I OSK 1277/21

I OSK 1277/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Monika Nowicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1306/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-01-15
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 8, 77 § 1 i 2, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 1 art. 21 ust. 2 akapit 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące  produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002  (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego).
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka Akcyjna Oddział w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1306/20 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna Oddział w T. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 1306/20), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna – Oddział w [...] na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 12 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia Zakładowi [...] S.A. Oddział w [...] kary pieniężnej w wysokości 11 000 zł, za nieposiadanie dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. nr 1069/2009 (określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi), towarzyszących przesyłkom materiału kategorii 2 (mierzwa i obornik), wysyłanym do formy [...] Spółka z o.o. w [...] oraz podmiotowi [...].
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, [...] Spółka Akcyjna zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1.1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 2, 80 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi, co jest wynikiem uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie za prawidłowo prowadzone przez organ postępowanie dowodowe, na podstawie którego ustalono, poddany następnie ocenie prawnej, stan faktyczny a następnie dokonano jego oceny pomimo, iż organ naruszył przywołane przepisy k.p.a. w ten sposób, iż:
1.1.1. uznał, że skarżąca kasacyjnie nie posiadała dokumentów handlowych, spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (dalej: "Rozporządzenie"), towarzyszących przesyłkom materiału kategorii 2 (mierzwa i obornik) wysyłanym do firmy [...] Sp. z o.o. oraz podmiotowi [...],
1.1.2. nie podjął z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia dysponowania przez stronę skarżącą dokumentami handlowymi, w szczególności pominięcie, iż podczas kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r. stwierdzono, iż skarżąca kasacyjnie "prawidłowo wypełnia i stosuje dokumenty handlowe",
1.1.3. nieprawidłowo przyjął, iż skarżąca kasacyjnie nie prowadzi dokumentów handlowych zgodnie z Rozporządzeniem, w sytuacji gdy Powiatowy Lekarz Weterynarii podczas kontroli w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r. stwierdził, iż dokumenty handlowe prowadzone są przez skarżącą kasacyjnie prawidłowo, co wywołało u strony usprawiedliwione przekonanie, iż jej działania odpowiadają prawu,
1.1.4. nie przeprowadził dowodu z dokumentów z kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] S.A. Oddział w [...] (będących w posiadaniu Powiatowego Lekarza Weterynarii) w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r., a świadczących o usprawiedliwionym przekonaniu skarżącego kasacyjnie w zakresie prowadzenia dokumentów zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj.:
1.1.4.1. kontroli przeprowadzonej w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r. w szczególności protokołu kontroli nr [...] wraz z listą kontrolną [...],
1.1.4.2. kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r., w szczególności protokołu kontroli nr [...], podczas gdy procedura przekazywania przez skarżącą kasacyjnie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego była prawidłowa, w tym w szczególności dokumentacja towarzysząca przekazywanym odpadom była prawidłowa i spełniała wymagania stawiane przez przepisy prawa,
1.2. art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez nieprzeprowadzenie na wniosek strony uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: kontroli przeprowadzonej w dniach 22-31 stycznia 2018 r. w szczególności protokołu kontroli nr [...] wraz z listą kontrolną [...] oraz kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r., w szczególności protokołu kontroli nr [...], zawierających stwierdzenie, iż skarżąca kasacyjnie "prawidłowo wypełnia i stosuje dokumenty handlowe" w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, albowiem z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że dokumentacja towarzysząca przekazywanym odpadom była prawidłowa i spełniała wymagania stawiane przez przepisy prawa,
1.3. art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na braku ustosunkowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do wszystkich zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności merytorycznego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy nieuwzględnienia wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: kontroli przeprowadzonej w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r. w szczególności protokołu kontroli nr [...] wraz z listą kontrolną [...] oraz kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r., w szczególności protokołu kontroli nr [...],
1.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania dotyczących dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - przepisów prawa materialnego, to jest: art. 21 ust. 2 akapit 1 w zw. z art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia - poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie nie posiadała dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia, podczas gdy treść art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia określa, jakie informacje powinien co najmniej zawierać dokument handlowy, a [...]S.A. Oddział w [...] w zakresie przekazywania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego prowadziła ewidencję i posiadała dokumentację zawierającą wszystkie elementy określone w treści art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto skarżąca wnosiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych.
Zarzuty te zostały oparte zarówno na zarzutach materialnoprawnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w postaci: art. 21 ust. 2 akapit 1 w zw. z art. 21 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, jak i na zarzutach procesowych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) polegających na istotnym naruszeniu: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a.; art. 106 § 3, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie punkt wyjścia do dalszych rozważań stanowiła kwestia materialnoprawna, w pierwszej kolejności ocenie należało poddać zarzuty materialnoprawne.
