I OSK 1358/19

I OSK 1358/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Jolanta Rudnicka
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Po 793/18 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-02-07
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2067
art. 132 ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2013 poz 628
art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4
Ustawa z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Sentencja
Dnia 29 maja 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 793/18 w sprawie ze skargi J.C. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 793/18 oddalił skargę J.C. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] J.C. od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o stwierdzeniu winy policjanta i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, obwinionemu o to, że :
1) w dniu [...] grudnia 2017 r. około godziny 19.30, wykonując na terenie Komisariatu Policji w [...] przy ul. [...] czynności służbowe związane z doprowadzeniem zatrzymanego R.P. do Komendy Miejskiej Policji w [...], w sposób nieprawidłowy, niezgodnie z zasadami określonymi w § 7 ust. 1a i § 11 ust. 1 p.6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z 2009 r. Nr 6, poz. 29 ze zm., dalej w skrócie "zarządzenie") oraz art. 11 pkt 9, art. 12 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a, art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 628 ze zm., dalej w skrócie "u.ś.p.b."), nie stosując środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, a także w sposób niewłaściwy i nieadekwatny do zachowania osoby doprowadzanej zapewnił sobie asekurację oraz w sposób niewłaściwy zastosował środek przymusu bezpośredniego, tj. siłę fizyczną w postaci technik transportowych, dopuścił do zaistnienia wydarzenia nadzwyczajnego, umożliwiając zatrzymanemu dokonanie zamachu na życie i zdrowie policjanta oraz ucieczkę, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;
2) w dniu [...] grudnia 2017 r. około godziny 19.30 na terenie Komisariatu Policji w [...] przy ul. [...] nie udokumentował w notatniku służbowym czynności sprawdzenia, czy osoba doprowadzana posiada przy sobie przedmioty, które ze względu na swoje właściwości mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka zgodnie z zasadami określonymi w § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (dalej w skrócie "wytyczne"), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji,
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne.
W uzasadnieniu orzeczenia podał, że w dniu [...] grudnia 2017 r. [...] J.C. wraz z [...] M.G. pełnili służbę w rejonie Komisariatu Policji w [...]. Około godz. 18.00 przyjechali do Komisariatu, w celu sporządzenia dokumentacji w związku z uprzednio przeprowadzaną interwencją. Po zaparkowaniu radiowozu przed budynkiem, [...] M.G. udał się do komisariatu, a [...] J.C. pozostał przy pojeździe, zabierając z niego swoje rzeczy. Usłyszał wówczas krzyki i zauważył, że środkiem ul. [...] idzie dwóch mężczyzn. Gdy podszedł do nich okazało się, że jednym z nich jest znany mu osobiście R.P.. Drugiego z mężczyzn policjant nie znał. Polecił osobom, aby zeszły z ulicy, a R.P. nakazał zaprzestania wykrzykiwania wulgaryzmów. Z uwagi na fakt, że R.P. nie wykonywał poleceń i kierował wobec policjanta wulgarne słowa, [...] J.C. zastosował wobec niego siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających i doprowadził do budynku Komisariatu. Na klatce schodowej R.P. zaczął atakować policjanta, szarpiąc go za odzież, w wyniku czego rozerwał mu sweter. W związku z tym [...] J.C. krzyknął do znajdującego się w budynku kolegi z patrolu, aby mu pomógł. Do pomocy przybiegł [...] M.G. oraz kierownik [...] Komisariatu Policji w [...] – [...] M.A. Podczas obezwładniania R.P. nie stosował się do wydawanych mu poleceń, szarpiąc się cały czas z policjantami i uderzając pięścią w twarz [...] M.G.. W tej sytuacji [...] J.C. użył wobec zatrzymanego środka przymusu bezpośredniego w postaci ręcznego miotacza gazu. Po obezwładnieniu, R.P. zostały założone kajdanki na ręce trzymane z tyłu i został on sprawdzony pod kątem posiadania przy sobie niebezpiecznych przedmiotów. Po przebadaniu alkotestem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu [...] M.A. zdjął