I OSK 13/12

I OSK 13/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /przewodniczący/
Leszek Leszczyński /sprawozdawca/
Maria Werpachowska
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 762/11 - Wyrok WSA w Łodzi z 2011-08-31
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt.1 lit. c, art. 151, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 762/11 w sprawie ze skargi Z. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 762/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w B. z [...] maja 2011 r., nr [...]. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji w B. zwrócił Z. N. podanie z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Z. N. w podaniu z dnia [...] maja 2001 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w B. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] nr [...] m. [...] za lata 2006-2010. Organ I instancji wskazał, że samo zgłoszenie organowi administracji publicznej "roszczenia o wypłatę równoważnika wraz z ustawowymi odsetkami" jako "należnego" i zaległego nie będzie podlegało rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego. Także kwestia ewentualnych odsetek za opóźnienie w wypłacie przez organ administracji żądanej należności pieniężnej jest żądaniem z zakresu postępowania cywilnego i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji.
Na powyższe postanowienie Z. N. złożył zażalenie. Podał, że w związku z decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w dniu [...] maja 2011 r. skierował pismo do Komendanta Powiatowego Policji w B. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont przedmiotowego lokalu za lata 2006-2010. Podniósł, że uprawnienia emerytów policyjnych reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Staży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, która w art. 29 ust. 1 stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego w takim samym zakresie jak funkcjonariusze pozostający w czynnej służbie. Kwestię natomiast mieszkań i związanych z nimi uprawnień policjantów regulują przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji, a wśród nich przepis art. 91. Skoro zatem przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy, przeto uznać należy, iż organami właściwymi nie tylko w zakresie przyznawania, ale także w zakresie wykonania decyzji administracyjnej, mocą której emerytowi przyznano prawo do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania, będą z mocy § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. - właściwe organy służbowe funkcjonariuszy, którym w rozpoznawanej sprawie będzie, jako organ I instancji Komendant Powiatowy Policji. Z. N. powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91 i orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto podniósł, że do chwili obecnej żaden przepis prawny nie uchylił decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. przyznającej mu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jak też nie ma żadnego przepisu prawnego zabraniającego wypłaty przyznanego mu równoważnika pieniężnego.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. , wydanym na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] maja 2011 r. Wskazał, że Z.N. wystąpił z pismem z dnia [...] lutego 2009 r. do Komendanta Powiatowego Policji w B. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 wraz z oświadczeniem mieszkaniowym za 2009 r. Podanie strony zostało załatwione przez Komendanta Powiatowego Policji w B. poprzez wydanie w dniu [...] marca 2009 r. decyzji nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania czynności materialno-technicznej wypłaty równoważnika. Wymieniona decyzja KPP w B. została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Po rozpatrzeniu sprawy, na wniosek strony, w dniu [...] stycznia 2011 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i utrzymanej przez nią w mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty Z. N. (emerytowi Policji) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009.
Organ II instancji stwierdził, że stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w B. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2011 r. zaczerpnięto z uzasadnienia ostatecznej i wydanej wskutek działań procesowych strony decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Rozpoznając ponownie sprawę organ jest zobowiązany wykonać zalecenia zawarte w decyzji organu nadrzędnego, rozpoznającego w nadzwyczajnym trybie wzruszenie decyzji administracyjnej. Roszczenie o wypłatę zaległego równoważnika wraz z odsetkami, zgodnie ze stanowiskiem MSWiA wyrażonym w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nie ma charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, lecz sprawy cywilnej. Dlatego też dochodzenie takiego żądania może nastąpić w trybie postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w B. Skarżący podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. uznał, iż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] maja 2002 r. (nr [...]), przyznająca mu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, a jednocześnie przyjął, że roszczenie takie nie ma charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, lecz sprawy cywilnej. Zdaniem skarżącego stanowisko o cywilnoprawnym charakterze zgłoszonego przez niego roszczenia oraz o konieczności jego rozpoznania w trybie postępowania sądowego przed sądem powszechnym nie znajduje dostatecznie uzasadnionych podstaw.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w B. z [...] maja 2011 r., nr [...].
