I OSK 138/09

I OSK 138/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-02-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Służba więzienna
Sygn. powiązane
II SA/Wa 769/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-09-23
Skarżony organ
Dyrektor Generalny Służby Więziennej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
art. 100 ust. 2
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 769/08 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 769/08 po rozpoznaniu skargi J. P. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Dyrektor Zakładu Karnego w Bydgoszczy-Fordonie decyzją personalną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalił dla funkcjonariusza J. P. między innymi dodatek za wysługę lat od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 8 marca 2006 r. w wysokości 0,00 zł, tj. 0% uposażenia zasadniczego, zaś od dnia 9 marca 2006 r. 58 zł, tj. 5% uposażenia zasadniczego. Powyższe było konsekwencją wcześniejszego zaliczenia do okresów służby w Służbie Więziennej okresu zasadniczej służby w Wojsku Polskim w wymiarze 11 miesięcy i 21 dni, gdy funkcjonariusz był przyjmowany do służby w dniu [...] marca 2005 r.
W dniu [...] listopada 2007 r. J. P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w części dotyczącej przyznanej kwoty za wysługę lat, twierdząc, iż przy obliczaniu dodatku za wysługę lat pominięto okres od dnia 28 września 2000 r. do dnia 28 lutego 2005 r., gdy pełnił nadterminową służbę wojskową i dlatego należy mu się dodatek w znacznie wyższej kwocie. W ocenie funkcjonariusza, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ rażąco naruszył art. 100 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i b/ oraz art. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), art. 86 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137) oraz art. 32 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w części dotyczącej przyznanej kwoty za wysługę lat, twierdząc, iż okresu nadterminowej służby wojskowej nie można zaliczyć do okresu, od którego wylicza się dodatek za wysługę lat. Wynika to, zdaniem organu, wprost z treści art. 100 ust. 2 ustawy pragmatycznej, stanowiącego, iż przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okresy zasadniczej służby wojskowej oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Na poparcie takiego stanowiska organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (ośrodek zamiejscowy w Bydgoszczy) z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie SA/Bd 185/03. Zdaniem organu skoro sam ustawodawca pominął okres pełnienia nadterminowej służby wojskowej przy określaniu wysokości dodatku za wysługę lat, brak jest w niniejszej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa, na które powołuje się funkcjonariusz.
Na skutek odwołania złożonego przez J. P. sprawę rozpoznał Dyrektor Generalny Służby Więziennej, który decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2007 r., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji.
J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W skardze wniósł o uchylenie decyzji obu instancji wydanych w niniejszej sprawie. W ocenie funkcjonariusza organ uchybił art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. twierdząc, iż decyzja personalna z dnia [...] kwietnia 2006 r. Dyrektora Zakładu Karnego w Bydgoszczy-Fordonie w części przyznającej dodatek za wysługę lat nie naruszała w sposób rażący prawa. Skarżący podtrzymywał w całości argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji personalnej. Wskazywał, iż nadterminowa służba wojskowa jest jednym ze sposobów pełnienia zasadniczej służby wojskowej, co wynika z treści art. 86, otwierającego rozdział 3 - "zasadnicza służba wojskowa" ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. W tym też rozdziale zawarto definicję nadterminowej służby wojskowej (art. 86). Skoro ustawodawca zarówno zasadniczą służbę wojskową, jak i nadterminową służbę wojskową objął wspólnym mianem - "zasadnicza służba wojskowa", to zapis art. 100 ust. 2 ustawy o Służby Więziennej musi odnosić się do takiego łącznego rozumienia obu tych odmian służby wojskowej, co przy braku zdefiniowania tych pojęć w ustawie pragmatycznej, prowadzi do oczywistego wniosku, iż organ powinien przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnić funkcjonariuszowi okres pełnienia nadterminowej służby wojskowej. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący wskazał na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt I OSK 283/06.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podtrzymywał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazywał, iż nadterminowa służba wojskowa jest nieobowiązkowa, a zasadnicza służba wojskowa obowiązkowa, co uniemożliwia identyczne traktowanie okresów pełnienia tych służb. Natomiast wskazany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążący jedynie w danej sprawie.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
Sąd wskazał, że żaden przepis ustawy o Służbie Więziennej nie upoważnia organu do wydawania decyzji w przedmiocie zaliczenia bądź odmowy zaliczenia okresów służby i innych okresów pracy do ustalenia stażu służby uprawniającego funkcjonariusza do przyznania dodatku za wysługę lat (porównaj wyroki WSA z dnia 12 października 2004 r. sygn. akt II SA 1920/03 i z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie II SA/Wa 59/08). W niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja personalna nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydana przez Dyrektora Zakładu Karnego w Bydgoszczy-Fordonie, w części dotyczącej ustalenia dla funkcjonariusza dodatku z tytułu wysługi lat określała wprost ten dodatek kwotowo i procentowo w stosunku do uposażenia zasadniczego.