W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. (Dz. U. UE.L 2009.300.1), podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez nieuzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. Po myśli zaś ust. 2 akapit 1 tegoż artykułu, podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie lub środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia.
Wg zaś art. 21 ust. 3 cyt. rozporządzenia, towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie.
Zdaniem skarżącej, powyższe przepisy zostały naruszone przez Sąd Wojewódzki, (cyt.): "poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie nie posiadała dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia, podczas gdy treść art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia określa, jakie informacje powinien co najmniej zawierać dokument handlowy, a [...] S.A. Oddział w [...] w zakresie przekazywania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego prowadziła ewidencję i posiadała dokumentację zawierającą wszystkie elementy określone w treści art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia".
Jak z powyższej zatem argumentacji wynika, zarzut obrazy prawa materialnego skarżąca uzasadniała w istocie rzeczy błędnym ustaleniem stanu faktycznego.
Analogiczny wniosek należało też wywieść z uzasadnienia skargi kasacyjnej, a w którym m. in. podkreślano że (cyt.): "na skutek błędnie dokonanej oceny dowodów, (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie niewłaściwe dokonał interpretacji przepisu art. 21 ust. akapit 1 cyt. rozporządzenia (...)".
Biorąc powyższe pod uwagę, skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego może nastąpić tylko poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Z tej przyczyny – już co do zasady – nie jest dopuszczalne zwalczanie w skardze kasacyjnej obrazy prawa materialnego dokonanej przez sąd wojewódzki zarzutem polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego lub błędnej ocenie dowodów.
Zatem jedynie na marginesie sprawy skład orzekający pragnie zauważyć, że kwestia związana z danymi, jakie powinny w tym przypadku zawierać dokumenty handlowe została bardzo dokładnie wyjaśniona przez Sąd Wojewódzki. A stanowisko to podziela w pełni skład orzekający. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wyjaśnił bowiem, że dokumenty handlowe Spółki nie spełniały wymagań określonych w art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia nr 1069/2009. W myśl bowiem pkt I rozdziału III załącznika VIII (gromadzenie, przewóz, identyfikowalność) rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 25 lutego 2011 r. nr 142/2011 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z dnia 2011.02.26 z póżn. zm.), podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom pochodnym musi towarzyszyć dokument handlowy, zgodny z wzorem zamieszczonym w niniejszym rozdziale lub, w przypadkach gdy wymagane jest to niniejszym rozporządzeniem, świadectwo zdrowia. Dokument handlowy musi być zaś wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii (ust. 2).
Dokumentację i powiązane dokumenty handlowe bądź świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat celem ich przedłożenia właściwemu organowi (ust. 5).
Podkreślenia też wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana nie tylko na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, ale także w oparciu o: art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1, 2 pkt. 5 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t. j, Dz. U. z 2018 r., poz. 1557 z późn. zm.), art. 85 a ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 85b w związku z art. 1 pkt 1 lit. o, art. 4 ust. 3, ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 z późn. zm.), § 3 pkt 2 lit. s) tiret 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 629). Na podstawie zaś upoważnienia, zawartego w art. 26d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego, stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz.U.2014.1222). W załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia zawarty został natomiast wzór dokumentu handlowego dla materiału kategorii 2 a który nie był tożsamy (zawierał także inne składowe do wypełnienia) z dokumentami, na które powoływała się strona skarżąca, to jest: z "Kartą przekazania odpadu" czy "Rejestrem odpadów". Te ostatnie dokumenty były zaś wymagane, ale przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska (zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Dz. U. z 2019r. poz. 701).
W związku z tym, zdaniem składu orzekającego, słusznie przyjął organ wojewódzki, iż skoro działanie skarżącej, polegało m. in. na pozyskiwaniu i przekazywaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, czyli stanowiło działalność nadzorowaną, to skarżąca Spółka, wykorzystując taki produkt winna posiadać i móc okazać (na żądanie służby weterynaryjnej) dokument handlowy pozwalający na ustalenie źródła pochodzenia tego typu materiału. Identyfikowalność zaś produktów, objętych w/w rozporządzeniem nr 1069/2009, należało zapewnić w ten sposób, że podmioty wysyłające, przewożące lub przyjmujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne winny prowadzić rejestr wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia (art. 22 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. nr 1069/2009).
