Orzeczenie · 2025-07-29

I OSK 1385/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2025-07-29

NSAAdministracyjneŚredniansa

przejęcie mienianieruchomość ziemskadekret o przejęciustwierdzenie nieważnościKodeks postępowania administracyjnegoPrawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymiwłasność państwowahistoriainterpretacja prawa

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymującą w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczeń z 1950 r. dotyczących przejęcia na własność państwa nieruchomości ziemskiej. Skarżący zarzucali naruszenie art. 153 p.p.s.a., art. 156 § 1 pkt 2 KPA oraz art. 1 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że zarzuty nie były skuteczne, ponieważ skarżący nie wykazał, w jaki sposób doszło do naruszenia przepisów. NSA podkreślił, że pojęcie 'nieruchomości ziemskiej' nie było jednoznacznie zdefiniowane w dekrecie, a interpretacja przyjęta przez organy i WSA nie stanowiła rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo, sąd stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez WSA był wiążący, a zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych nie mogły być podnoszone w skardze kasacyjnej. Sąd odniósł się również do art. 153 p.p.s.a., wskazując, że poprzednie orzeczenia NSA nie przesądzały o związaniu w kwestii faktów, a sama skarga kasacyjna nie wykazała istotnego naruszenia tego przepisu.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja pojęcia 'nieruchomość ziemska' w kontekście dekretu z 1949 r. oraz wymogi formalne skargi kasacyjnej.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i historycznego kontekstu przejmowania nieruchomości na podstawie dekretu z 1949 r.

Zagadnienia prawne (3)

Czy odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z 1950 r. o przejęciu nieruchomości ziemskiej na własność państwa, wydanej na podstawie dekretu z 1949 r., stanowiła rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, nie stanowiła rażącego naruszenia prawa.

Uzasadnienie

Pojęcie 'nieruchomości ziemskiej' nie było jednoznacznie zdefiniowane w dekrecie, a jego interpretacja przez organy i WSA nie była oczywistym zaprzeczeniem stanu prawnego. Ponadto, ustalony stan faktyczny wskazywał, że nieruchomość nie była obiektem przemysłowym w dacie przejęcia.

Czy Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez niezwiązanie się oceną prawną wyrażoną w poprzednich orzeczeniach NSA?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, nie naruszył.

Uzasadnienie

Poprzednie orzeczenia NSA nie przesądzały o związaniu w kwestii faktów, a sama skarga kasacyjna nie wykazała istotnego naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez WSA.

Czy skarga kasacyjna została prawidłowo skonstruowana i uzasadniona zgodnie z wymogami art. 174 i 176 p.p.s.a.?

Odpowiedź sądu

Nie, nie została.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna nie zawierała wystarczającego uzasadnienia zarzutów, nie wykazała, na czym polegałoby naruszenie przepisów prawa materialnego ani postępowania, ani też nie wykazała istotnego wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Oddalono skargę kasacyjną.

Przepisy (7)

Główne

Dekret o przejęciu art. 1 § ust. 1 i ust. 2

Dekret z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego

Pojęcie 'nieruchomości ziemskiej' nie było jednoznacznie zdefiniowane i mogło być interpretowane szeroko, obejmując nieruchomości położone poza granicami miast, nawet jeśli były zabudowane. Kluczowe było ustalenie charakteru nieruchomości w dacie przejęcia.

k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Rażące naruszenie prawa, jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, musi być oczywiste i niebudzące wątpliwości, a nie wynikać z wątpliwości interpretacyjnych.

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 153