I OSK 1339/21

I OSK 1339/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 133/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 133/21 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia [...] października 2020 roku nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz J.G. 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r., IV SA/Wa 133/21 oddalił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
J. G. w dniu [...] maja 2020 r. wystąpił do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych. Analizując powyższy wniosek organ I instancji wskazał, iż z obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działka wskazana w ww. wniosku znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...] – teren zabudowy pensjonatowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Dalej organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami planu obowiązującymi na tym terenie, dla gruntów leśnych, które otrzymały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele inwestycyjne dopuszcza się zabudowę pod warunkiem zachowania charakteru leśnego działek, a lokalizacja nowej zabudowy lub rozbudowa istniejącej musi uwzględniać maksymalne zachowanie istniejącego drzewostanu. Natomiast dla wszystkich zabudowanych lub przeznaczonych do zabudowy działek z gruntami leśnymi nakazuje się zachowanie drzewostanu oraz leśnego charakteru ściółki i podszytu, z gatunkami i charakterystycznymi dla boru sosnowego i boru mieszanego. Nadto organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., która wydana została przy sporządzaniu ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2017.1161 ze zm.), dalej jako "u.o.g.r.l., Marszałek Województwa Mazowieckiego wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, tj. pod zabudowę o charakterze uzdrowiskowym, zabudowę pensjonatową, zabudowę mieszkaniową oraz usługową ustalając następujące zasady: - dopuszczenie zabudowy z zachowaniem charakteru leśnego działek; - zachowanie minimum 85% powierzchni biologicznie czynnej na działkach o powierzchni powyżej 2000 m2; - zachowanie minimum 80% powierzchni biologicznie czynnej na działkach o powierzchni mniejszej niż 2000 m2; - posadowienie czy ewentualna rozbudowa budynku z uwzględnieniem istniejącego cennego drzewostanu. Jednocześnie organ zauważył, iż miejscowy plan dla prezedmiotowego terenu ustala możliwość usytuowania na jednej normatywnej działce (3000 m2) tylko jednego budynku pensjonatowego lub mieszkalnego przy minimalnej powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej 85% powierzchni działki. W świetle powyższych okoliczności Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. stwierdził, iż przedmiotowy wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie gdyż projektowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działki objętej przedmiotowym wnioskiem o powierzchni 0,3425 ha powierzchnia możliwa do zagospodarowania stanowi maksymalnie 15%, tj. 0,0514 ha jej powierzchni. Na przedmiotowej działce znajdują się natomiast dwa budynki mieszkalne i altana o łącznej powierzchni 457 m2 oraz utwardzenia o powierzchni około 160 m2, co stanowi powierzchnię zdecydowanie większą niż 15% powierzchni całej działki.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. G. wniósł odwołanie, w którym zarzucił obrazę przepisów postępowania, a także naruszenie art. 11 ust. 1 i ust. 4 u.o.g.r.l. przez bezpodstawne badanie w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej kwestii zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Rozpatrując sprawę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych potwierdził prawidłowość decyzji organu I instancji, wskazując, iż słusznie organ ten odmówił wyłączenia wnioskowanych gruntów leśnych albowiem projektowana inwestycja jest niezgodna z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
J. G. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Dyrektor Generalny Lasów Państwowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r. oddalił skargę w pełni aprobując poczynione przez organy ustalenia i zawartą w uzasadnieniach orzeczeń obu instancji interpretację prawną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:
1) prawa materialnego, tj. art. 11 ust.1 oraz art. 11 ust. 4 i 4a u.o.g.r.l. przez ich niewłaściwą wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że organ administracji "zobowiązany był ocenić wniosek strony w powiazaniu z obecnym stanem zainwestowania gruntu, a nie z deklarowanymi przyszłymi działaniami strony", podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna uwzględniać, że decyzja zezwalająca na wyłączenie zostaje wydana z uwzględnieniem przyszłego zamierzonego sposobu korzystania z gruntu, co do którego następnie wydane zostać może pozwolenie na budowę (art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l.), a jej celem nie jest ocena czy też legalizacja stanu istniejącego na gruncie;
2) prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 4 i 4a u.o.g.r.l. przez ich niezastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej ,,stanowiłaby uprawnienie do faktycznego zainwestowania przedmiotowej części gruntu, co w połączeniu z powierzchnią już zabudowaną w chwili wydania takiej decyzji prowadziłoby do naruszenia warunków ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania", podczas gdy w istocie decyzja zezwalająca jest jedynie jednym ze wstępnych etapów ,,uprawniających do faktycznego zainwestowania" gruntu, które w niniejszej sprawie może nastąpić dopiero po zakończeniu całości formalnego etapu procesu budowlanego (tj. po uprawomocnieniu się pozwolenia na budowę);
3) prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 6. oraz art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem przepisy te dotyczą i definiują przeznaczenie gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne i jako takie nie mają zastosowania do kontroli legalności decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów, co do których nikt nie kwestionuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera zgodę na ich przeznaczenie na cele nieleśne w całości, a jednocześnie występują w planie, niezwiązane z przeznaczeniem gruntów na cele nieleśne, wymogi dotyczące powierzchni biologicznie czynnej i liczby zabudowań.
4) przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na pominięciu, iż treść zamierzenia inwestycyjnego skarżącego, które samo w sobie przewiduje, poza budową nowych, także rozbiórkę istniejących na spornej działce zabudowań i dla którego uzyskanie pozwolenia na budowę bez jednoczesnego udzielenia pozwolenia na rozbiórkę nie jest możliwe z uwagi na pokrywanie się planowanych zabudowań z istniejącymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do przyjęcia, że w sprawie nie zostały spełnione wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogi, a tym samym zaskarżona decyzja była prawidłowa, zaś skarga podlegała oddaleniu;
5) przepisów postpowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu, że skoro zakres badania zgodności wyłączenia gruntów z produkcji leśnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest zdefiniowany w ustawie (tj. w szczególności z ustawy nie wynika czy organy powinny badać zgodność z planem zamierzenia inwestycyjnego czy też stanu istniejącego na działce bez względu na zamierzenie inwestycyjne), to organ administracji powinien był zidentyfikować istniejące wątpliwości co do treści normy prawnej (co powinno znaleźć uzasadnienie w uzasadnieniu decyzji), a następnie zastosować tę z nich, która byłaby dla skarżącego korzystniejsza;
6) przepisów postpowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia, które jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne, gdyż odwołuje się do błędnie zinterpretowanego art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l., (organy orzekające w niniejszej sprawie są organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów leśnych, a nie w sprawach zezwolenia na budowę lub w sprawach nadzoru budowlanego, a decyzje zezwalające na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej wydawane są przed uzyskaniem przez inwestora zezwolenia budowlanego), po to by następnie nie zastosować nawet tak bladnie zinterpretowanego przepisu i stwierdzić, że ,,w przypadku gdyby organ wydał decyzję zgodnie z treścią złożonego przez skarżącego wniosku, decyzja taka stanowiłaby uprawnienie do faktycznego zainwestowania przedmiotowej części gruntu", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, że organy administracji publicznej powinny były oceniać wyłącznie istniejący stan zagospodarowania gruntu (a nie planowany przez skarżącego), a nadto utrudnia prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna okazała się zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Analiza zarzutów kasacyjnych prowadzi do wniosku, iż zasadniczym problemem w sprawie jest charakter i zakres decyzji podejmowanej w przedmiocie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej na podstawie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. Jakkolwiek skarżący kasacyjnie zarzucił zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to zarzuty procesowe stanowią jedynie dopełnienie zarzucanego naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji ocenę skargi kasacyjnej wypada rozpocząć od zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne, to tyle co ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l.). Natomiast przez wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, w myśl art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Jakkolwiek wyłączenie w powyższym rozumieniu oznacza czynność faktyczną, polegającą na rozpoczęciu innego niż rolne lub leśne użytkowania gruntu, to takie wyłączenie – co do zasady – jest legalne, jeżeli została wydana ostateczna decyzja zezwalająca na wyłączenie. Regulujący powyższą kwestię przepis art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. stanowi, iż wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zawarte w przepisach u.o.g.r.l. regulacje prawne wprowadzają kilka podziałów decyzji zezwalających na wyłączenie ww. gruntów z produkcji. Nie ulega jednak wątpliwości, iż decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji jest wymagana w każdej sytuacji, jeżeli przedmiotem wyłączenia są grunty leśne. Wówczas decyzja tak będzie miała charakter konstytutywny i na jej podstawie na stronę postępowania będą mogły zostać nałożone określone obowiązki związane z wyłączeniem (vide: D.Danecka, W.Radecki, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. VI, LEX/el. 2024, uwagi do art. 11). Wypada także zauważyć, iż decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów z produkcji, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. – co do zasady – winna być poprzedzona decyzją właściwego organu podejmowaną na podstawie art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. wyrażającą zgodę na przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja ta uzyskana jest w toku procedury uchwalania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). W sytuacji gdy przedmiotem wyłączenia jest grunt leśny, w każdej sytuacji wymagane jest uzyskanie decyzji o przeznaczeniu takich gruntów na cele nieleśne i obowiązywanie miejscowego planu przewidującego takie wyłączenie.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż nie jest kwestionowany fakt wydania przez Marszałka Województwa Mazowieckiego w trybie art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]o przeznaczeniu gruntów leśnych stanowiących m.in. nieruchomość skarżącego na cele nieleśne, tj. pod zabudowę o charakterze uzdrowiskowy, zabudowę pensjonatową, mieszkalną oraz usługową. Przy czym, powyższa zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu została wydana pod określonymi w owej decyzji warunkami. Ponadto należy dostrzec, iż na podstawie powyższej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], Dz.Urz.Woj.Maz. [...] ze zm.), który teren nieruchomości skarżącego oznacza symbolem [...] i przeznacza pod zabudowę pensjonatową i mieszkaniową jednorodzinną. Plan miejscowy dla gruntów leśnych, które otrzymały zgodę na zmianę przeznaczenia na cele inwestycyjne określa szczegółowe warunki zagospodarowania (§ 18 i § 36 ww. uchwały).
Powyższe uwagi prowadzą do wyraźnego wniosku, iż teren, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego uzyskał zgodę właściwego organu, wyrażoną w trybie art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, tj. pod określoną zabudowę. Ponadto, na podstawie powyższej zgody, w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości skarżącego przeznaczony został pod zabudowę pensjonatową i mieszkaniową jednorodzinną. Prowadzi to do jednoznacznej konkluzji, iż wystąpiły podstawy do wydania decyzji w trybie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów nieruchomości skarżącego. Jeżeli bowiem grunty zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne, a zainteresowany występuje o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie, właściwy organ jest zobowiązany taką decyzję wydać i określić warunki wyłączenia (vide: D.Danecka, W.Radecki, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. VI, LEX/el. 2024, uwagi do art. 11). Treścią decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji jest bowiem zezwolenie na wyłączenie, jeżeli grunty zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne oraz ewentualne określenie obowiązków związanych z wyłączeniem, przy czym obowiązki te winny mieć źródło wyłącznie w przepisach u.o.g.r.l. (art. 11 ust. 1 i 1a w związku z art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l.).
Jednocześnie należy dostrzec, co trafnie wskazuje skarga kasacyjna, iż przepis art. 11 u.o.g.r.l. nie formułuje dodatkowych przesłanek zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, w szczególności nie wskazuje na konieczność zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym przepis ten nie daje organowi podstaw do badania zgodności projektowanej inwestycji z tym planem. Decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej jest decyzją związaną, a więc proces jej podejmowania winien koncentrować się na spełnieniu ustawowych przesłanek jej wydania. Skoro taką przesłanką nie jest zgodność planowanej inwestycji z przewidzianym w planie miejscowym nierolniczym i nieleśnym przeznaczeniem terenu, to kwestia ta nie powinna być zarówno przedmiotem zainteresowania organu rozstrzygającego sprawę na podstawie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., jak i podstawą odmowy wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, w razie skonstatowania takiej sprzeczności. Trafnie również wskazuje skarga kasacyjna, iż zgodnie z art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, a decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę albo zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 ze zm.), dalej jako "u.p.b.". Do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej należy badanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1a u.p.b.). Tak więc to w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.b. organ administracji posiada kompetencję do oceny zgodności projektowanej inwestycji z konkretnymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie projektowanej inwestycji.
Powyższe uwagi pozwalają potwierdzić zasadność zarzutów naruszenia art. 11 ust.1 oraz art. 11 ust. 4 i 4a u.o.g.r.l., a także art. 4 pkt 6 i art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przez badanie w toku dotychczasowego postępowania zgodności projektowanej inwestycji z konkretnymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wykracza poza zakres postępowania o zezwolenie na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, prowadzonego w trybie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., a końcowo przez stwierdzenie niezgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami tegoż planu. Z kolei działanie organów właściwych w sprawach ochrony gruntów leśnych poza zakresem kompetencji przyznanych na podstawie przepisów u.o.g.r.l., polegające na badaniu w niniejszej sprawie zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu, pozwala potwierdzić także zasadność zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Nie jest natomiast trafny zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem pozostaje nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Badane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie administracyjne zostało podjęte w postępowaniu o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, a więc w postępowaniu o przyznanie uprawnienia. Zatem powyższa regulacja prawna nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzut kasacyjny w powyższym zakresie postawiony został nieadekwatnie do okoliczności sprawy.
Nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, iż w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku, podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011 r., uwaga 7 do art. 141; uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W skardze kasacyjnej nie wskazano również na tego rodzaju wadliwość. Natomiast wady uzasadnienia wynikające m.in. z błędów wykładni art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Błędy wykładni prawa, podobnie jak i nieprawidłowe jego zastosowanie, autor kasacji będący profesjonalistą, winien przytoczyć w podstawach kasacyjnych. W badanej sprawie tak się stało i zarzuty postawione w tym zakresie zostały potwierdzone w postępowaniu kasacyjnym.
Uznając, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o uchyleniu zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną (art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.