I OSK 1412/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną żołnierza zawodowego dotyczącą wysokości uposażenia po zwolnieniu ze służby, uznając, że należne uposażenie, a nie faktycznie wypłacone w ostatnim miesiącu, stanowi podstawę do jego ustalenia.
Skarga kasacyjna dotyczyła ustalenia wysokości uposażenia przysługującego żołnierzowi zawodowemu po zwolnieniu ze służby wojskowej. Skarżący kwestionował sposób obliczenia uposażenia, twierdząc, że powinno ono być równe kwocie faktycznie wypłaconej w ostatnim miesiącu służby. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, wyjaśniając, że przepis prawa stanowi o uposażeniu należnym, a nie pobranym, co oznacza, że należy uwzględnić wszystkie należne składniki zgodnie z obowiązującymi regulacjami, a nie tylko kwotę faktycznie wypłaconą w ostatnim miesiącu.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił jego skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej. Decyzja ta utrzymywała w mocy ustalenie wysokości uposażenia przysługującego skarżącemu przez rok po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Skarżący domagał się ustalenia uposażenia w wysokości faktycznie wypłaconej w ostatnim miesiącu służby, argumentując, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy należy interpretować w ten sposób. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z tą interpretacją. Sąd podkreślił, że przepis mówi o uposażeniu 'należnym', a nie 'pobranym'. Należne uposażenie to takie, do którego żołnierz był uprawniony zgodnie z obowiązującymi przepisami, uwzględniając wszystkie składniki, w tym dodatki. Sąd wskazał, że wysokość dodatku desantowego została ustalona odrębną decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej, która nie podlegała ocenie w tej sprawie. Sąd oddalił również zarzut dotyczący błędnego wyliczenia podatku i składek zdrowotnych jako niezrozumiały i nieuzasadniony. W konsekwencji skarga kasacyjna została oddalona, a skarżący został obciążony kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oznacza uposażenie, do którego żołnierz był uprawniony w świetle obowiązujących regulacji, a nie kwotę faktycznie wypłaconą w ostatnim miesiącu służby.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na literalnym brzmieniu przepisu, który stanowi o 'należnym' uposażeniu, a nie 'pobranym'. Należne uposażenie uwzględnia wszystkie składniki wynikające z przepisów, a nie tylko kwotę wypłaconą w ostatnim miesiącu, która mogła być ustalona w innym trybie lub na podstawie innych przesłanek.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
P.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 204 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.u.ż. art. 18 § 1
Ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy
Pojęcie 'uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym' oznacza uposażenie, do którego żołnierz był uprawniony w świetle obowiązujących regulacji, a nie kwotę faktycznie wypłaconą w ostatnim miesiącu służby.
Pomocnicze
rozp. MON art. 7 § 2
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy
Argumenty
Skuteczne argumenty
Interpretacja art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy jako odnoszącego się do uposażenia należnego, a nie faktycznie wypłaconego w ostatnim miesiącu służby.
Odrzucone argumenty
Uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym jest równoznaczne z uposażeniem wypłaconym w ostatnim miesiącu służby. Błędne wyliczenie podatku od osób fizycznych oraz dwukrotne naliczenie składek na ubezpieczenie zdrowotne w decyzji ustalającej uposażenie.
Godne uwagi sformułowania
Przepis bowiem nie stanowi o uposażeniu pobranym, lecz należnym, natomiast należne to uposażenie, do jakiego żołnierz był uprawniony w świetle obowiązujących regulacji.