zatrzymanemu kajdanki, gdyż skarżył się on na ból rąk oraz chciał skorzystać z toalety, w celu przemycia twarzy wodą. W obecności ojca, który przyszedł na komisariat, R.P. uspokoił się. Po wykonaniu czynności z udziałem zatrzymanego, zapadła decyzja o doprowadzeniu go do Komendy Miejskiej Policji w [...], gdzie miał być osadzony w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych. W związku z tym kierownik udzielił [...] J.C. i [...] M.G. instruktażu przed doprowadzeniem i udał się do swojego pokoju. Do wyjścia pierwszy szedł [...] M.G., a za nim [...] J.C., trzymając R.P. za ramiona, gdyż twierdził on, że nic nie widzi. Policjanci stwierdzili, że z tego powodu postanowili założyć zatrzymanemu kajdanki dopiero przed umieszczeniem go w radiowozie. Po wyjściu z Komisariatu, [...] M.G. podszedł do radiowozu i otworzył tylne drzwi, przygotowując miejsce dla zatrzymanego. [...] J.C. stał wtedy za radiowozem i wyjął kajdanki, chcąc je założyć R.P. Wówczas ten gwałtownie odwrócił się, kopnął policjanta kolanem w krocze, wyrwał się i zaczął uciekać. Policjantom, mimo podjętego pościgu, nie udało się go zatrzymać.
[...] J.C. przesłuchany w dniu 12 stycznia 2018 r. w charakterze obwinionego szczegółowo opisał całe zdarzenie związane z zatrzymaniem i ucieczką R.P.. Przyznał się przy tym do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Powyższą wersję przebiegu zdarzeń potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków: [...] M.G. oraz [...] M.A..
Komendant Miejski Policji w [...], po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] J.C., orzeczeniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] uznał wyżej wymienionego policjanta winnym naruszenia dyscypliny służbowej zgodnie z przedstawionym zarzutem i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Na skutek wniesienia przez [...] J.C., reprezentowanego przez adwokata, odwołania od powyższego orzeczenia sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie spełniało wymogów wynikających z przepisów ustawy o Policji i nie mogło pozostać w obrocie prawnym.
W konsekwencji powyższego, Komendant Miejski Policji w [...] w dniu [...] marca 2018 r. wydał postanowienie o zmianie zarzutów [...] J.C..
Następnie Komendant Miejski Policji w [...] w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego, bowiem zaistniała długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania.
Przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało podjęte w dniu 11 maja 2018 r.
W dniu 11 maja 2018 r. [...] J.C. został ponownie przesłuchany w charakterze obwinionego, lecz tym razem nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał treść złożonych wcześniej wyjaśnień w zakresie opisu zdarzenia z udziałem R.P..
Komendant Miejski Policji w [...], po ponownym dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego, orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uznał [...] J.C. winnym naruszenia dyscypliny służbowej zgodnie z przedstawionym zarzutem i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W uzasadnieniu orzeczenia podał, że w okolicznościach tej sprawy istniały przesłanki faktyczne i podstawy prawne do użycia przez [...] J.C. wobec R.P. środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek. Wskazał, że R.P. bezpośrednio po zatrzymaniu w budynku Komisariatu dokonał naruszenia nietykalności cielesnej policjantów – [...] J.C. rozerwał sweter, a [...] M.G. uderzył pięścią w twarz. Bezpośredni fizyczny atak zatrzymanego skierowany na umundurowanych policjantów w budynku Komisariatu, uprzednie znieważenie werbalne policjanta na ulicy i niestosowanie się do jego poleceń, które zmusiło policjanta do stosowania siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających, w pełni uzasadniało zastosowanie wobec R.P. kajdanek na ręce trzymane z tyłu przed wyjściem z Komisariatu dla zapewnienia bezpieczeństwa doprowadzanemu i policjantom.
Ponadto organ podał, że policjanci realizujący doprowadzenie dokonali sprawdzenia, czy osoba doprowadzana posiada przy sobie przedmioty, które ze względu na swoje właściwości mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka, to jednak przedmiotowa czynność nie została udokumentowana w notatnikach służbowych zgodnie z zasadami określonymi w § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r.
