie będzie miało z pewnością decydującego wpływu zatwierdzenie podziału nieruchomości, w konsekwencji którego dojdzie do ustalenia granicy przedzielającej fragment dachu budynku. Proponowany podział nie utrudnia dostępu do budynków, nie ma również wpływu na dostęp do infrastruktury technicznej. Linie podziału nie przebiegają poprzez znajdujące się w budynkach pomieszczenia, lecz zostały poprowadzone wzdłuż pionowych płaszczyzn tworzonych przez ściany budynku.
Zważywszy zatem na okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy zasadnie Sąd pierwszej instancji zarzucił organom wadliwe zastosowanie art. 95 pkt 7 u.g.n. Niesłusznie natomiast, a przede wszystkim w oderwaniu od kontekstu sprawy, skarga kasacyjna formułuje zarzut błędnej wykładni art. 95 pkt 7 u.g.n. z uwagi na zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wytyk, że "organy nie wskazały, jak podział ten winien zostać dokonany", pomijając że stanowisko Sądu pierwszej należy odczytywać z uwzględnieniem zakwestionowanych ustaleń faktycznych rozpatrywanej sprawy.
Ponieważ ustalenia faktyczne zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostały skargą kasacyjną zakwestionowane, ani tym bardziej podważone, to niezasadnie Kolegium szans uwzględnienia skargi kasacyjnej upatruje w tym, że wnioskowany podział nieruchomości spowoduje podział budynku. Niezasadnie też skarga kasacyjna zarzuca naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., bowiem przepis ten reguluje sytuacje, gdy przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku. W rozpatrywanym przypadku wnioskodawca zwrócił się o wydzielenie działek niezbędnych do korzystania z odrębnych budynków mieszkalnych. Podniesione w pkt. I.a-c skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego odnoszą się zatem, de facto do innego niż zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. To oznacza natomiast, że skarga kasacyjna usiłuje sferę ustaleń faktycznych zwalczać poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego. Tymczasem, zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego nie może zostać skutecznie wykazana na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy. Dlatego też zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w pkt I.a-c skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt. I.d. skargi kasacyjnej, wskazać trzeba, że Sąd pierwszej instancji wskazał, że podziela stanowisko, zgodnie z którym przepisy ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które powołał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla ustalenia, czy proponowany podział służy zapewnieniu prawidłowego korzystania z budynku mieszkalnego, a co za tym idzie treść tych przepisów pozostaje bez istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Mając na uwadze pełen kontekst rozpatrywanej sprawy, a w szczególności fakt, że organy obydwu instancji kwestionowały w istocie odrębność budynków posadowionych na działce objętej wnioskiem, które to ustalenia organów, zakwestionowane przez Sąd pierwszej instancji stały się przyczyną uchylenia decyzji obydwu instancji, podnoszony w pkt. I.d skargi kasacyjnej zarzut nie mógł przynieść pożądanego rezultatu.
Niezasadnie też Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt II.c skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FSP 8/09, przesądzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy w sprawie nie miał miejsca. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - będącego przepisem procesowym - w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu wpływ ewentualnego naruszenia wymogów uzasadnienia, skargą kasacyjną wykazany nie został. Uzasadnienie wyroku nie musi natomiast zawierać kazuistycznego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony (tak: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3919/17).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.