I OSK 1234/22

I OSK 1234/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Iwona Bogucka
Marek Stojanowski
Piotr Przybysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne
Reforma rolna
Sygn. powiązane
II SA/Sz 1149/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-02-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1946 nr 49 poz 279
art. 25 ust. 1 i 2, art. 10
Dekret z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska
Dz.U. 1951 nr 46 poz 340
art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art.10, art. 5 ust.1 i 2, art. 7
Dekret z dnia 6 września 1951 r. o  ochronie  i  uregulowaniu  własności  osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych
Dz.U. 2021 poz 735
art.156 par. 1 pkt. 1, 3, 4 i 7, par.2, art.7, art.77 par.1, art.80, art.8 par.1, art.11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art.151, art.188, art.153, art.193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1149/21 w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr SKO.4164.374.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania E.C. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy
ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 30 sierpnia 2021 r., nr SKO.4164.374.2021, w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania, wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1149/21, oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył A. J., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 25 dekretu o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska z dnia 6 września 1946 r. w zw. z art. 2, art. 10 dekretu o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych z dnia 6 września 1951 r. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a konsekwencji błędne przyjęcie, że akt nadania z 11 listopada 1953 r. rażąco narusza te przepisy i tym samym istnieje podstawa do stwierdzenia jego nieważności, w sytuacji gdy fakt, iż akt nadania z 11 listopada 1953 r. w zakresie określonym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 29 stycznia 2021 r. dotyczył nieruchomości objętej uprzednio aktem nadania z 12 grudnia 1947 r., a tym samym, iż akt nadania z 11 listopada 1953 r. pozostaje w sprzeczności z aktem nadania z 12 grudnia 1947 r., nie jest, zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, okolicznością pozwalającą na zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 sierpnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 29 stycznia 2021 r. pomimo, iż organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz błędnie przyjął, iż dowód z opinii sądowej w formie operatu szacunkowego w przedmiocie aktualnej wartości rynkowej nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w W., gminie D. z księgą wieczystą Nr [...] z 22 kwietnia 2016 r. wydanej na potrzeby postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w K. [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], jest nieprzydatny dla stwierdzenia faktów istotnych w niniejszym postępowaniu, w sytuacji gdy dokument ten stanowi wiarygodny dowód na okoliczność tego, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można mówić o jakichkolwiek dotkliwych następstwach doznawanych przez wnioskodawców wskutek wydania na rzecz M. J. aktu nadania z 11 listopada 1953 r.,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 sierpnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 29 stycznia 2021 r. pomimo, iż organ błędnie przyjął, iż zgłoszone przez wnioskodawców żądanie stwierdzenia nieważności aktu nadania nr [...] z 11 listopada 1953 r. nie można uznać za "przedawnione" w sytuacji, gdy:
a) w wyroku z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 Trybunał Konstytucyjny wyraźnie wskazał na potrzebę istnienia przedawnienia na obszarze prawa administracyjnego, w tym także przedawnienia do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;
b) akt nadania z 11 listopada 1953 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, został wydany 67 lat temu;
c) przez 61 lat ani K. T., ani jego spadkobiercy nie skorzystali z żadnych instrumentów prawnych, które przyznawało im do 31 grudnia 1960 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, a następnie Kodeks postępowania administracyjnego, celem realizacji żądania zgłoszonego w niniejszym postępowaniu;
d) wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni doprowadzili do degradacji konstrukcji zajmowanej przez siebie części budynku i jego awaryjnego stanu, a aktualne działania wnioskodawców nakierunkowane są wyłącznie na pozyskanie wyremontowanej (nakładami poczynionymi wyłącznie przez skarżącego) części budynku zajmowanego przez A. J..
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła uczestniczka postępowania E.C., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o:
1. oddalenie skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 lutego 2022 r. oddalającego skargę A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 30 sierpnia 2021 r., nr SKO.4164.374.2021, w przedmiocie stwierdzenia wydania aktu nadania z naruszeniem prawa,
2. zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Jednocześnie uczestniczka postępowania E. C. zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem strony skarżącej kasacyjnie uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.
Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny Sądu są jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 829/14, z 15 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 917/14 oraz z 1 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2290/16).
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP jest oparty na twierdzeniu, że zgłoszone przez wnioskodawców żądanie stwierdzenia nieważności aktu nadania nr 127261 z 11 listopada 1953 r. należy uznać za "przedawnione". O "przedawnieniu" mają świadczyć następujące okoliczności:
a) Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, wyraźnie wskazał na potrzebę istnienia przedawnienia na obszarze prawa administracyjnego, w tym także przedawnienia do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;
b) akt nadania z 11 listopada 1953 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, został wydany 67 lat temu, przy czym przez 61 lat ani K. T., ani jego spadkobiercy nie skorzystali z żadnych instrumentów prawnych, które przyznawało im do 31 grudnia 1960 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, a następnie Kodeks postępowania administracyjnego, celem realizacji żądania zgłoszonego w niniejszym postępowaniu;
c) wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni doprowadzili do degradacji konstrukcji zajmowanej przez siebie części budynku i jego awaryjnego stanu, a aktualne działania wnioskodawców nakierunkowane są wyłącznie na pozyskanie wyremontowanej (nakładami poczynionymi wyłącznie przez skarżącego) części budynku zajmowanego przez A.J..
Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniejszym wyroku wydanym w tej sprawie (wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 2546/19) stwierdził, odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. P 46/13, że był to wyrok zakresowy orzekający o pominięciu ustawodawczym. Był to zatem wyrok, w którym Trybunał uznaje za stan niekonstytucyjny brak określonej treści normatywnej w przepisie. Wyroki o pominięciu prawodawczym Trybunał kieruje zaś przede wszystkim do ustawodawcy, a chociaż w doktrynie nieraz podnosi się, że w takiej sytuacji organy stosujące prawo winny poszukiwać możliwości rekonstrukcji brakującej normy prawnej z wartości konstytucyjnych, to – zdaniem Sądu II instancji - brakującej części normy w art. 156 § 2 k.p.a. nie można zrekonstruować w taki sposób, który umożliwiałby jej uniwersalne zastosowanie w okolicznościach każdej sprawy, zwłaszcza, że Trybunał nie przesądził, że czas ten (wymagany okres prekluzyjny) powinien być taki sam, jak w przypadku przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a., czyli 10 lat (zob. pkt 10.7 uzasadnienia wyroku).
Sąd administracyjny jest z mocy art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wydanym w rozpoznawanej sprawie, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Związanie to obejmuje również Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu traci moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (vide: uchwała NSA z 30 czerwca 2008 r., I FPS 1/08 oraz wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., I GSK 1097/12). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 2546/19. Nie wystąpiły bowiem okoliczności powodujące utratę mocy wiążącej powyższej oceny prawnej.
Na marginesie należy zauważyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. P 46/13, będąc wyrokiem zakresowym dotyczącym pominięcia ustawodawczego nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Zauważyć trzeba, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja wydana została 30 sierpnia 2021 r. W stanie prawnym obowiązującym w dacie zakończenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organy nie miały podstaw do samodzielnego określania terminu, który ograniczałby możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Co więcej, jak wskazuje treść projektu ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego zgłoszonego w dniu 25 marca 2021 r. przez wnioskodawcę - Komisję Sejmową (IX.1090) w projekcie tym wnioskodawca nowelizacji proponował, aby do art. 156 k.p.a. dodać § 3 w brzmieniu: "Nie stwierdza się nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło trzydzieści lat, a decyzja ta była podstawą nabycia prawa lub stwarza uzasadnione oczekiwanie nabycia prawa". Choć w ostatecznej wersji, która stała się prawnie wiążącą ustawą, wspomniany termin określono na lat 10, to mając na uwadze, że początkowo wnioskodawca nowelizacji proponował przyjęcie terminu 30-letniego, kwestia długości owego terminu w odniesieniu do wad decyzji, określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie była ani oczywista, ani z góry przesądzona. Niezasadnie więc w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego skarżący kasacyjnie upatruje podstaw do kwestionowania zaskarżonego wyroku.
Podkreślić następnie należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji upływ czasu nie stanowił przeszkody dla stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Niepodejmowanie przez stronę przez długi czas działań w celu spowodowania stwierdzenia nieważności decyzji również nie jest okolicznością, która mogłaby wyłączyć dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazać dalej należy, że motywy, którymi kieruje się strona składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, nie podlegają ocenie organu lub sądu administracyjnego.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP należy zatem uznać za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że zarzut ten jest oparty na założeniu, że warunkiem koniecznym stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest ustalenie, że strona doznała dotkliwych następstw w wyniku wydania takiej decyzji. Założenie to jest błędne. Sąd I instancji wskazał mianowicie, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Poniesienie szkody przez stronę nie jest zatem okolicznością świadczącą o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Mówiąc inaczej, niemożność zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa nie jest uzależniona od stwierdzenia, że w wyniku wydania tej decyzji została wyrządzona stronie szkoda.
Do tożsamego wniosku należy dojść również w przypadku przyjęcia, jak to czyni kasator, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Jest bowiem oczywiste, że przez racje ekonomiczne lub gospodarcze należy rozumieć okoliczności o bardziej ogólnym charakterze, niż uszczerbek majątkowy strony.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. należy zatem uznać za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 dekretu o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta G. z dnia 6 września 1946 r. w zw. z art. 2 i art. 10 dekretu o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych z dnia 6 września 1951 r. należy stwierdzić, że zarzut ten został oparty na błędnej ocenie powodów stwierdzenia nieważności aktu nadania z 11 listopada 1953 r. Powodem stwierdzenia nieważności aktu nadania z 11 listopada 1953 r. w zakresie, w jakim dotyczył on tej części nieruchomości, która objęta została uprzednio aktem nadania z 12 listopada 1947 r., nie było to, że pozostawał on w sprzeczności z aktem nadania z 12 listopada 1947 r. lub że był on sprzeczny z ustaleniami tego aktu nadania. Sąd I instancji zaakceptował mianowicie stanowisko organów, że w wyniku wydania aktu nadania z 12 listopada 1947 r. powstał stan prawny wykluczający wydanie aktu nadania z 11 listopada 1953 r. w zakresie, w jakim dotyczył on tej części nieruchomości, która objęta została uprzednio aktem nadania z 12 listopada 1947 r. Mówiąc inaczej, akt nadania z 11 listopada 1953 r. został wydany w powyższym zakresie w stanie prawnym oraz faktycznym wykluczającym dopuszczalność jego wydania. Należy przywołać w tym miejscu ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 2546/19, że w sytuacji, w której określona nieruchomość stała się własnością osoby fizycznej na podstawie art. 2 dekretu z 1951 r., to nie mogła zostać ponownie nadana innej osobie na podstawie art. 10 dekretu. Nabyciu na podstawie art. 10 dekretu podlegały bowiem wyłącznie grunty stanowiące własność państwa, nie zaś grunty nabyte uprzednio przez osoby fizyczne w trybie przepisów dekretu z 1946 r., czy też na podstawie art. 2 dekretu z 1951 r.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.).
Sąd oddalił też wniosek o zwrot kosztów postępowania na rzecz uczestnika postępowania. Stosownie bowiem do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1156/18).