W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w [...], opisane zachowanie policjantów należy traktować jako wykonanie czynności służbowych w sposób nieprawidłowy, co wyczerpuje znamiona przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Organ wskazał, że konsekwencją ucieczki osoby doprowadzonej i zarazem poważnym skutkiem przewinienia dyscyplinarnego było zaangażowanie znacznych sił Policji w celu ustalenia miejsca pobytu i zatrzymania tej osoby. Powołując regulacje zawarte w art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 2 ustawy o Policji stwierdził, że w świetle tych przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego popełnienie przez [...] J.C. przewinień dyscyplinarnych jest bezsporne. Zaistnienie czynów, sprawstwo i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Organ podał również, że przy wymiarze kary dyscyplinarnej wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oraz pozytywną opinię służbową obwinionego, a przede wszystkim stopień zawinienia.
Na skutek wniesienia przez [...] J.C., reprezentowanego przez adwokata, odwołania od powyższego orzeczenia sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który opisanym we wstępie orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, stwierdzając, że zawiera ono wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, jakoby w przypadku doprowadzenia R.P. brak było podstaw do zastosowania wobec niego środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej wynika, że środkami przymusu bezpośredniego są odpowiednio: siła fizyczna w postaci technik transportowych oraz kajdanki zakładane na ręce. Przepis art. 15 ust. 4 tej ustawy określa, że kajdanki zakłada się na ręce trzymane z tyłu. Zgodnie z art. 11 pkt 9 powołanej ustawy "Środków przymusu bezpośredniego można użyć lub wykorzystać je w przypadku konieczności podjęcia co najmniej jednego z następujących działań: (...) zapewnienia bezpieczeństwa konwoju lub doprowadzenia. W świetle § 7 ust. 1a zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń, "Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej podczas konwojów lub doprowadzeń następuje na zasadach określonych w odrębnych przepisach" – w niniejszej sprawie na podstawie w/w ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że wprawdzie zastosowanie kajdanek jest fakultatywne, na co wskazuje zapis "można użyć lub wykorzystać", to jednak w rozpatrywanej sprawie użycie tego środka przymusu bezpośredniego było jak najbardziej zasadne. Istniały przesłanki faktyczne i podstawy prawne do zastosowania tego środka przymusu bezpośredniego. Wynikało to m.in. z zachowania osoby doprowadzanej. Dla zapewnienia bezpieczeństwa zarówno osobie doprowadzanej, jak i osobie oraz innym policjantom, zatrzymany już w budynku Komisariatu, przed wyprowadzeniem na zewnątrz, winien mieć założone kajdanki na ręce trzymane z tyłu.
Stosownie do treści art. 6 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się je w sposób niezbędny do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania, proporcjonalnie do stopnia zagrożenia, wybierając środek o możliwie jak najmniejszej dolegliwości.
W ocenie organu odwoławczego, założenie kajdanek R.P., przed wyprowadzeniem go z budynku Komisariatu Policji w [...], było niezbędne do osiągnięcia celów i proporcjonalne do zaistniałego stopnia zagrożenia. W tym przypadku wszystkich policjantów zapewne zwiodło chwilowe uspokojenie się R.P. w Komisariacie. Spokojniejsze zachowanie zatrzymanego należało jednak uznać wyłącznie za chwilowe powstrzymanie się od ataku na policjantów, a nie za rękojmię właściwego zachowania przez cały czas wykonywania czynności z jego udziałem. W kontekście bardzo agresywnego zachowania zatrzymanego, [...] J.C. powinien w sposób szczególny zadbać o prawidłowość realizowanego bezpośrednio po zatrzymaniu doprowadzenia R.P. Sytuacja, gdy jedną osobę w budynku Komisariatu musiało obezwładniać trzech policjantów, stosując aż trzy rodzaje środków przymusu bezpośredniego: siły fizycznej, kajdanek i miotacza gazu, powinna spowodować podjęcie szczególnych środków ostrożności wobec R.P.. [...] J.C., jako policjant z ponad 6-letnim stażem, winien mieć świadomość, z jak niebezpiecznym i zdesperowanym zatrzymanym miał do czynienia w dniu [...] grudnia 2017 r. Tymczasem on, wraz z [...] M.G., zbagatelizowali całą sytuację, nie zapewniając sobie właściwej asekuracji przy realizacji doprowadzenia. Gdyby R.P. podczas doprowadzenia miał założone kajdanki, to z pewnością nie doszłoby do jego ucieczki.
Komendant Wojewódzki Policji w [...], odnosząc się do wymierzonej [...] J.C. kary dyscyplinarnej, powołując treść art. 134h ust. 1 ustawy o Policji uznał, że jest ona adekwatna. Podał, że wprawdzie obwinionemu nie można przypisać umyślności działania przy popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (co zgodnie z art. 134h ust. 3 pkt 1 tej ustawy jest okolicznością wypływającą na złagodzenie wymiaru kary), to jednak niewątpliwie w sprawie nastąpiły poważne skutki zaistniałego przewinienia dyscyplinarnego. Powyższe, zgodnie z treścią art. 134h ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, jest okolicznością mającą wpływ na zaostrzenie wymiaru kary.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w związku z ucieczką osoby doprowadzanej, Komendant Komisariatu Policji w [...] zarządził alarm dla stanu osobowego Komisariatu, a Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...], dla całej jednostki, z wyjątkiem Wydziału [...] i Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], wskutek czego do jednostki stawiło się 275 policjantów. W poszukiwania R.P. bezpośrednio zostało zaangażowanych 80 policjantów. Między innym policjanci z Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] podjęli czynności związane z blokadą dróg w rejonie [...], a policjanci z Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] dokonywali penetracji terenu, na którym mógł ukrywać się R.P. Jego zatrzymania dokonali dopiero następnego dnia policjanci z Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Konsekwencją ucieczki osoby doprowadzanej było zaangażowanie znacznych sił Policji w celu ustalenia jego miejsca pobytu i zatrzymania. Bezspornie powyższe należy uznać za zaistnienie poważnych skutków przewinienia dyscyplinarnego.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał także, iż [...] J.C. w notatniku służbowym nie dokonał jakiegokolwiek zapisu dotyczącego uprzedniego sprawdzenia, czy osoba doprowadzana – czyli R.P. – posiada przy sobie przedmioty, które ze względu na swoje właściwości mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych – "W notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby".
W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że popełnienie przez [...] J.C. przewinień dyscyplinarnych jest bezsporne, a rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi J.C., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
a) naruszenie art. 132 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez:
- niesłuszne uznanie, sprzeczne z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez niezastosowanie wobec zatrzymanego w dniu [...] grudnia 2017 r. R.P. środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, w sytuacji, gdy okoliczności i przebieg czynności służbowych związanych z doprowadzeniem zatrzymanego R.P. nie dawały podstaw do zastosowania tego środka, tym bardziej wobec brzmienia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, zgodnie z którym środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje w sposób niezbędny do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania, proporcjonalnie do stopnia zagrożenia, wybierając środek o możliwie jak najmniejszej dolegliwości,
- niewłaściwe i nieadekwatne do zachowania osoby doprowadzanej zapewnienie sobie asekuracji oraz niewłaściwe zastosowanie środka przymusu bezpośredniego, tj. siły fizycznej w postaci technik transportowych, w sytuacji, gdy w trakcie wykonywania czynności doprowadzania zatrzymany nie był agresywny, a ponadto nie przejawiał zachowań, przez które należałoby uznać, że obwiniony oraz asekurujący go policjant M.G. użyli niewłaściwych prewencyjnych środków przymusu bezpośredniego, tym bardziej, że cel ich stosowania, wzgląd na zagrożenie zdrowia zatrzymanego znajdującego się w stanie nietrzeźwości (ok. [...] mg/dm3), któremu uprzednio puchły w sposób nadzwyczajny nadgarstki, nie przemawiały za stosowaniem dalej idących środków na etapie pokonywania drogi z Komisariatu do umieszczenia doprowadzanego w pojeździe służbowym,
b) naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, uniemożliwiające należyte ustosunkowanie się do inkryminowanych skarżącemu zarzutów, a nadto nieodniesienie się w uzasadnieniu orzeczenia organu drugiej instancji do wszystkich zarzutów wniesionego odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji;
c) art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w ramach zapewnienia bezpieczeństwa czynności konwoju i doprowadzenia obwiniony był zobowiązany do stosowania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, w sytuacji, gdy użycie tego środka jest fakultatywne i winno zostać ocenione w oparciu o zasadę adekwatności i proporcjonalności stosowania środków przymusu bezpośredniego z uwzględnieniem przebiegu zdarzenia.
