I OSK 1304/11

I OSK 1304/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska /przewodniczący/
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Wa 22/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-04-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 77 § 1 i 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
art. 207 ust. 1
Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Szkoły [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 22/11 w sprawie ze skargi M. B. B. – C. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Szkoły [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium mieszkaniowego studentowi 1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2/ odstępuje od zasądzenia od M. B. B. – C. na rzecz Odwoławczej Komisji Stypendialnej Szkoły [...] w W. kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 22/11 uchylił decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Szkoły [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium mieszkaniowego studentowi M. B. B.-C.
Przedmiotowy wyrok podjęto w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Szkoły [...] w W. z dnia [...] listopada 2009 r. przyznano M. B. B.-C. stypendium socjalne w wysokości [...] zł i stypendium na wyżywienie w wysokości [...] zł, odmawiając natomiast przyznania stypendium mieszkaniowego.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w W., na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 7, art. 175 ust. 1 i 3, art. 179 ust. 3-7, art. 182 ust. 1 i art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm., dalej: Prawo o szkolnictwie wyższym) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz zgodnie z Regulaminem przyznawania pomocy materialnej dla studentów Szkoły [...] wprowadzonym zarządzeniem nr [...] Rektora [...] z dnia [...] lutego 2007 r. i zarządzeniem nr [...] Rektora [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie ustaleń dotyczących przyznawania stypendiów z Funduszu Pomocy Materialnej w roku akademickim 2009/2010, po rozpatrzeniu odwołania M. B. B.-C., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przedmiotowe stanowisko organ wskazał, że dane dotyczące czasu dojazdu autobusami linii [...],[...] i [...] przedstawione przez studenta nie są wiarygodne, gdyż przedstawią inne fakty niż podane w odwołaniu. Na podstawie rozkładów jazdy publicznych środków komunikacji Komisja ustaliła, że czas dojazdu skarżącego nie przekracza 90 minut.
Biorąc pod uwagę przedmiotowe wyliczenia Odwoławcza Komisja Stypendialna utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium mieszkaniowego.
Przedmiotowa decyzja stała się przedmiotem skargi M. B. B.-C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazano, że komisja stypendialna bezpodstawnie podważyła, złożone przez niego informacje o czasie przejazdu z systemu jakdojade.pl, który jest dostępny na stronie internetowej Zarządu Transportu Miejskiego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej stwierdzając, że decyzja nie podlega wykonaniu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie było ustalenie czasu przejazdu skarżącego pomiędzy miejscem stałego zamieszkania a uczelnią. Zdaniem Sądu organ nie uzasadnił w prawidłowy sposób odmowy przyznania stypendium, gdyż w ramach prowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej nie można zweryfikować ustaleń organu dotyczących czasu dojazdu skarżącego z materiałem dowodowym zebranym przez organ. W rozpoznawanej sprawie organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na podstawie rozkładów jazdy ustalił, iż czas przejazdu skarżącego z miejsca stałego zamieszkania w O. do Szkoły [...] nie przekracza dwóch godzin.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Odwoławcza Komisja Stypendialna Szkoły [...] w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy od ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., gdyż Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uwzględnił skargę M. B. B.-C. mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się wystarczający i nie budzący wątpliwości do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy na stronach od 32 do 42. Wskazał nadto, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji OKS dążąc do prawidłowego ustalenia czasu przejazdu zgromadziła informacje z kilku źródeł: mapa panorama firm (www.mapa.pf.pl), Polskie Koleje Państwowe (www.rozkład-pkp.pl), Zarząd Transportu Miejskiego w W. (www. [...]). Tak zebrany materiał jednoznacznie wskazywał, że skarżący drogę między miejscem stałego zamieszkania, a uczelnią pokonuje w czasie nie dłuższym niż 90 minut.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Powołane w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego.
Powyższe zarzuty należy w pełni podzielić, gdyż wbrew wyrażonej przez Sąd I instancji ocenie, organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a mianowicie: mapa panorama firm (k. 32-34 akt administracyjnych), rozkład jazdy Polskich Kolei Państwowych (k. 35-36 akt administracyjnych), rozkład jazdy Zarządu Transportu Miejskiego w W. (k. 38 akt administracyjnych). Na podstawie powyższych dokumentów ustalono ile wynosi czas dojazdu studenta z domu na uczelnię.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji wydał decyzję na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, a więc nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. Tym samym nie było podstaw, aby zarzucić organowi brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wszystkie kluczowe dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Trudno wyobrazić sobie jakieś inne środki dowodowe, poza tymi zgromadzonymi w sprawie, które miałby być konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy stypendium mieszkaniowego.
Istotne znaczenie dla oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego ma również art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, który stanowi, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie powyższych przepisów zapewnia minimum procedury, niezbędnych dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad. Mając na uwadze utrwalony w orzecznictwie i doktrynie pogląd rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258).
Biorąc powyższe pod uwagę, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sąd I instancji, że sprawa administracyjna nie była należycie wyjaśniona tj. z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art.145 § 1 pkt.1 lit.c) P.p.s.a. w zw. art.77 § 1 i art.80 K.p.a., a uchybienie to w okolicznościach niniejszej sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 P.p.s.a orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od M. B. B.-C. kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.