Jak wskazano w uzasadnieniu, z materiału dowodowego wynika, że skarżący legitymuje się ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002 r. o przyznaniu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2011 r. należało więc potraktować w zgodzie z trybem określonym w rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246 ze zm.) mając na względzie, że składa je osoba uprawniona. Oznacza to w istocie konieczność uznania złożonego oświadczenia mieszkaniowego wraz z wnioskiem o wypłatę równoważnika jako corocznej deklaracji uprawnionego beneficjenta równoważnika. W takim przypadku nie ma kwestii właściwości organu, bowiem zgodnie z § 3 ust. 7 wymienionego rozporządzenia przedmiotowy równoważnik pieniężny wypłaca właściwa jednostka organizacyjna Policji. Powyższy przepis wskazujący organ uprawniony do wypłaty równoważnika nie został przez prawodawcę uchylony ani zmieniony. Uchylony § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. dotyczył tylko kompetencji organu do wydawania decyzji o uprawnieniu do równoważnika, co nie oznacza, że organ traci kompetencje do wykonania wydanych wcześniej, istniejących w obrocie prawnym i wiążących go decyzji administracyjnych, a w szczególności do podejmowania niezbędnych czynności materialno-technicznych służących realizacji tych decyzji. Zwrot wniosku uznać należało za niedopuszczalny, a rozstrzygnięcie w tym względzie naruszało przepis art. 66 § 3 k.p.a.
Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi w drodze skargi kasacyjnej zaskarżył w całości powyższy wyrok i na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi w sytuacji, w której zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2011 r. nie naruszało przepisów postępowania, a także nie naruszało prawa materialnego,
art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a poprzez nieoddalenie skargi mimo podstaw do jej nieuwzględnienia - w związku z art. 66 § 3 k.p.a.,
c) art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.
Wskazano, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. ([...]), uchylającej decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Komendanta Głównego Policji oraz stwierdzającej nieważność uprzednio wydanych w sprawie skarżącego decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. i utrzymanej przez nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. (w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika) stwierdził, że żądanie emeryta policji od organu rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do równoważnika ma charakter sprawy administracyjnej, indywidualizowanej w drodze decyzji, natomiast zgłoszenie organowi roszczenia o wypłatę zaległego równoważnika z odsetkami jako należnego nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego i może nastąpić jedynie w trybie postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Rozstrzygając o wniosku Z. N. organy, podporządkowane hierarchicznie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, były związane stanowiskiem tego organu, uprzednio orzekającego w sprawie w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego (zawartym w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.) i zobowiązane były zastosować się do wskazówek zawartych w decyzji MSWiA., co uczyniono na gruncie art. 66 § 3 k.p.a.
Podniesiono też, że Sąd I instancji przyjął, że decyzje organów w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dochodząc do tej konkluzji Sąd nie wskazał jednakże, jakie konkretne przepisy prawa organy naruszyły i jakie przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi.
Skarga kasacyjna, opierająca się na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, nie jest zasadna.
Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz naruszenia art. 151 p.p.s.a., wskazane w podstawie skargi kasacyjnej jako zarzuty odrębne, w stosunku do których zresztą autor tej skargi nie przeprowadza w jej uzasadnieniu argumentacji, która wskazywałaby na ich zasadność, są w istocie zarzutami, które należy rozpatrywać łącznie, skoro autor skargi wiąże w nimi odpowiednio - brak uwzględnienia skargi w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz nieoddalenie skargi w przypadku art. 151 p.p.s.a.