A zatem wniosek skarżącego inicjujący postępowanie o stwierdzenie nieważności części tej decyzji mógł stanowić przedmiot postępowania nadzorczego jedynie w rozumieniu zarzutu wadliwego ustalenia wielkości kwotowej tego dodatku i to dokonanego z rażącym naruszeniem prawa.
Istota sporu sprowadza się do wykładni zapisu art. 100 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej: czy zawarte w nim sformułowanie "okres zasadniczej służby wojskowej" dotyczy także okresu "nadterminowej zasadniczej służby wojskowej". Organ ustalił funkcjonariuszowi dodatek kwotowy z tytułu wysługi lat, przyjmując do jego wyliczenia jedynie okres pełnienia przez funkcjonariusza zasadniczej służby wojskowej. Skarżący ustalenie w taki sposób wysokości dodatku uważa za wadliwy, pomija bowiem okres pełnienia przez niego nadterminowej służby wojskowej i nadto przypisuje takiemu naruszeniu prawa przez organ cechę rażącego naruszenia prawa - tu wskazuje konkretne przepisy ustawy pragmatycznej i ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ona uznana za nieprawidłową. Za takim rozumieniem odmienności wykładni danego przepisu, jako przesłanki uniemożliwiającej stwierdzenie nieważności danej decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., opowiada się zarówno doktryna jak i praktyka stosowania procedury administracyjnej. Wszelkie rozluźnienie powyższej tezy powodowałoby nieuzasadnione naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.). Zważyć tu należy, iż przedmiotowa decyzja personalna została wydania w dniu [...] kwietnia 2006 r. i jako ostateczna weszła do obrotu prawnego, a zatem może być ona wzruszona tylko w szczególnym trybie, zgodnie z przepisami i zasadami tryb taki regulującymi.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zwolniony jest od rozstrzygnięcia problemu która z prezentowanych wykładni przepisu art. 100 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej w związku z pojęciami "zasadnicza służba wojskowa" i "nadterminowa zasadnicza służba wojskowa" jest prawidłowa, albowiem problem ten nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa w postępowaniu nadzwyczajnym. Powyższe zagadnienie może być jedynie rozstrzygnięte w postępowaniu zwykłym, a nie nadzorczym.
Organ, odmawiając stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji personalnej, nie powołuje się na przedstawioną wyżej przez Sąd Administracyjny zasadę, iż odmienność wykładni przepisu nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ ogranicza się w uzasadnieniu swojej decyzji do preferowania innej niż wskazuje skarżący wykładni. Mimo tych uchybień zapadłe rozstrzygniecie, odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji personalnej z dnia [...] kwietnia 2006 r., odpowiada prawu.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez wadliwe dokonanie kontroli decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2007 r. Ldz. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanej w sprawie [...] przez Dyrektora Zakładu Karnego w Bydgoszczy-Fordonie w części w jakiej ustała dodatek za wysługę lat,
art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wadliwej podstawy prawnej i jej wadliwe wyjaśnienie,
art. 151 oraz art. 145 § 1 ust 2 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie - oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2007 r. l.dz. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji;
2) naruszenie prawa materialnego, tj.:
art. 59 ust. 1 lit. a/ i b/, art. 86 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), poprzez niewłaściwą wykładnię - pominięcie oczywistości normy, wedle której żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową mogą pełnić ją nadterminowo,
art. 100 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i b/ oraz ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz szczegółowych § 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137 ze zm.) w zw. z powyższym art. 59 ust. 1 lit. a/ i b/ oraz art. 86 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwą wykładnię - pominięcie oczywistości normy, wedle której czas pełnienia nadterminowej zasadniczej służby wojskowej winien zostać uwzględniony przy ustalaniu dodatku za wysługę lat w ramach okresu zasadniczej służby wojskowej,
art. 32 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), poprzez niewłaściwe zastosowanie - pominięcie skutków jednakowego traktowania żołnierzy nadterminowej zasadniczej służby wojskowej i zasadniczej służby wojskowej przy ustalaniu skarżącemu dodatku za wysługę lat.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że zgodnie z treścią art. 100 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie skarżący ten wskazał na treść przepisu art. 59 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, zgodnie z którym żołnierzem w czynnej służbie wojskowej jest osoba odbywająca m.in. nadterminową zasadniczą służbę wojskową.
Skarżący wskazał, że pomimo tego, że nadterminowa zasadnicza służba wojskowa przebiega z określonymi modyfikacjami - nie zmienia to oceny, że jest to zasadnicza służba wojskowa.
Skarżący zarzucił również, że Sąd pierwszej instancji "machinalnie usankcjonował powtarzającą się (...) praktykę dyskryminowania żołnierzy nadterminowej zasadniczej służby wojskowej.
Podniósł równocześnie, że decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania o stwierdzenie nieważności, w zakresie w jakim postanawia, że skarżącemu dodatek za wysługę lat do dnia [...] marca 2006 r. nie przysługuje, a począwszy od dnia [...] marca 2006 r. wynosić będzie 58,00 zł tj. 5% uposażenia zasadniczego, jest oczywiście wadliwa i spowodowała, że wypłacano comiesięcznie skarżącemu ten dodatek w wysokości niższej od należnej.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 769/08 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów reprezentacji przez radcę prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Nieważność postępowania została określona w art. 183 § 2 P.p.s.a., ale żadna z jej postaci, w tym przepisie wyszczególnionych, nie występuje w rozpoznawanej sprawie.
Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Będąca przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach, co zobowiązywało Sąd II instancji do zweryfikowania zarzutów natury procesowej. Zgodnie bowiem z ugruntowanym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego możliwa jest wyłącznie na gruncie stanu faktycznego ustalonego w sposób niewadliwy.
Autor skargi kasacyjnej zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 36 § 1 i § 2, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 2 pkt 2 ustawy P.p.s.a. poprzez wadliwe dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji skutkujące nieuzasadnionym oddaleniem skargi.
Uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazuje, że kasator nie podziela stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet gdy później zostanie ono uznane za nieprawidłowe.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie zasadnicza kwestia dotyczyła przepisu art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), którego wykładnia nie była jednoznaczna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na względzie, iż poddana jego kontroli decyzja administracyjna została wydana w trybie nadzwyczajnym uznał, iż zwolniony jest od oceny, która z prezentowanych wykładni art. 100 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej jest prawidłowa, albowiem kwestia ta nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności.
Stanowisko Sądu I instancji należy ocenić jako słuszne co oznacza, że żaden z przepisów postępowania, do których kierowane są zarzuty skargi kasacyjnej nie został naruszony.
W myśl art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariuszom przysługują do uposażenia zasadniczego dodatki o charakterze stałym, tj. dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień i dodatek służbowy. Zgodnie z art. 100 ust. 2 tej ustawy przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Na podstawie art. 100 ust. 3 tej ustawy, zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 137) w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, które określa tryb i warunki przyznawania funkcjonariuszom tych dodatków. Z treści § 2 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia wynika, że zaliczenie okresów służby lub zatrudnienia do okresu służby w Służbie Więziennej następuje m.in. na podstawie wyciągu z książeczki wojskowej.
W praktyce organów administracji wobec zawartego w art. 100 ust. 2 ustawy sformułowania, że przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej stosowano wykładnię gramatyczną przepisu i uznawano, że skoro nie wymienia się w nim okresu służby nadterminowej, to okresu tej służby nie bierze się pod uwagę przy ustalaniu dodatku za wysługę lat należnego funkcjonariuszom Służby Więziennej.
W orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych prezentowana wyżej wykładnia uznawana była za trafną np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2005 r. II SA/Bd 784/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2003 r. SA/Bd 183/03. Dopiero wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r. I OSK 283/06 stwierdzono, że nie ma żadnych istotnych, racjonalnych przesłanek by odmiennie traktować osoby odbywające zasadniczą służbę wojskową i nadterminową zasadniczą służbę wojskową. Oceny tej nie może zmienić i to, że jedna z tych służb wynika z określonego obowiązku, druga natomiast zasadza się na dobrowolnym jej pełnieniu. Taka też była intencja ustawodawcy, który obydwie te służby objął wspólnym mianem zasadnicza służba wojskowa (rozdział 3 dział III). W ich rozdzieleniu i nadaniu im z punktu widzenia przepisu art. 100 ust. 2 odmiennego znaczenia należałoby upatrywać nierównego traktowania wobec prawa (art. 32 Konstytucji) - Lex nr 2811399.
Z powyższego wynika, że wykładnia art. 100 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej nie była jednolita, zaś naruszenie prawa, które miałoby polegać na ewentualnie nietrafnej wykładni przepisów prawa, które budzą wątpliwości co do ich stosowania w żadnym przypadku nie może być uznane za rażące naruszenie prawa.
O rażącym naruszeniu prawa można mówić bowiem tylko w sytuacji naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Wtedy gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Naruszenie prawa polegające na nietrafnej wykładni przepisów prawa, które budzą wątpliwości co do ich stosowania nie stanowi wady mającej cechy rażącego naruszenia prawa.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że niejednolita wykładnia art. 100 ust. 2 nie może uzasadniać żądania stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem - art. 59 ust. 1 lit. a/ i lit. b/ oraz art. 86 ust. 1, 1a, 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) oraz art. 100 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i lit. b/ i ust. 2 ustawy o służbie Więziennej poprzez ich błędną wykładnię.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, która wydana została w trybie nadzwyczajnym Sąd I instancji nie dokonuje wykładni przepisów prawa lecz wyłącznie w kontekście przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ocenia prawidłowość wykładni przepisu prawa dokonanej przez organ administracji publicznej.
W tej konkretnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec uznania, że niejednolita wykładnia przepisu prawa materialnego nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności, nie oceniał nawet wykładni dokonanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W tej sytuacji Sąd I instancji ani bezpośrednio, ani pośrednio nie dokonywał wykładni żadnego z przepisów prawa materialnego, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej.
Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego dotyczyć może wyłącznie przepisu stosowanego przez sąd administracyjny, choćby dany przepis zastosowany został nieprawidłowo. W przeciwnym razie zarzut błędnej wykładni staje się bezprzedmiotowy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.