I OSK 1261/06

I OSK 1261/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Maria Werpachowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 412/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
art. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjne A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 412/06 w sprawie ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia
2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 412/06 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] nr [...]
w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty, skargę oddalił.
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym sprawy.
Prezydent m. st. Warszawy decyzją Nr [...] z dnia
[...] zezwolił A. Sp. z o.o. na umieszczenie w jezdni, trawniku i chodniku ul. [...] w Warszawie na odcinku ul. [...] -
ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, tj. kanalizacji teletechnicznej i 8 studni kablowych SKR-2 o łącznej powierzchni 214 m2 w okresie od dnia 10 listopada 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz ustalił opłatę z tego tytułu
w wysokości 2.765,69 zł.
W odwołaniu od wymienionej decyzji Spółka podniosła, że umieszczane przez nią urządzenie stanowi przewód kanalizacyjny niesłużący do odwodnienia drogi, realizowany jako inwestycja celu publicznego, a co za tym idzie - opłata należna za zajęcie pasa drogowego w tym wypadku powinna zostać ustalona na podstawie stawek wymienionych w kolumnie 1 zał. nr 2 do uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta stołecznego Warszawy,
z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 148, poz. 3717), a nie w kolumnie 3 tegoż załącznika, jak uczyniono to w zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 20 grudnia 2005 r. nr KOC/4813/Dr/05 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia
21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204. poz. 2086 ze zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie, stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2). W sprawie nie budzi wątpliwości, że zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, zgodnie z wnioskiem złożonym przez A. Sp. z o.o. miałoby nastąpić dla realizacji celu wymienionego w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Stosownie zaś do art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego na terenie m. st. Warszawy ustalona została uchwalą Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta stołecznego Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 148, poz. 3717), zwaną dalej uchwałą. W załączniku nr 2 do tej uchwały urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych podzielono na trzy grupy:
1) linie energetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory), przewody kanalizacyjne niesłużące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji - realizowane jako inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 161, poz. 2603 ze zm.) (kolumna 1),
2) przyłącza: elektroenergetyczne, kanalizacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, telekomunikacyjne (kolumna 2),
3) pozostałe urządzenia infrastruktury technicznej niewymienione w kolumnach 1
i 2 (kolumna 3),
różnicując wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w zależności od przynależności do poszczególnych grup oraz kategorii drogi, której pas drogowy podlega zajęciu.
Organ stwierdził, że nie ma podstaw do zaliczenia inwestycji do pierwszej
z wymienionych grup, bowiem inwestycja ta nie stanowi przewodu kanalizacyjnego mającego na celu odwodnienie, czy to drogi, czy też jakiegokolwiek innego obiektu lub obszaru. SKO w Warszawie podkreśliło, że w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały mowa jest jedynie o przewodach kanalizacyjnych w rozumieniu urządzenia odwadniającego, a nie jakiegokolwiek przewodu kanalizacyjnego. Bez znaczenia zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest, czy planowana przez Spółkę inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego, czy też nie.
Wymieniona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie stała się przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, w szczególności uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia
27 maja 2004 r zmienionej uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XLVII/1191/2005 z dnia 17 marca 2005 r., poprzez błędną wykładnię załącznika nr 2 do tej uchwały, Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że interpretacja organu, zgodnie
z którą "w kolumnie 1 załącznika do uchwały mowa jest jedynie o przewodach kanalizacyjnych w rozumieniu urządzenia odwadniającego, a nie jakiegokolwiek przewodu kanalizacyjnego", jest sprzeczna z zasadami wykładni językowej
i funkcjonalnej. Skarżący podkreślił, że w każdej ustawie, która dotyczy aspektów budowy i projektowania różnego rodzaju sieci, linie telekomunikacyjne są traktowane na równi z liniami elektroenergetycznymi i innymi sieciami uzbrojenia terenu, a zatem nie ma podstaw, aby w decyzjach administracyjnych, które powinny być oparte i spójne
z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, różnicować pozycję przedsiębiorców telekomunikacyjnych od przedsiębiorców zapewniających dostęp do innych sieci -elektroenergetycznych, ciepłowniczych itp., dlatego też, skoro do linii np. elektroenergetycznych realizowanych jako inwestycje celu publicznego zastosowanie mają stawki określone w kolumnie nr 1 załącznika nr 2 do uchwały, takie same stawki powinny zostać przyjęte dla linii telekomunikacyjnych.
Nieuzasadnione różnicowanie przez organy administracji publicznej pozycji przedsiębiorców telekomunikacyjnych w odróżnieniu od przedsiębiorców elektroenergetycznych, gazowych, ciepłowniczych i wodociągowych, stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji RP. Skarżący podniósł też, że jego inwestycja spełnia również drugą przesłankę określoną w kolumnie 1 Załącznika nr 2 do Uchwały - jest realizowana jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jej celem jest bowiem doprowadzenie sygnału telekomunikacyjnego za pomocą sieci publicznej do ogółu użytkowników na danym terenie i jest ona przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych - dostępu do usług telekomunikacyjnych (w tym np. usług telefonicznych, dostępu do sieci internet, dostarczania programów telewizyjnych).
Skarżący wskazał, że pogląd, iż urządzenia linii telekomunikacyjnych powinny zostać zaliczone do urządzeń wymienionych w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały
i że do urządzeń tych powinny mieć zastosowanie stawki opłat określone
w tej kolumnie został wyrażony również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, który w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1638/05 uwzględnił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji wydaną w analogicznej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ, powołując się na dotychczasowe ustalenia oraz odnosząc się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 412/06, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium w Warszawie z dnia [...] nie narusza prawa.
Sąd I instancji wskazał, że wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego na terenie m. st. Warszawy ustalona została uchwałą Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta stołecznego Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 148 poz. 3717). Załącznik nr 2 do owej uchwały wymienia urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Urządzenia te podzielono na trzy grupy ustalając dla nich różne stawki opłat (opłaty zostały również zróżnicowane w zależności od kategorii drogi).
Infrastruktura techniczna związana z drogami jest pojęciem bardzo szerokim, można ją podzielić na infrastrukturę bezpośrednio związaną z utrzymaniem drogi tzw. infrastrukturą podstawową i pozostałą - infrastrukturę techniczną nie związaną
z utrzymaniem drogi. Sąd podkreślił, że samo niefortunne stwierdzenie przez organ,
iż "przewody kanalizacyjne skarżącego są przewodami kanalizacyjnymi nie służącymi od odwadniania drogi" nie powoduje zaliczenia "kanalizacji technicznej" skarżącego do kolumny pierwszej załącznika nr 2 do w/w uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że linie telekomunikacyjne - kanalizacja techniczna, których realizację planuje skarżący, są czymś innym niż przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi, wymienione zostały bowiem odrębnie od przewodów kanalizacyjnych niesłużących do odwadniania drogi. Przepis § 140 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) wyraźnie różnicuje "linia telekomunikacyjna" i "przewody kanalizacyjne niesłużące do odwadniania drogi". Tak więc jak wyżej wykazano samo użycie przez Spółkę sformułowania "kanalizacja techniczna" nie może sprawić, że inwestycja skarżącego przeradza się z "linii telekomunikacyjnej" w "przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi". Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że dążenie skarżącego do podważenia uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję, jest działaniem które nie może odnieść skutku, gdyż uchwała ta jest prawomocna i w związku z powyższym nie podlega kontroli Sądu.
Skargę kasacyjną od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 412/06 wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, za pośrednictwem radcy prawnego. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego zmianę i uchylenie decyzji SKO, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wyrokowi Sądu I instancji autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego:
* przepisu § 140 Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430) poprzez błędną wykładnię, w szczególności poprzez przyjęcie, że kanalizacja kablowa jest pojęciem tożsamym z linią telekomunikacyjną,
* uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. zmienionej uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XLVII/1191/2005 z dnia 1 marca 2005 poprzez błędną wykładnię załącznika nr 2 do tej Uchwały,
* przepisu art. 32 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez przyjęcie,
że stawki za zajęcie pasa drogowego dla realizacji inwestycji celu publicznego mogą być zróżnicowane w zależności od rodzaju inwestycji celu publicznego,
w szczególności stawka za zajęcie pasa drogowego dla inwestycji celu publicznego w telekomunikacji może być znacząco wyższa od pozostałych inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że istotą niniejszej sprawy nie jest, jak twierdzi Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku podważanie uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy, lecz jej właściwe zastosowanie, jako przepisu prawa miejscowego oraz właściwa interpretacja jej postanowień, zgodna z przepisami bezwzględnie obowiązującymi oraz systemem prawa. Wskazał też, że zarówno praktyka orzecznicza, jak i stanowisko Naczelnego Architekta m.st. Warszawy potwierdza, że inwestycja realizowana przez Spółkę jest inwestycją celu publicznego. Z tego pełnomocnik wywodzi, że powinna być ona traktowana na takich samych warunkach jak pozostałe inwestycje celu publicznego – co wynika wprost z przepisu art. 32 Konstytucji RP i art. 7 kpa. Autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego, zgodnie z którym kanalizacja teletechniczna mieści się w polu semantycznym terminu "przewody kanalizacyjne nie służące odwodnieniu drogi". Stwierdził, że Sąd I Instancji popełnił błąd logiczny utożsamiając linię telekomunikacyjną z kanalizacją teletechniczną.
Linia telekomunikacyjna i kanalizacja są to dwa odrębne znaczeniowo terminy prawne. Wniosek taki wypływa wprost z przepisów prawa. Zgodnie z treścią przepisu art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Nie ulega w ocenie pełnomocnika Spółki wątpliwości, że zarówno z faktycznego jak i prawnego punktu widzenia nie są to pojęcia tożsame. Wskazał, że Sąd I instancji pominął, że w powołanym § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w pkt 3 wprowadzono pojęcie "urządzeń wodnych melioracji", które to pojęcie opisuje urządzenia - w tym także kanalizację, służącą do melioracji - a zatem także do odwadniania terenów przylegających do pasa drogowego. Zatem kanalizacja niesłużąca odwadnianiu drogi, to coś znaczeniowo różne od urządzeń służących do odwadniania terenów przylegających do pasa drogowego.
Pełnomocnik skarżącego wskazując, że powołana uchwała w załączniku nr 2 kolumna 1 stanowi: "linie elektroenergetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory) przewody kanalizacyjne niesłużące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji — realizowane jako inwestycje celu publicznego" stwierdził, że wykładnia gramatyczna prowadzi do następujących wniosków:
a) kanalizacja teletechniczna jest kanalizacją w jurydycznym tego słowa znaczeniu (art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie).
b) kanalizacja teletechniczna ze swej istoty nie służy do odwadniania drogi, lecz jako ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych służy do umieszczenia kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych.
Sylogizm zdań a i b prowadzi do wniosku, że kanalizacja teletechniczna jest kanalizacją niesłużącą do odwadniania drogi. Można zatem stwierdzić, że dyspozycja normy wysnutej z analizowanego zapisu uchwały obejmuje również kanalizację teletechniczną.
Wykładnia funkcjonalna musi z kolei prowadzić do wniosku, że funkcją normy ma być objęcie wszystkich inwestycji stanowiących infrastrukturę techniczną w pasie drogowym niezwiązana z drogą realizowaną jako inwestycja celu publicznego. To właśnie realizacja celu publicznego jest szczególnym conditio iuris dla zastosowania tej normy. Budowa kanalizacji teletechnicznej realizowanej jako inwestycja celu publicznego musi zatem podlegać regulacji zał. 2 kolumna 1 uchwały.
W końcowej części skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że przyjęcie,
iż kanalizacja teletechniczna związana z budową infrastruktury telekomunikacyjnej nie wchodzi w zakres dyspozycji powołanego przepisu uchwały byłoby sprzeczne
z konstytucyjną zasadą równości podmiotów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie pomogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej - art. 183 § 1 P.p.s.a. Z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Sąd II instancji nie jest właściwy do zastępowania stron i uzupełniania, czy w inny sposób korygowania za nie podstaw kasacyjnych. Nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad niż wskazane przez autora skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada wskazanym wymaganiom. Jej autor sformułował między innymi zarzut naruszenia prawa materialnego przepisu § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) poprzez błędną wykładnię, a w szczególności przez przyjęcie, że kanalizacja kablowa jest pojęciem tożsamym z linią telekomunikacyjną. Wskazany przepis zawiera dziewięć ustępów, a w ustępie 2 i 7 po kilka punktów. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Sąd I instancji pominął pkt 3 tego przepisu, jednakże nie został wskazany numeru ustępu, w którym punkt ten się znajduje. Zarzut ten został wadliwie sformułowany, nie określa bowiem precyzyjnie przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony zaskarżonym wyrokiem. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zaś możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakiego przepisu prawa materialnego strona zarzuca.
Również zarzut naruszenia uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. zmienionej uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XLVII/1191/2005 z dnia 1 marca 2005 r. poprzez błędną wykładnię załącznika nr 2 do tej uchwały jest nieprecyzyjnie postawiony. Strona nie wskazała, której z kolumn urządzeń infrastruktury technicznej dotyczy zarzut błędnej wykładni. Załącznik ten zawiera bowiem trzy kolumny urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustalając dla nich różne stawki opłat.
W związku z tym jednak, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, analizując błędną wykładnię dokonaną przez Sąd I instancji, wskazano kolumnę 1 załącznika nr 2, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w zakresie wskazanego zarzutu.
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie mogła być uwzględniona, gdyż podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi są nietrafne.
Strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym kanalizacja teletechniczna mieści się w polu semantycznym terminu "przewody kanalizacyjne niesłużące odwodnieniu drogi" i jest kanalizacją w jurydycznym tego słowa znaczeniu, wskazując przy tym na treść przepisu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Wskazać należy, że rozporządzenie to weszło w życie po upływie
3 miesięcy od dnia ogłoszenia - § 11 tj. 31 stycznia 2006 r. (opublikowane zostało
w Dz. U. z dnia 31 października 2005 r.), zatem nie obowiązywało w dacie (20 grudnia 2005 r.) wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast art. 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo telekomunikacyjne wyjaśnia określenie użyte w ustawie infrastruktura telekomunikacyjna – urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, (...) wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Okoliczność, że w infrastrukturze telekomunikacyjnej mieszczą się również kanalizacje kablowe, nie oznacza, że pojęcie to jest tożsame z pojęciem przewody kanalizacyjne niesłużące do odwodnienia drogi zawartym w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały nr XLVII/1191/2005 Rady m.st. Warszawy z dnia 17 marca 2005 r. Kanalizacja kablowa nie może funkcjonować samoistnie, bez powiązania z innymi elementami infrastruktury telekomunikacyjnej. Zatem, jako wyodrębniony element nie staje się przewodem kanalizacyjnym
w rozumieniu kolumny 1 załącznika nr 2 do uchwały. Jak trafnie zauważył Sąd
I instancji samo użycie przez stronę sformułowania "kanalizacja teletechniczna" nie może sprawić, że inwestycja telekomunikacyjna, mająca na celu zapewnienie usług telekomunikacyjnych przeradza się w przewody kanalizacyjne niesłużące do odwadniania drogi. Tym samym Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów kolumny 1 załącznika nr 2 do uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. zmienionej uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XLVII/1191/2005 z dnia 1 marca 2005 r.
Przepis art. 32 Konstytucji RP w ust. 1 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władzę. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zasady powyższe mające fundamentalne znaczenie w praktyce stosowania prawa, w niniejszej sprawie nie zostały przez Sąd naruszone, bowiem zasada mająca charakter klauzuli generalnej nie może stanowić samodzielnej, materialnoprawnej podstawy do dochodzenia roszczeń. Podstawą przyznania określonego świadczenia nie jest bowiem przepis ustawy zasadniczej, lecz przepis ustawy szczególnej, regulującej stosunki prawne w zakresie danej dziedziny życia państwowego, gospodarczego lub społecznego.
Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając
że zaskarżony wyrok nie narusza prawa, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.