Ponadto, z daleko idącej ostrożności, zarzucił naruszenie art. 134 c w zw. z art. 135g ustawy o Policji, poprzez wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej rażąco niewspółmiernej i nieadekwatnej do stopnia winy.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji wydanych w sprawie i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie orzeczeń organów obu instancji wydanych w sprawie i ukaranie skarżącego karą nagany oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku podał, że dokonując kontroli orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...], doszedł do przekonania, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie, skarżący został uznany za winnego popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzono mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Sąd pierwszej instancji przedstawił regulację prawną dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów określoną w rozdziale 10 ustawy o Policji. Podał treść art. 132 ust. 1, 2 i 3, art. 132a oraz art. 134 ustawy o Policji.
Powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. I OSK 994/06 wskazał, że ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym, właściwym jest przyjęcie, że te kwestie pozostawił uznaniu organów rozstrzygających. Nie oznacza to jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych.
Organ w postępowaniu dyscyplinarnym ma obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy i uzasadnić wydane rozstrzygnięcie. Z kolei przepis art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. W tym zakresie wprowadza swobodną ocenę dowodów, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy dokonana ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź, czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.
Dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Kontrola uznaniowości w tym zakresie ogranicza się do sprawdzenia, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego policjanta. Sąd nie może bowiem ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Nie może rozstrzygać o uniewinnieniu czy wymierzeniu innej kary, o co wnioskował skarżący w skardze. Sąd ocenia jedynie, czy organ, wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2687/12 oraz 23 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 709/13).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, mając powyższe na uwadze wskazał, że w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowił dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej, a więc czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzenia, będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.
Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania przez organy obu instancji, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Stan faktyczny sprawy i dokonane ustalenia w toku postępowania nie nasuwają wątpliwości. W sprawie przeprowadzono dowody z zeznań świadków i przesłuchano skarżącego. Przedstawione przez J.C., M.G. i M.A. opisy zdarzenia z dnia [...] grudnia 2017 r. korelują ze sobą, tworząc spójny obraz tego co miało miejsce podczas zatrzymania R.P.. Wynika z niego, że podczas zatrzymania R.P. znajdował się pod wpływem alkoholu, był agresywny w stosunku do policjantów i nie stosował się do ich poleceń. Doszło do naruszenia nietykalności cielesnej policjantów. R.P. podczas doprowadzenia do Komisariatu był agresywny, na terenie Komisariatu (na klatce schodowej) musiało go obezwładniać trzech policjantów, którzy zastosowali aż trzy rodzaje środków przymusu bezpośredniego: siły fizycznej, kajdanek, miotacza gazu, a następnie zaniesiono go na piętro. Mimo, iż podczas pobytu zatrzymanego w Komisariacie jego agresywne zachowanie ustało, to organy słusznie wskazały, że podczas wykonywania kolejnej czynności doprowadzenia go do pojazdu celem przewiezienia do Komendy Miejskiej Policji w [...] było wymagane zachowanie szczególnych środków ostrożności, poprzez założenie kajdanek na ręce trzymane z tyłu, uniemożliwiając lub co najmniej utrudniając R.P. ucieczkę. Organy zasadnie stwierdziły, że policjanci źle ocenili sytuację, pozwalając osobie zatrzymanej na samodzielne, tj. bez założonych kajdanek, przejście do radiowozu, którą to sytuację zatrzymany wykorzystał, naruszył nietykalność cielesną policjantów i zbiegł.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji w uzasadnieniach orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym wnikliwie rozważyły okoliczności faktyczne zdarzenia i uznały, że zgodnie z obowiązującymi procedurami użycie przez J.C. środków przymusu bezpośredniego (w tym przypadku kajdanek zakładanych na ręce z tyłu) podczas wykonywania czynności doprowadzenia R.P. byłoby w pełni zasadne. Organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów, w tym art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokonały ich prawidłowej wykładni. Fakultatywność zastosowania środka przymusu w postaci nałożenia kajdanek podczas czynności doprowadzenia nie oznacza, że brak jej wykonania winien skutkować uniewinnieniem policjanta. Niezastosowanie tego środka przymusu powinno być oceniane z uwzględnieniem zasady adekwatności i proporcjonalności. Skarżący jest policjantem z 6-letnim stażem i powinien był ocenić zachowanie zatrzymanego w sposób odmienny i zachować szczególne środki ostrożności. Zwłaszcza, że zatrzymany był agresywny, znajdował się pod wpływem alkoholu, nie reagował na polecenia policjantów i dopuścił się na nich napaści, która w świetle art. 222 § 1 Kodeksu karnego stanowi przestępstwo. Organy dyscyplinarne zasadnie zatem przyjęły, że skarżący zaniechał czynności służbowej w postaci nałożenia kajdanek i nieprawidłowo wykonał czynności związane z konwojem doprowadzanego (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji) w sposób nieumyślny (art. 132a pkt 2 w/w ustawy). Nie zachował bowiem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidywać. W związku z niepodjęciem przez J.C. odpowiednich środków ostrożności zatrzymany uciekł i w jego poszukiwania zostało zaangażowanych wielu policjantów. Na zarządzony alarm stawiło się 275 policjantów, bezpośrednio w poszukiwania R.P. zostało zaangażowanych 80 policjantów. Policjanci z Wydziału [...] podjęli czynności związane z blokadą dróg w rejonie [...], a policjanci z Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] dokonywali penetracji terenu, na którym mógł ukrywać się R.P. Do jego zatrzymania doszło dopiero następnego dnia.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty skargi wskazujące, że odstąpienie przez J.C. od zastosowania wobec R.P. środka przymusu bezpośredniego w świetle okoliczności zdarzenia z dnia [...] grudnia 2017 r., nie zasługują na aprobatę. Z akt sprawy wynika, że skarżący wraz z drugim policjantem wykonującym z nim czynność doprowadzenia zatrzymanego zostali poinstruowani przez Kierownika Jednostki. Ponadto z protokołu przesłuchania obwinionego wynika, że brak zastosowania wobec R.P. kajdanek przed wyjściem z Komisariatu był spowodowany innymi okolicznościami, niż podane w skardze. W protokole tym obwiniony nie podał, iż zatrzymanemu w nadzwyczajny sposób puchły nadgarstki, lecz to, że R.P. po użyciu gazu pieprzowego skarżył się, że nic nie widzi (k. 56-57). Potwierdza to również protokół z przesłuchania świadka M.G. (k. 59 i n.). Wyjaśnienia przedstawione na etapie skargi są zatem sprzeczne z udzielonymi bezpośrednio po zdarzeniu. Tym bardziej, że jak podali przesłuchani w sprawie policjanci, kajdanki miały być założone R.P. przed wejściem do samochodu. Krótka chwila pomiędzy zejściem na dół a stanięciem przed samochodem, kiedy to kajdanki miały być założone, nie wskazuje na zdrowotne przeciwskazania do ich nałożenia czy nieadekwatność stosowania tego środka przymusu. Przedmiotem zarzutu postawionego J.C. w postępowaniu dyscyplinarnym był brak zastosowania kajdanek podczas czynności doprowadzania zatrzymanego. Niezależnie od tego, jakimi pobudkami kierował się skarżący, to w sposób niewłaściwy i nieadekwatny ocenił sytuację i stan zdrowia zatrzymanego, a w konsekwencji doszło do jego ucieczki. Skutki popełnionego przez J.C. przewinienia dyscyplinarnego były zatem poważne.
Ponadto podał, że z ustaleń organów wynika, że skarżący naruszył § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, albowiem w notatniku służbowym nie udokumentował czynności sprawdzenia, czy osoba doprowadzona posiada przy sobie przedmioty, które ze względu na swoje właściwości mogą spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka. Przy czym wskazał, że J.C. zarówno w toku postępowania dyscyplinarnego, jak i w skardze, faktu popełnienia tego czynu nie kwestionował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił ocenę organów dyscyplinarnych, że w niniejszej sprawie okoliczności zdarzenia nie budzą wątpliwości, a wina skarżącego w związku z dokonanymi przewinieniami dyscyplinarnymi jest oczywista.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego rodzaju kary wymierzonej J.C. i stopnia zawinienia stwierdził, że wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku nie jest rażąco niewspółmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Wskazał, że organ, wymierzając karę dyscyplinarną, rozważył przesłanki o których mowa w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji oraz w sposób wyczerpujący i rzetelny uzasadnił, dlaczego z katalogu kar wymierzył ten rodzaj kary. Sąd w pełni podzielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia co do winy skarżącego i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, ustalenia faktyczne i prawne mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Skarżący miał możliwość przedstawienia swojej wersji zdarzeń, przy czym początkowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Organy dyscyplinarne na podstawie wyjaśnień J.C., jak i zeznań M.G. oraz M.A., ustaliły spójną, logiczną i zgodną wersję zdarzeń, która stanowiła podstawę wydanych orzeczeń. Orzekając o karze dyscyplinarnej, uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W toku postępowania dyscyplinarnego organy nie dopuściły się naruszeń, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.C., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:
I. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) naruszenie art. 132 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez:
- niesłuszne uznanie, sprzeczne z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez niezastosowanie wobec zatrzymanego w dniu [...] grudnia 2017 r. R.P. środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, w sytuacji, gdy okoliczności i przebieg czynności służbowych związanych z doprowadzeniem zatrzymanego R.P. nie dawały podstaw do zastosowania tego środka, tym bardziej wobec brzmienia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, zgodnie z którym środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje w sposób niezbędny do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania, proporcjonalnie do stopnia zagrożenia, wybierając środek o możliwie jak najmniejszej dolegliwości,
- niewłaściwe i nieadekwatne do zachowania osoby doprowadzanej zapewnienie sobie asekuracji oraz niewłaściwe zastosowanie środka przymusu bezpośredniego, tj. siły fizycznej w postaci technik transportowych, w sytuacji, gdy w trakcie wykonywania czynności doprowadzania zatrzymany nie był agresywny, a ponadto nie przejawiał zachowań, przez które należałoby uznać, że obwiniony oraz asekurujący go policjant M.G. użyli niewłaściwych prewencyjnych środków przymusu bezpośredniego, tym bardziej, że cel ich stosowania, wzgląd na zagrożenie zdrowia zatrzymanego znajdującego się w stanie nietrzeźwości (ok. [...] mg/dm3), któremu uprzednio puchły w sposób nadzwyczajny nadgarstki, nie przemawiały za stosowaniem dalej idących środków na etapie pokonywania drogi z Komisariatu do umieszczenia doprowadzanego w pojeździe służbowym,
b) naruszenie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wymierzenie kary dyscyplinarnej z pominięciem analizy dyrektyw wymiaru kary,
c) art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w ramach zapewnienia bezpieczeństwa czynności konwoju i doprowadzenia obwiniony był zobowiązany do stosowania środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, w sytuacji, gdy użycie tego środka jest fakultatywne i winno zostać ocenione w oparciu o zasadę adekwatności i proporcjonalności stosowania środków przymusu bezpośredniego z uwzględnieniem przebiegu zdarzenia.
II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 153 P.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skarżącego,
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów zmierza do wykazania, że brak było podstawy do postawienia J.C. w pkt 1 orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutu popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, tj. przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Dokonano błędnej wykładni art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, albowiem nie uwzględniono zasady adekwatności i zasady proporcjonalności zastosowania środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek. W konsekwencji nieprawidłowo przyjęto, że obwiniony, wykonując w dniu [...] grudnia 2017 r. około godz. 19.30 na terenie Komisariatu Policji w [...] czynności służbowe związane z doprowadzeniem zatrzymanego R.P. do Komendy Miejskiej Policji w [...] w sposób nieprawidłowy, niezgodnie z zasadami określonymi w § 7 ust. 1a i § 11 ust. 1 p.6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń oraz art. 11 pkt 9, art. 12 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a, art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, nie stosując środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek, a także w sposób niewłaściwy i nieadekwatny do zachowania osoby doprowadzanej zapewnił sobie asekurację oraz w sposób niewłaściwy zastosował środek przymusu bezpośredniego, tj. siłę fizyczną w postaci technik transportowych, dopuścił do zaistnienia wydarzenia nadzwyczajnego umożliwiając zatrzymanemu dokonanie zamachu na życie i zdrowie policjanta oraz ucieczkę. Przy wymierzaniu J.C. kary dyscyplinarnej naruszono także art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, albowiem nie dokonano analizy dyrektyw wymiaru kary. Z kolei wadliwość zaskarżonego wyroku polegała na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skarżącego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty w znacznej części nie zawierają jakiejkolwiek nowej argumentacji. Stanowią one jedynie polemikę ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy i obszerny odniósł się do wielu z tych zarzutów. Prawidłowo stwierdził, że organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów, w tym art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 9 i art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokonały ich prawidłowej wykładni. Oceniając potrzebę zastosowania przez J.C. wobec zatrzymanego R.P. kajdanek przed wyprowadzeniem go z budynku Komisariatu Policji w [...] do przejścia do radiowozu, aby doprowadzić go do Komendy Miejskiej Policji w [...], trafnie przyjął, że było to niezbędne do osiągnięcia celu i proporcjonalne do zaistniałego stopnia zagrożenia. Przesłanki z art. 6 tej ustawy zostały zatem spełnione. Zasadnie wskazał, że organy prawidłowo uznały, że J.C. zaniechał czynności służbowej w postaci nałożenia kajdanek i nieprawidłowo wykonał czynności związane z konwojem doprowadzanego (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji) w sposób nieumyślny (art. 132a pkt 2 tej ustawy). Na skutek niepodjęcia przez J.C. odpowiednich środków ostrożności zatrzymany R.P. uciekł i do jego poszukiwania zaangażowano wielu policjantów. Do jego zatrzymania doszło dopiero następnego dnia. Popełnione przez J.C. przewinienie dyscyplinarne spowodowało zatem zaistnienie poważnych skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, określającego dyrektywy wymierzenia kary dyscyplinarnej. Sąd pierwszej instancji, wymieniając przesłanki określone w tym przepisie zasadnie stwierdził, że zostały one przez organy dyscyplinarne prawidłowo rozważone i w sposób rzetelny i wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniach wydanych orzeczeń. Podał także, iż przy wymierzaniu J.C. kary dyscyplinarnej uwzględniono również okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary, jak i okoliczności wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, o których mowa w art. 134h ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że również zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 P.p.s.a. jest nieskuteczny. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Celem uzasadnienia podstaw kasacyjnych jest wykazanie, że sformułowane podstawy są zasadne, a tym samym skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, skarżący kasacyjnie, stawiając zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania, ograniczył się do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nienależycie wykonał obowiązek kontroli, a wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku polega na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skarżącego. Nie podał jednak konkretnie, jakich to zarzutów Sąd ten nie rozpoznał oraz nie wykazał, że ewentualne naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu dokonanie przez Sąd drugiej instancji merytorycznej oceny tego zarzutu stało się niemożliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku.