I OSK 1268/21

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki K. sp. k. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie dotyczącą stwierdzenia wyłączenia gruntów rolnych z produkcji i ustalenia opłat. Spółka zarzucała sądowi niższej instancji naruszenie prawa materialnego, w tym błędną wykładnię przepisów dotyczących pomniejszenia należności o wartość rynkową gruntu (art. 12 ust. 6 u.o.g.r.l.) oraz stosowania przepisów o wyłączeniu gruntów na cele budownictwa mieszkaniowego (art. 12a u.o.g.r.l.) w kontekście sankcji za nielegalne wyłączenie (art. 28 u.o.g.r.l.). Podnosiła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczącego wadliwości uzasadnienia wyroku WSA oraz naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną. Sąd podkreślił, że przepisy rozdziału 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w tym art. 12 i 12a) dotyczą legalnych wyłączeń gruntów z produkcji, podczas gdy art. 28 tej ustawy, znajdujący się w rozdziale dotyczącym kontroli i sankcji, reguluje przypadki wyłączenia niezgodnego z prawem. NSA stwierdził, że do wyłączeń niezgodnych z prawem, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2, nie stosuje się zasad pomniejszenia należności o wartość gruntu (art. 12 ust. 6) ani przepisów dotyczących wyłączeń na cele mieszkaniowe (art. 12a). Podkreślono, że przepisy sankcyjne mają charakter bezwzględnie obowiązujący i ich celem jest zapobieganie naruszeniom prawa. Sąd powołał się na utrwalone orzecznictwo NSA w tym zakresie. W konsekwencji, zarzuty naruszenia prawa materialnego uznano za niezasadne, co skutkowało również oddaleniem zarzutów procesowych. Sąd oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający