I OSK 1289/05

I OSK 1289/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz
Małgorzata Pocztarek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1864/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-03-17
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1864/04 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku za rozłąkę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1864/04 oddalił skargę P. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] w przedmiocie dodatku za rozłąkę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że stosownie do wydanego na podstawie art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. z 1999 r. Nr 51, poz. 526 ze zm.), § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa należności za podróże służbowe i przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby na terenie kraju (M.P. Nr 78, poz. 753), warunkiem wypłacenia dodatku za rozłąkę z rodziną było przesiedlenie funkcjonariusza wraz z rodziną do nowego miejsca pełnienia służby.
Sąd podzielił stanowisko zajęte przez organ w zaskarżonej decyzji, że skarżący P. S. nie przesiedlił się do Warszawy wraz z żoną, nie podjął też żadnych działań zmierzających do takiego przesiedlenia, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 83 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.
Skarżący otrzymał w Warszawie jedynie mieszkanie zastępcze, którego koszt eksploatacji pokrywał w całości Urząd Ochrony Państwa. Nadto skarżący pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Powyższe okoliczności spowodowały, że decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o odmowie wypłacenia skarżącemu dodatku za rozłąkę, zdaniem Sądu, nie narusza prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S. reprezentowany przez radcę prawnego J. R. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
– naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa należności za podróże służbowe i przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby na terenie kraju (M.P. z 1997 r. Nr 78, poz. 753), co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez Sąd, iż brak jest przesłanek do przyznania skarżącemu dodatku za rozłąkę;
– naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skargi.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącego przepis § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa, nie wymaga, wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, udokumentowania zamiaru przesiedlenia się funkcjonariusza wraz z rodziną do nowego miejsca pełnienia służby.
W przekonaniu skarżącego uznanie, że warunkiem wypłaty dodatku za rozłąkę jest przesiedlenie się funkcjonariusza do nowego miejsca pełnienia służby wraz z członkami rodziny, jest nielogiczne, gdyż w przypadku faktycznego przesiedlenia dodatek za rozłąkę nie przysługiwałby, ponieważ do rozłąki nie doszłoby.
Skarżący podniósł, że obowiązkiem Urzędu Ochrony Państwa było zapewnienie mu lokalu mieszkalnego. Wobec niewywiązania się z tego obowiązku, Urząd powinien wypłacić skarżącemu dodatek za rozłąkę z rodziną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze, a z urzędu może brać jedynie pod uwagę okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. W niniejszej sprawie brak jest okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, co pozwoliło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przejść do oceny podstaw kasacyjnych powołanych w skardze.
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie powołuje obydwie podstawy kasacyjne określone w art. 174 ww. ustawy.
Żadna z nich nie jest jednak usprawiedliwiona, chociaż należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niejasne i budzi poważne zastrzeżenia co do techniki jego sporządzenia.
Zarzut naruszenia prawa materialnego – § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom UOP należności za podróże służbowe i przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby na terenie kraju, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, jest nieuzasadniony. Wydaje się, że w istocie skarżącemu chodzi o niewłaściwą wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że warunkiem przyznania funkcjonariuszowi dodatku za rozłąkę jest przesiedlenie się funkcjonariusza wraz z rodziną do nowego miejsca pełnienia służby. W świetle wykładni językowej i celowościowej przepisu § 20 ust. 1 zarządzenia nie może budzić wątpliwości, iż dodatek za rozłąkę przysługuje funkcjonariuszowi wtedy, gdy wbrew woli wspólnego zamieszkania funkcjonariusza wraz z rodziną w nowym miejscu pełnienia służby, stało się to niemożliwe z uwagi na nieprzydzielenie funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego, umożliwiającego wspólne zamieszkiwanie. Dodatek przysługuje za czas rozłąki, a więc do chwili przesiedlenia się rodziny funkcjonariusza do nowego miejsca.
Przesłanką uzasadniającą przyznanie dodatku za rozłąkę musi być zatem rozdzielenie rodziny, wskutek przeniesienia funkcjonariusza do nowego miejsca pełnienia służby. Z tych względów stwierdzenie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że warunkiem wypłaty skarżącemu dodatku za rozłąkę było przesiedlenie się wraz z rodziną skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby, jest nieprawidłowe.
Powyższe nie miało jednak znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ analizowany przepis § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa należy rozpatrywać w powiązaniu z przepisami regulującymi zasady przydziału funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa lokali mieszkalnych, a to z uwagi na to, że warunkiem przyznania dodatku za rozłąkę jest niemożność zamieszkania funkcjonariusza wraz z rodziną w nowym miejscu pełnienia służby z uwagi na nieprzydzielenie mu lokalu mieszkalnego.
Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2001 r. w sprawie trybu postępowania, szczegółowych zasad przydzielania i opróżniania, norm zaludnienia i gospodarowania lokalami mieszkalnymi oraz tymczasowymi kwaterami przeznaczonymi dla funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 133, poz. 1496 ze zm.). Zgodnie z § 11 rozporządzenia lokal mieszkalny funkcjonariuszowi w służbie stałej przydziela się na jego wniosek skierowany bezpośrednio do organu. Złożenie takiego wniosku przez funkcjonariusza urzeczywistnia jego wolę zamieszkania w nowym miejscu służby wraz z rodziną.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w żaden sposób nie ujawnił swojej woli przesiedlenia się do nowego miejsca pełnienia służby wraz z rodziną, a przede wszystkim nie złożył wniosku o przydział lokalu mieszkalnego w Warszawie.
Nie została zatem spełniona określona w § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa UOP z dnia 14 października 1997 r. przesłanka uzasadniająca przyznanie mu dodatku za rozłąkę, który jak już wcześniej podkreślono przysługuje tylko w sytuacji gdy funkcjonariusz chce zamieszkać w nowym miejscu pełnienia służby wraz z rodziną, a staje się to niemożliwe ponieważ organ pomimo stosownego wniosku funkcjonariusza o przydział lokalu mieszkalnego, uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie nie przydzielając lokalu do zamieszkania z rodziną.
Z tych względów ocena Sądu I instancji, że skarżącemu nie przysługuje dodatek za rozłąkę, pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jest prawidłowa.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy ppsa, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi, trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy ppsa podstawa kasacyjna polegająca na naruszeniu przepisów postępowania jest prawidłowo sformułowana, jeżeli skarżący wykaże, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej złożonej w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane jakie znaczenie dla wyniku sprawy miało nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi, a w szczególności, że powyższe uchybienie w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy.
Z tych względów, tak sprecyzowany zarzut nie może być rozważany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Dlatego na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.