Przechodząc natomiast do oceny zarzutów procesowych należy zauważyć, że najdalej idącym zarzutem był w tym przypadku zarzut oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią w/w przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. (...). Jak podnosi się przy tym jednolicie w orzecznictwie, omawiany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, ale tylko wówczas gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera którejkolwiek z wyodrębnionej w nim części. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem zarówno stan faktyczny, w jakim zostały wydane zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja oraz treść skargi, wniesionej do Sądu Wojewódzkiego. Wyrok ten wskazuje także przyczyny, dla których skarga ta nie została uwzględniona.
W szczególności Sąd I instancji wskazał, że w wyniku kontroli weterynaryjnej przeprowadzonej w dniu 1 października 2019 r. w zakładzie [...] S.A. Oddział w [...] stwierdzono, iż do dnia 31 sierpnia 2019 r. uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 2 tj. mierzwę oraz obornik przekazywano firmie [...] Sp. z o.o., materiał kat. 2 odbierany był i transportowany natomiast przez firmę [...] sp. z o.o. lecz dokumenty handlowe (HD) na wywóz obornika oraz mierzwy nie były wystawiane. Wystawiano natomiast jedynie miesięczne karty przekazania odpadów osobno dla mierzwy i osobno dla obornika. Z przedstawionej do kontroli dokumentacji, w postaci rozliczenia za miesiąc sierpień 2019 r. oraz towarzyszących mu kart przekazania odpadów wynikało zaś, że w miesiącu sierpniu 2019 r. przekazano 222,48 tony mierzwy oraz 82,84 tony obornika. Dodatkowo ustalono również, że od dnia 2 września 2019 r. mierzwę oraz obornik przekazywano firmie [...] dla której wprawdzie wystawiano dokumenty handlowe, ale nie zawierające wymaganych danych przewidzianych w dyspozycji zawartej w art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia nr 1069/2009. Z tej przyczyny, decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w Tarnowie z dnia 12 listopada 2019 r. nr [...] została wymierzona spółce [...] S.A. Oddział w [...] kara pieniężna w wysokości 11 000 zł.
Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy, decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r., który rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, nie dopatrzył się żadnych uchybień w wydaniu decyzji przez organ I instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wojewódzki m. in. zaś podkreślił, że w/w decyzja, nakładająca karę pieniężną na skarżącą, wydana była na podstawie zaprotokołowanych wyników kontroli. Protokół kontroli został przy tym podpisany bez wnoszenia do niego żadnych uwag oraz zastrzeżeń i nie złożono do niego również żadnych wyjaśnień. Powyższe oznaczało zatem, że nie kwestionowano ustaleń poczynionych w trakcie przedmiotowej kontroli, a znajdujących odzwierciedlenie w treści protokołu.
Oddalając skargę skarżącej na wyżej wspomnianą decyzję, Sąd Wojewódzki uznał tę skargę za niezasadną, podkreślając, że brak posiadania przez podmiot kontrolowany spornych dokumentów handlowych został prawidłowo stwierdzony podczas kontroli dokonanej w dniu 1 października 2019 r. a udokumentowanej protokołem nr [...]. Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że (cyt.): "Powoływanie się zatem na dowody z dokumentów z kontroli przeprowadzonej w okresie od 22 - 31 stycznia 2018 r. oraz kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ oceniany jest stan obecny a nie poprzedni, a zatem nie ma znaczenia to co wydarzyło się wcześniej. (...). Kontrolą objęto ściśle określony okres, tj. sierpień - wrzesień 2019 r., jako podstawę do obliczenia wysokości kary pieniężnej przyjęto dokumentację podmiotu wskazującą na ilość mierzwy i obornika pozyskanych w tym czasie i przekazanych do konkretnych podmiotów. (...). Ponadto wskazano szczegółowo jakie konkretne naruszenia zostały popełnione precyzując, że niezgodności w zakresie zagospodarowywania mierzwy i obornika pochodzących od ubitych zwierząt rzeźnych polegały na braku dokumentów handlowych towarzszących przekazywanym ubocznym produktom pochodzenia zwierzęcego do uprawnionych podmiotów w celu dalszego ich wykorzystania w tym przypadku do przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o."
