I OSK 1404/05

I OSK 1404/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /sprawozdawca/
Jolanta Rajewska
Małgorzata Jaśkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz /spr./, Jolanta Rajewska, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1059/05 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1059/05 oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] nr [...] o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z [...], którym zwolniono majora M. G. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2005 r. i przeniósł go do rezerwy wskutek niewyznaczenia go na stanowisko służbowe po upływie okresu pozostawania w dyspozycji.
Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] nr 376[...] uchylił rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 30 kwietnia 2005 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż major M. G. ostatnio pełnił służbę wojskową na stanowisku służbowym adiunkta Zespołu Pracowników Naukowo-Dydaktycznych Akademii Obrony Narodowej. W wyniku wprowadzenia zmian organizacyjno-etatowych w Siłach Zbrojnych RP stanowisko, jakie zajmował oficer uległo z dniem 30 czerwca 2004 r. likwidacji.
W nowej strukturze Akademii Obrony Narodowej nie zaproponowano oficerowi objęcia innego stanowiska służbowego, a Komendant Akademii wystąpił z wnioskiem o przeniesienie wymienionego do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON. W związku z powyższym, oficer został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony z dniem 1 lipca 2004 r. do dyspozycji wymienionego organu.
Zwolnienie oficera spowodowane było reorganizacją Wydziału Strategiczno-Obronnego Akademii Obrony Narodowej, w tym zniesieniem Katedry Bezpieczeństwa i Prawa Międzynarodowego, w której stanowisko służbowe zajmował mjr M. G. Po zwolnieniu i przeniesieniu do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nie został on wyznaczony na stanowisko.
Decyzja o zwolnieniu M. G. została wydana na podstawie art. 174 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w zw. z art. 115 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.).
W skardze M. G. domagał się uchylenia obu decyzji. Podniósł, że od czasu zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji nie otrzymał żadnej propozycji kadrowej, mimo że było możliwym wyznaczenie go na stanowisko w nowo utworzonym Instytucie Bezpieczeństwa Narodowego.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 174 ust. 2 w związku z art. 174 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl art. 174 ust. 1 pkt 3 ustawy, żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do dyspozycji – pozostaje nadal w dyspozycji, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony z zastrzeżeniem ust. 3. Żołnierzy zawodowych, którzy zostali przeniesieni do dyspozycji, jeżeli nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe po upływie okresu, na jaki zostali przeniesieni do dyspozycji, zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu tego okresu (art. 174 ust. 2 ustawy).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący przeniesiony został ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego na okres od 1 lipca 2004 r. do 31 stycznia 2005 r.
W okresie pozostawania skarżącego w dyspozycji nie został on wyznaczony na stanowisko służbowe. Żołnierza zawodowego niewyznaczonego w okresie pozostawania w dyspozycji na stanowisko służbowe zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu tego okresu. Wydanie zatem, na podstawie art. 174 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, wobec niewyznaczenia go na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, Sąd ocenił jako zgodne z prawem, zaś skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. G., reprezentowany przez radcę prawnego A. T. S. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji tego niewłaściwe zastosowanie art. 174 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w zw. z art. 115 ust. 4 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podczas gdy w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) w zw. z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, co wprost wynika z treści art. 169 ustawy z 11 września 2003 r.
Skarga kasacyjna domaga się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wywodzi się, że przyjęcie przez Sąd materialnoprawnej podstawy zwolnienia z art. 174 ust. 2 w zw. z art. 174 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 września 2003 r. narusza przepis art. 169 tej ustawy, który stanowi, iż sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r. prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych.
Wszczęcie sprawy nastąpiło 29 czerwca 2004 r., kiedy zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 lipca 2004 r. przeniesiono do dyspozycji (rozkaz personalny nr 107 Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego). Decyzja ta została wydana pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a sprawa ta w rozumieniu art. 169 ustawy z 11 września 2003 r. nie została zakończona ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., a nawet toczy się w dalszym ciągu, co znalazło wyraz w kolejnych decyzjach kadrowych, w tym przede wszystkim decyzji z [...] zmieniającej wcześniejszą decyzję z 29 czerwca 2004 r. oraz rozkazie personalnym nr [...] z [...] i decyzji z dnia [...] (pomyłka w dacie, gdyż chodzi o decyzję z [...]) ustalającej nową datę zwolnienia na dzień 30 kwietnia 2005 r., która to decyzja jest przedmiotem tej sprawy.
Jeśli zachodziły podstawy do stosowania przez Sąd przepisów ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych to stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 1 dokonanie wypowiedzenia mogło nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie przebywania w dyspozycji dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Organy nie dopełniły obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 1970 r. i nie przedstawiły skarżącemu stosownych propozycji kadrowych, a w związku z tym nie miał on możliwości wypowiedzieć się co do przyjęcia lub odmowy proponowanego stanowiska. Okoliczność ta wynika wprost z ustaleń Sądu.
Sąd rozstrzygnął zatem sprawę z naruszeniem powołanego przepisu i § 137 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MON z 19 grudnia 1996 r. i nie rozważył stosowania w myśl art. 169 ustawy z 11 września 2003 r. przepisów ustawy z 30 czerwca 1970 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedstawiona w skardze kasacyjnej próba wykładni przepisów ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest trafna. Wbrew twierdzeniom skarżącego sprawa zwolnienia mjr M. G. ze stanowiska adiunkta Zespołu Pracowników Naukowo-Dydaktycznych Akademii Obrony Narodowej i przeniesienia do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr, wszczęta 29 czerwca 2004 r., została ostatecznie zakończona decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...] w której wyznaczono żołnierzowi nowy termin pozostawania do dyspozycji. Decyzja ta wydana została pod rządami ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, i do niej tylko miał zastosowanie przepis art. 169 nowej ustawy stanowiący, że sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Sprawa przeniesienia do dyspozycji zakończyła się [...].
Sytuację skarżącego regulował przepis art. 174 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiący o tym, że żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy z 30 czerwca 1970 r. do dyspozycji – pozostaje nadal w dyspozycji, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony, z zastrzeżeniem ust. 3 (który w sprawie tej nie miał zastosowania). Miał natomiast zastosowanie art. 174 ust. 2, w myśl którego żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1 jeżeli nie zostali wyznaczeni na stanowiska po upływie odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu tego okresu.
Przepis art. 174 został zamieszczony w rozdziale 11 ustawy, zawierającym przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe i odnosił się wprost do sytuacji żołnierzy, którzy zostali przeniesieni do dyspozycji organów wojskowych pod rządami dotychczasowych przepisów i nie zostali wyznaczeni na stanowiska. Nie mogły więc mieć w tym przypadku zastosowania przepisy uchylonej ustawy z 30 czerwca 1970 r., gdyż szczególny przepis intertemporalny uregulował sytuację prawną skarżącego.
Ocenie legalności zaskarżonej decyzji dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie można więc przypisać naruszenia prawa.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie odniósł się do braku propozycji kadrowej dla strony, gdyż wykraczałoby to poza zakres objęty kontrolą Sądu.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.