I OSK 1415/15

97/1/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 15 lutego 2012 r. Sygn. akt Ts 318/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bohdana K. w sprawie zgodności: ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.) z art. 30-86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 14 listopada 2011 r. adwokat Bohdan K. (dalej: skarżący) wniósł o uchylenie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.) jako niezgodnej z art. 30-86 Konstytucji. Skarżący zarzucił między innymi, że zakwestionowana ustawa „zbudowana jest wyłącznie w kierunku rozbudowy struktur adwokatury okresu stanu wojennego opartego na zasadzie centralizmu demokratycznego prawnego leninizmu”. Jako „ustawodawstwo PRL” powinna zostać uznana za niekonstytucyjną. Do skargi dołączono m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2011 r. (sygn. akt I OSK 1415/15) oddalające skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 marca 2011 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 167/10) o odrzuceniu skargi skarżącego na bezczynność Prokuratora Generalnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych praw i wolności jednostki. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne prawa i wolności zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach, prawach lub obowiązkach, określonych w Konstytucji. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o TK na skarżącym spoczywa obowiązek wskazania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności zostały w jego sprawie naruszone oraz określenia, na czym naruszenie to polega. Prawidłowe wypełnienie powyższego obowiązku przez skarżącego odgrywa w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną istotną rolę. Po pierwsze, umożliwia zweryfikowanie legitymacji skarżącego do kierowania skargi konstytucyjnej. Podmiotem uprawnionym do korzystania z tego środka jest bowiem wyłącznie ten, czyje konstytucyjne wolności lub prawa doznały rzeczywistego i bezpośredniego naruszenia wskutek zastosowania kwestionowanej regulacji ustawy lub innego aktu normatywnego. Obowiązkiem skarżącego jest przy tym nie tylko wskazanie określonego rodzaju naruszonego prawa lub wolności, lecz także sformułowanie argumentów, które mogłyby uprawdopodobnić postawiony zarzut niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów. Po drugie, właściwe doprecyzowanie przez skarżącego konstytucyjnego wzorca kontroli zaskarżonych unormowań wyznacza granice rozpoznania skargi konstytucyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 66 ustawy o TK, orzekając, Trybunał jest związany jej granicami skargi konstytucyjnej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w przypadku niniejszej skargi konstytucyjnej nie doszło do należytego wypełnienia przez skarżącego opisanego wyżej obowiązku. Sformułowane w skardze konstytucyjnej zarzuty nie spełniają wymogu wskazania, jakie konstytucyjne prawa i wolności doznały naruszenia, ani tym bardziej nie pokazują sposobu, w jaki zaskarżona regulacja ustawowa godzi w te prawa i wolności. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że złożona skarga konstytucyjna nie spełnia także innych podstawowych przesłanek warunkujących przekazanie jej do merytorycznego rozpoznania. W szczególności, w odniesieniu do żądania stwierdzenia niezgodności z Konstytucją wszystkich przepisów – Prawa o adwokaturze należy stwierdzić, że w myśl art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – „skarga (...) powinna zawierać dokładne określenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach, prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją”. Z uwagi na powyższe, Trybunał Konstytucyjny, będąc związany granicami skargi, nie może samodzielnie ustalać jej przedmiotu i orzec o niekonstytucyjności szeroko rozumianego ogółu przepisów (art. 66 ustawy o TK). W sprawie, w związku z którą wniesiono skargę konstytucyjną, nie sposób bowiem przyjąć, że wszystkie przepisy kwestionowanego aktu prawnego kształtowały treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2011 r. (sygn. akt I OSK 1415/11), z którym – jak się wydaje – skarżący łączy naruszenie swych praw. Skarżący nie poparł także sformułowanego zarzutu niekonstytucyjności żadnymi merytorycznymi argumentami. Skoro skarga konstytucyjna nie spełnia powyższych warunków formalnych, Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o TK, odmawia nadania jej dalszego biegu.