Sąd Wojewódzki odniósł się przy tym także do argumentacji zawartej w skardze a dotyczącej zarzucania przez skarżącą, iż organ odwoławczy pominął i nie wyjaśnił motywów, (cyt.): " dlaczego organ I instancji podał, iż jednak wystawiane były dokumenty handlowe (k. 16 akt adm.)". Sąd stwierdził bowiem, że zarzut ten opierał się na określeniu wyrwanym z kontekstu. W związku z tym omówił więc w tym miejscu wyżej przedstawioną regulację prawną, zawartą w rozporządzeniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, wyjaśniając, że wzór dokumentu handlowego dla materiału kategorii 2 określony w tym rozporządzeniu nie jest tożsamy ze wskazywaną w skardze "Kartą przekazania odpadu", czy też "Rejestrem odpadów". Różnice w niezbędnych danych polegają zaś na braku wskazania w tych ostatnich dokumentach m. in.: pośredników biorących udział w obrocie, weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (przewoźnika, podmiotu zbywającego, podmiotu nabywającego), celu przewozu, identyfikacji i opisu materiału, który jest ściśle wyspecyfikowany w dokumencie handlowym, a co w istotny sposób wpływa na ostateczne wykorzystanie i przeznaczenie danego surowca według ściśle określonych wymagań określonych w przepisach rozporządzeń 1069/2009 i 142/2011. Z tych powodów – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja zawarta w skardze, wskazująca na tożsamość danych w dokumencie handlowym z danymi zawartymi w "Karcie przekazania odpadu" czy też "Rejestrze odpadów"’ gdyż dokumenty te wymagały uzupełnienia (oprócz pokrywających się danych) również poprzez podanie odmiennych informacji, istotnych dla sprawowania należytego nadzoru przez właściwy organ.
Powyższe ostatecznie doprowadziło Sąd Wojewódzki do wniosku, że (cyt.): "podane w spornym protokole kontroli i decyzji okoliczności, iż wymagane dokumenty handlowe nie były wystawiane, gdyż posługiwano się jedynie miesięcznymi kartami przekazania odpadów, były zgodne z rzeczywistością".
W tej sytuacji – w ocenie składu orzekającego – zarzut kasacyjny oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a. był nieusprawiedliwiony. Jak wyżej wspomniano uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało bowiem wszystkie przesłanki, o których mowa w w/w przepisie.
Dodać przy tym trzeba, że uzasadniając zarzut oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej wskazywał w szczególności, że istotnego naruszenia w/w przepisu przez Sąd Wojewódzki upatruje m. in. w braku uwzględnienia wniosków dowodowych strony skarżącej z takich dokumentów jak: protokół kontroli nr [...] wraz z listą kontrolną [...] oraz kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r., w szczególności zaś protokołu kontroli nr [...]. Brak uwzględniania tego rodzaju wniosków był zresztą przedmiotem odrębnego zarzutu kasacyjnego, opartego na art. 106 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Jak z powyższego unormowania zatem wynika, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu przez sąd administracyjny jest jego uprawnieniem a nie obowiązkiem. Stąd – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego - zarzut kasacyjny oparty na art. 106 § 3 p.p.s.a. może być uznany za zasadny jedynie wówczas, gdy sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe a skarżący kasacyjnie wykaże, że kryteria wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (vide np: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 179/23, LEX nr 3655426).
W zaistniałej zatem w analizowanej sprawie sytuacji – co do zasady – zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony, gdyż Sąd I instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego.
Przepisy natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. mają charakter wyłącznie blankietowy. Stanowią one tylko procesową podstawę prawną określonego wyroku. Oparcie zatem wyroku na jednej z tych podstaw, zależy wyłącznie od oceny prawnej dokonanej przez sąd orzekający w danej sprawie. Z tego powodu zarzut oparty na w/w przepisach nie mógł mieć żadnego znaczenia.
Biorąc natomiast pod uwagę to, co wyżej zostało powiedziane, skład orzekający stwierdził, że nie dopatrzył się również istotnego naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a.
W szczególności zaś nie można było w tym przypadku przyjąć, że powyższe przepisy procedury administracyjnej zostały naruszone w toku postępowania administracyjnego bo organ – jak podnoszono w skardze kasacyjnej - nieprawidłowo przyjął, iż skarżąca nie prowadziła dokumentów handlowych zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009 w sytuacji, gdy Powiatowy Lekarz Weterynarii, podczas kontroli w dniach 22 - 31 stycznia 2018 r. stwierdził, iż dokumenty handlowe prowadzone były przez skarżącą prawidłowo, a co wywołało u strony usprawiedliwione przekonanie, iż jej działania odpowiadają prawu. Podkreślenia bowiem w tym miejscu wymaga, że stroną skarżącą w niniejszym przypadku nie była osoba nieporadna a duża, znacząca nawet na rynku europejskim spółka prawa handlowego. Tego rodzaju podmiot nie mógł zatem skutecznie powoływać na brak wiedzy w zakresie regulacji prawnej odnoszącej się do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną – i z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.