W stosunku do obu tych zarzutów należy mieć na uwadze fakt, że przepisy te są tzw. przepisami wynikowymi, a warunkiem ich zastosowania w ramach kontroli kasacyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10 – CBOSA). Ponadto, naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów, co oznacza, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzuty złamania tych regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać dotyczące ich zarzuty z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym, jej zdaniem, uchybił sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387 – Lex nr 952799 czy wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 87/10 – Lex nr 672933 i wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1311/10 – Lex nr 1080937). Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) czy lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podnosi w jego ramach brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji oraz jej wyjaśnienia, co w uzasadnieniu doczekało się rozwinięcia w postaci wskazania na brak określenia "jakie konkretnie przepisy organy naruszyły" (s. 3 skargi kasacyjnej). Niezasadność zarzutu wiąże się z jednej strony z faktem, że podstawa rozstrzygnięcia została podana (na s. 8 uzasadnienia wyroku) a z drugiej, że z treści uzasadnienia wynika także jasno, jakie przepisy (wskazane nominalnie na s. 5, 6 oraz 8) zostały naruszone przez organy administracji. Dotyczy to także art. 66 § 3 k.p.a., który wskazany został w podstawie skargi kasacyjnej w niejasny sposób z punktu widzenia jego związku z zarzutem drugim i trzecim skargi kasacyjnej, a przy tym niejasność ta nie doczekała się wyeliminowana w jej uzasadnieniu, bowiem przy jego "rozwinięciu" ograniczono się do powtórzenia normatywnej treści przepisu bez wykazania bezpośredniego związku z zaskarżonym wyrokiem.
Ponadto należy podkreślić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie). Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 – ONSAiWSA 2010/3/39NSA przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroki nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. też wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 – Lex nr 597768). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 – Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 – Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli NSA nie tylko w kontekście braku wymaganych prawem części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 – Lex nr 597986, wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10 – Lex nr 746746). Kontrola kasacyjna uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi natomiast do wniosku, że zawiera ono wszystkie elementy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., co jednoznacznie umożliwia jego kontrolę kasacyjną.
Jeśli idzie o powołanie się na naruszenie przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej nie odniósł się w jej uzasadnieniu do określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przesłanek, jakie winny być wskazane przy budowaniu argumentacji skargi kasacyjnej. Na gruncie bowiem tego przepisu, zamierzony skutek może odnieść jedynie wykazanie w skardze kasacyjnej takiego naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku wskazanego na wstępie zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższego przepisu a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia Sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi.
Autor skargi kasacyjnej wskazał natomiast w jej uzasadnieniu, niejako obok powyższych zarzutów, w nawiązaniu do decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r., iż organy były związane wyrażonym w niej stanowiskiem, traktującym zgłoszenie organowi roszczenia o wypłatę zaległego równoważnika z odsetkami jako niepodlegające rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego. W ocenie pełnomocnika organu, w konsekwencji akceptacji powyższego poglądu, żądanie emeryta lub rencisty policyjnego w przedmiocie ustalenia prawa do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a zatem nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a.
W kontekście oceny powyższej argumentacji, która rzeczywiście stała się osnową zaskarżonej decyzji, Skład Orzekający NSA akceptuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, który oparty został na stanowisku wyrażonym w tezach i uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1576/09. Należy w związku z tym podkreślić, iż w sytuacji legitymowania się przez stronę decyzją przyznającą jej prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, kwestia jego wypłaty rozstrzygana jest w drodze postępowania administracyjnego. Może się ono zakończyć, jak to rozważał Sąd I instancji na s. 6-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, alternatywnie albo decyzją o odmowie wypłaty równoważnika w sytuacji, gdy organ uzna, że wypłata równoważnika stronie nie przysługuje albo czynnością materialno-techniczną, której przedmiotem jest ustalenie i wypłata przedmiotowego równoważnika.
Sąd I instancji zasadnie zatem przyjął, iż nie mogło być uznane za trafne stanowisko organów administracji, że sprawa ustalenia i dokonania wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu w sytuacji, gdy strona legitymuje się niewyeliminowaną z obrotu decyzją przyznającą ów równoważnik, nie stanowi sprawy rozstrzyganej przez organy administracji , lecz należy do kognicji sądu powszechnego, w związku z czym zwrot przez organ administracji stronie podania o ustalenie i wypłatę tego równoważnika, był prawidłowy. Sąd trafnie zatem stwierdził, iż nie wystąpił problem właściwości organu, co z kolei prowadzi do przyjęcia, iż brak było podstaw do zwrotu podania na gruncie art. 66 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, w świetle argumentacji zaprezentowanej powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.