Skład orzekający
Leszek Włoskiewicz
przewodniczący sprawozdawca
Jolanta Rajewska
członek
Henryk Ożóg
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'uposażenie należne' w kontekście świadczeń po zakończeniu służby wojskowej oraz zasady ustalania wysokości dodatków."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji żołnierzy zawodowych i przepisów obowiązujących w danym okresie. Interpretacja pojęcia 'należne' może być stosowana analogicznie w innych kontekstach świadczeń.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy specyficznej kwestii obliczania uposażenia żołnierzy po zwolnieniu ze służby, co może być interesujące dla wąskiego grona odbiorców, ale nie ma szerszego znaczenia prawnego czy społecznego.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OSK 1412/05 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2006-09-13 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-12-30 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Henryk Ożóg Jolanta Rajewska Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6191 Żołnierze zawodowi Hasła tematyczne Żołnierze zawodowi Skarżony organ Minister Obrony Narodowej Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Sędziowie NSA Jolanta Rajewska, Henryk Ożóg, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1695/04 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia przysługującego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od skarżącego A. G. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2005 r. II SA/Wa 1695/04 oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Rzeszowie z dnia [...] Nr [...], którą ustalono skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej 31 grudnia 2003 r., wysokość uposażenia, przysługującego w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r., na kwotę 2 392,30 zł miesięcznie. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), żołnierzom zawodowym zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała przysługuje przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku, i sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż wysokość uposażenia wynika z zaświadczenia Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...], na uposażenie zaś składa się m.in. dodatek desantowy w wysokości 40%, tj. 125,20 zł, przyznany decyzją Dowódcy Jednostki z dnia 4 lutego 2004 r. Nr [...] uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...] przyznającą dodatek desantowy w ostatnim miesiącu pełnienia służby w wysokości 30%, tj. 93,90 zł. Sąd wyjaśnił, za organami wojskowymi, że – stosownie do § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005) – w ostatnim miesiącu służby żołnierzowi zawodowemu dodatek przysługuje w wysokości proporcjonalnej do okresu otrzymywania dodatku, jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek przez okres krótszy niż 10 lat, natomiast skarżący otrzymywał dodatek desantowy tylko przez 4 lata, skarżącemu nie przysługuje więc dodatek desantowy w pełnej wysokości, chociaż – jak podał w skardze – w ostatnim miesiącu służby wypłacono mu dodatek w pełnej wysokości. Wnosząc skargę kasacyjną A. G. jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust.1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy polegającą na wadliwym przyjęciu, że uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym jest równoznaczne z uposażeniem wypłaconym w ostatnim miesiącu służby. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podtrzymano stanowisko, że tylko faktycznie wypłacone w ostatnim miesiącu służby uposażenie – a nie uposażenie ustalone dopiero po jej zakończeniu – stanowi uposażenie w rozumieniu powołanego przepisu. W uzasadnieniu zarzucono ponadto, że ustalająca uposażenie decyzja "zawiera błędnie wyliczoną kwotę podatku od osób fizycznych, a także, iż brak podstaw do dwukrotnego naliczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne, co jest zawarte w uzasadnieniu wymienionej decyzji". W odpowiedzi Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej powołując m.in., że kwestionowana wysokość dodatku desantowego została ustalona decyzją Dowódcy Jednostki, od której przysługiwało odwołanie, lecz stała się ostateczna, gdyż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa. W piśmie procesowym, odnoszącym się do odpowiedzi Ministra Obrony Narodowej, skarżący zarzucił, że wysokości uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku nie można ustalać z mocą wsteczną, natomiast decyzja Dowódcy Jednostki Nr [...] została wydana po ustaniu stosunku służbowego, kiedy skarżący nie był już żołnierzem, stąd przysługuje mu uposażenie w wysokości wypłaconej w ostatnim miesiącu służby, tj. 2 606,90 zł, nie zaś ustalone dopiero kilka miesięcy później wynagrodzenie w kwocie 2 392,30 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut, że – w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy –uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym to uposażenie wypłacone w ostatnim miesiącu pełnienia służby, nie znajduje uzasadnienia prawnego, gdyż pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu. Przepis bowiem nie stanowi o uposażeniu pobranym, lecz należnym, natomiast należne to uposażenie, do jakiego żołnierz był uprawniony w świetle obowiązujących regulacji. Należne uposażenie składało się m.in. z dodatku desantowego, którego wysokość w ostatnim miesiącu pełnienia służby została ustalona decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 4 lutego 2004 r. Nr [...], decyzja ta zaś – wydana w odrębnym postępowaniu – nie podlegała kognicji sądu administracyjnego w tej sprawie, gdyż pozostawała poza jej granicami. Z kolei podniesiony tylko w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut, że będąca przedmiotem oceny sądu decyzja błędnie wylicza podatek oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne, jest niezrozumiały, gdyż ogranicza się wyłącznie do samego stwierdzenia bez żadnej argumentacji i bez wskazania przepisów, o których naruszenie chodzi. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI