Orzeczenie · 2025-06-06

I OSK 1273/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2025-06-06

NSAochrona środowiskaŚredniansa

ochrona zwierzątodebranie zwierzątprawo administracyjnepostępowanie administracyjneskarga kasacyjnadoręczenie decyzjiprawo procesoweustawa o ochronie zwierząt

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 czerwca 2025 r. oddalił skargę kasacyjną M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił decyzje administracyjne dotyczące odebrania zwierząt Fundacji M. Skarga kasacyjna opierała się na zarzutach naruszenia prawa materialnego (art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt) oraz przepisów postępowania (art. 161 § 1 pkt 3 i art. 109 p.p.s.a.). W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd uznał, że postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bezprzedmiotowe, a zatem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie mógł być naruszony. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 109 p.p.s.a. i art. 109 k.p.a. w kontekście doręczenia decyzji stronie P. W. również zostały uznane za niezasadne. Sąd podkreślił, że obowiązek doręczenia decyzji stronie na piśmie wynika z art. 109 § 1 k.p.a. i nie może być zwolniony oświadczeniem strony. W kwestii naruszenia prawa materialnego, Sąd stwierdził, że zarzut dotyczący art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt był niejasny i nie odnosił się do materialnoprawnych przesłanek przepisu. Sąd zwrócił uwagę, że regulacja ta ma zastosowanie zarówno w przypadku pozostawania zwierzęcia u właściciela, jak i opiekuna, a okolicznością bezsporną było, że zwierzę należące do P. W. przebywało pod opieką M. D. na jej posesji. Sąd wskazał również, że ustalenia faktyczne, które mogłyby stanowić podstawę oceny zastosowania prawa materialnego, zostały zakwestionowane przez Sąd I instancji, a wobec braku stosownych zarzutów procesowych, nie zostały podważone. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od M. D. na rzecz Fundacji M., uznając szczególny przypadek.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących doręczania decyzji administracyjnych stronom postępowania oraz stosowania art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w kontekście odpowiedzialności opiekuna i właściciela zwierzęcia.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów, nie wchodząc w szerszą analizę stanu faktycznego.

Zagadnienia prawne (3)

Czy naruszenie przepisów postępowania, polegające na braku doręczenia decyzji administracyjnej jednej ze stron, stanowi podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, naruszenie art. 109 k.p.a. poprzez brak doręczenia decyzji stronie stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie

Sąd administracyjny uchylił decyzje organów administracji, wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a. z uwagi na fakt, że decyzje skierowane do M. D. i P. W. nie zostały doręczone P. W., co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

Czy postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy część zwierząt odebranych w ramach interwencji została zwrócona właścicielom na mocy postanowienia prokuratury?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, postępowanie sądowoadministracyjne nie staje się bezprzedmiotowe, jeśli zaskarżona decyzja administracyjna nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Uzasadnienie

NSA uznał, że zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (bezprzedmiotowość postępowania) jest niezasadny, ponieważ zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a sąd powinien merytorycznie rozpoznać skargę.

Czy błędne zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przez organ administracji, polegające na odebraniu zwierzęcia, którego właścicielem jest inna osoba niż opiekun, stanowi podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przez organ administracji jest niezasadny, jeśli jest niejasno sformułowany i nie odnosi się do materialnoprawnych przesłanek przepisu, a ustalenia faktyczne zostały zakwestionowane przez sąd niższej instancji.

Uzasadnienie

NSA uznał zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy za niezasadny, wskazując na jego niejasne sformułowanie i brak odniesienia do materialnoprawnych przesłanek. Sąd podkreślił, że regulacja ma zastosowanie niezależnie od tego, czy zwierzę pozostaje u właściciela czy opiekuna, a ustalenia faktyczne dotyczące stanu zwierząt zostały zakwestionowane przez WSA.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę kasacyjną M. D. od wyroku WSA w Poznaniu.

Przepisy (9)

Główne

u.o.zw. art. 7 § ust. 3

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

Przepis ma zastosowanie w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Pozwala na odebranie zwierzęcia przez policjanta, strażnika gminnego lub przedstawiciela organizacji społecznej.

p.p.s.a. art. 184