I OSK 1376/05

I OSK 1376/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1407/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-04-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Małgorzata Pocztarek Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1407/04 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1800zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. VI SA/Wa 1407/04 oddalił skargę J. P., czeskiego przewoźnika, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] [...], którą – na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) – nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za wykonywanie przewozu kabotażowego bez zezwolenia wymaganego art. 29 ust. 1 powołanej ustawy.
Stosownie do art. 4 pkt 12 tej ustawy, kabotażowym jest przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i sąd podzielił ustalenia orzekających w sprawie organów, że taki charakter miał przewóz wykonywany pojazdem skarżącego, gdyż podczas kontroli w [...] kierowca pojazdu przedstawił dokumenty, z których wynikało tylko, iż przewożony towar został sprzedany przez Zakłady M. Spółce "T." w P. będącej odbiorcą ładunku.
Kierowca nie dysponował, ani stosownym zezwoleniem, ani też dokumentem wskazującym na inną trasę przewozu niż z K. do P., i dlatego na wynik sprawy nie mogła mieć wpływu podnoszona dopiero w odwołaniu okoliczność, że docelowym miejscem przewozu była O. – a odbiorcą firma "T." w O., kontrahent Spółki "T. P." w P. – potwierdzający zaś wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego list przewozowy zamierzano sporządzić w Oddziale Celnym w R.
Wnosząc skargę kasacyjną J. P. jako jej podstawy przytoczył "naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 29 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, oraz prawa formalnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 35 k.p.a. i art. 75 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że - chociaż w odwołaniu skarżący przedłożył pisemne zlecenie wykonania transportu na trasie K. – O., z dnia 15 sierpnia 2003 r. – "organy obu instancji niezasadnie oparły swoje ustalenia o stwierdzenie braku dokumentu przewozowego CMR, który nie może w okolicznościach niniejszej sprawy przesądzać o ustaleniach organu", i ustalenia stanu sprawy wymagało przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego "stosownie do art. 35 k.p.a.", przy czym kierowca nie był stroną postępowania, a jego oświadczenie nie mogło być uważane za oświadczenie strony w świetle art. 75 § 2 k.p.a., należało więc również i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 75 § 1 k.p.a.), należało też kierować się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, wreszcie należało – zgodnie z art. 9 k.p.a. – informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut drugi podnosi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy - w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - mogące stanowić podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania to naruszenie właśnie tej ustawy, i dlatego jej przepisy należało przytoczyć, gdyż przed sądami administracyjnymi kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania.
Z kolei zarzut pierwszy, chociaż odrębnie przytoczony, nie został już odrębnie uzasadniony, przy czym pozostaje w ścisłym związku z zarzutem drugim i wydaje się wywodzić z przekonania, że naruszenie przepisów postępowania zawsze powoduje naruszenie prawa materialnego – poprzez odniesienie prawa materialnego do wadliwie ustalonego stanu faktycznego – jednak brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę tego zarzutu, zwłaszcza w sytuacji, kiedy ocenie nie podlegał zarzut drugi.
Wobec powyższego orzeczono jak w sytuacji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.