I OSK 1200/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą wysokości zasiłku okresowego, uznając, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej A. B. od wyroku WSA w Łodzi, który oddalił jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie przyznania zasiłku okresowego. Skarżąca kwestionowała wysokość zasiłku, argumentując, że powinna otrzymać wyższe świadczenie. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zarzut naruszenia art. 7 kpa nie spełniał wymogów do stwierdzenia nieważności decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargę skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku okresowego. WSA w Łodzi wcześniej oddalił skargę A. B. na decyzję SKO, która utrzymała w mocy decyzję MOPS przyznającą zasiłek okresowy w minimalnej wysokości 53 zł miesięcznie. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca, mieszkając z dziećmi, stanowi rodzinę, a zasiłek rodzinny i dodatki są dochodem rodziny. Stwierdzono również, że minimalna wysokość zasiłku wynikała z ograniczonych możliwości finansowych pomocy społecznej. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 7 kpa (niewyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności uzasadniających minimalną wysokość zasiłku). Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, wskazując, że zarzut naruszenia art. 7 kpa nie spełniał wymogów do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 kpa, ponieważ nie wskazano na rażące naruszenie tego przepisu. W związku z tym, NSA oddalił skargę kasacyjną.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, naruszenie art. 7 kpa nie stanowi samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 kpa, chyba że ma charakter rażący.
Uzasadnienie
Sąd kasacyjny wskazał, że zarzut naruszenia art. 7 kpa w skardze kasacyjnej nie spełniał wymogów do stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ nie podniesiono, że naruszenie miało rażący charakter w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (9)
Główne
P.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 184
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 250
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 156
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.s. art. 6 § pkt 14
Ustawa o pomocy społecznej
u.p.s. art. 8 § ust. 3
Ustawa o pomocy społecznej
u.p.s. art. 38 § ust. 2 pkt 2
Ustawa o pomocy społecznej
u.p.s. art. 147 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o pomocy społecznej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzut naruszenia art. 7 kpa w skardze kasacyjnej nie spełnia wymogów do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 kpa, gdyż nie wskazano na rażący charakter naruszenia.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 7 kpa (niewyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku w minimalnej wysokości).
Godne uwagi sformułowania
zarzut jest niepełny i pozbawiony uzasadnienia prawnego nie wskazano zatem przyczyny nieważności, którą byłby obowiązany uwzględnić sąd pierwszej instancji
Skład orzekający
Leszek Włoskiewicz
przewodniczący sprawozdawca
Joanna Runge-Lissowska
sędzia
Marek Stojanowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych skargi kasacyjnej dotyczących zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (k.p.a.) i ich wpływu na stwierdzenie nieważności decyzji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej w skardze kasacyjnej; kwestie merytoryczne dotyczące wysokości zasiłku zostały pominięte ze względów formalnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej interpretacji przepisów proceduralnych w kontekście pomocy społecznej. Choć zawiera elementy proceduralne, nie jest szczególnie interesująca dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OSK 1200/05 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2006-04-05 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-10-24 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Joanna Runge - Lissowska Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/ Marek Stojanowski Symbol z opisem 6320 Zasiłki celowe i okresowe Hasła tematyczne Pomoc społeczna Sygn. powiązane II SA/Łd 1099/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-05-04 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.), Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, Marek Stojanowski, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 1099/04 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. oddala skargę kasacyjną., 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. Ł. kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) - w tym 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) stawki podatku od towarów i usług - tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. II SA/Łd 1099/04 oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia [...] z dnia [...] [...], którą – na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 2 i art. 147 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) - przyznano skarżącej, od września do października 2004 r., zasiłek okresowy w wysokości 53 zł miesięcznie. Nie podzielając zarzutów skarżącej, że jest osobą samotnie gospodarującą, a do dochodu nie wlicza się zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci, sąd stwierdził, że – w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej – zamieszkując wraz z dziećmi stanowi rodzinę, natomiast – w świetle art. 8 ust. 3 tej ustawy – dochodem rodziny jest zarówno zasiłek rodzinny, jak też związane z zasiłkiem dodatki. Sąd stwierdził ponadto, że – jak to wyjaśniono w decyzji odwoławczej – przyczyną ustalenia wysokości zasiłku okresowego na minimalnym poziomie były ograniczone możliwości finansowe pomocy społecznej. Wnosząca skargę kasacyjną A. B., reprezentowana przez adwokata z urzędu, jako jej podstawę przytoczyła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez oddalenie skargi na decyzję pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, mianowicie art. 7 kpa – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącej zasiłku okresowego w minimalnej wysokości". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że nawet przy ograniczonych środkach pomocy społecznej praktyka przyznawania wszystkim ubiegającym się zasiłków okresowych w minimalnej wysokości jest niewłaściwa, gdyż należy uwzględniać wyjątkowe przypadki, i skarżąca powinna otrzymać wyższe świadczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, gdyż przedstawiony w niej zarzut jest niepełny i pozbawiony uzasadnienia prawnego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa. W skardze kasacyjnej podano tylko, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, nawet nie podnosząc, aby naruszenie miało rażący charakter w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa, nie wskazano zatem przyczyny nieważności, którą byłby obowiązany uwzględnić sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI