I OSK 120/22

I OSK 120/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik /sprawozdawca/
Karol Kiczka
Piotr Przybysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Bd 167/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2021-07-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 135, art. 141 § 4, art. 151 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i 4, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 167/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 7 grudnia 2020 r. nr WPS.I.8641.58.2020.TM w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 28 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 167/21 oddalił skargę A. A. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 7 grudnia 2020 r. nr WPS.I.8641.58.2020.TM w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest:
1. art. 141 § 4 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że prawidłowe zarejestrowanie wnoszącej skargę kasacyjną jako osoby bezrobotnej od 3 października nie zmieniłoby wyniku sprawy z powodu nieosiągnięcia liczby co najmniej 365 dni składkowych w okresie od 2 kwietnia 2019 r. do 2 października 2020 r., podczas gdy z prawidłowej oceny stanu faktycznego wynika, że w przedmiotowym okresie osiągnęłaby ona pułap 365 wymaganych dni składkowych;
2. art. 151 § 1 P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego przepisów art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i 4, a także art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny okoliczności związanych z rejestracją wnoszącej skargę kasacyjną jako osoby bezrobotnej i przyjęcie, że nie można uznać dnia 3 października 2020 r jako dnia zarejestrowania jej jako osoby bezrobotnej, choć z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że taka właśnie była intencja strony.
Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz wniesiono o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Złożono również oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Ponadto, poinformowano o zmianie nazwiska wnoszącej skargę kasacyjną na A., przedkładając uwierzytelnioną kopię aktu małżeństwa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uznano bezwzględny charakter przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c u.p.z. podkreślając jednocześnie, w sprawie dokonano błędnej oceny daty uzyskania przez wnoszącą skargę kasacyjną statusu osoby bezrobotnej, nie rozpoznając zarzutów o niezgodności decyzji organu I instancji z szeroko rozumianymi zasadami współżycia społecznego.
W okresie od 2 kwietnia do 2 października 2020 r. wnosząca skargę kasacyjną legitymowała się 366 dniami, w których uzyskiwała wynagrodzenie równe lub wyższe od wynagrodzenia minimalnego, a tym samym uzyskałaby prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Na skutek błędnej oceny stanu faktycznego, Sąd I instancji ograniczył uzasadnienie prawne dotyczące możliwości wcześniejszego uzyskania statusu bezrobotnej do niezbędnego minimum, wskazując jedynie na przepisy rozporządzenia. Przyjęcie wcześniejszej daty spowodowałoby dodanie dni od 2 kwietnia do 7 kwietnia. W efekcie, Sąd I instancji nie pochylił się nad postawionymi w skardze zarzutami natury aksjologicznej, takimi jak naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwowych, zasady ochrony słusznego interesu obywateli i przede wszystkim zasady sprawiedliwości społecznej.
Wnosząca skargę kasacyjną wyjaśniła, że w trakcie procedury rejestracyjnej nie sposób znaleźć informacji, że należy dokonać rejestracji dopiero następnego dnia po ostatnim dniu wykonywania pracy. Wniosek został przez nią złożony w dniu rozwiązania umowy (2 października), późnym wieczorem, już po godzinach urzędowania organu, a więc nie mógł być rozpoznany tego samego dnia. Wyprzedzając argument o ścisłym określeniu przez przepisy dnia, od którego można dokonać rejestracji, wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, że opisaną sytuację należy traktować inaczej od zobowiązania strony do dokonania określonej czynności w konkretnym terminie prekluzyjnym. W niniejszej sprawie, złożenie wniosku o zarejestrowanie jako osoby bezrobotnej było prawem, a nie obowiązkiem wnoszącej skargę kasacyjną, co organy administracji powinny wziąć pod uwagę.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocenę naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem stanu sprawy. Otóż Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z 26 października 2020 r. nr 2275/[...]/10/20, uznał A. A. za osobę bezrobotną z dniem 8 października 2020 r. i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 8 października 2020 r.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Kujawsko-Pomorski, decyzją z 7 grudnia 2020 r. nr WPS.I.8641.58.2020.TM, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, rozpoznając skargę A. A., uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Sąd wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.". Podkreślił, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w tym zakresie. Warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie zatrudnionej na podstawie umowy zlecenia jest osiąganie przez nią wynagrodzenia stanowiącego postawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, w kwocie odpowiadającej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, przez 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako bezrobotny.
Sąd przyjął kolejno, że wniosek w sprawie został skutecznie złożony 8 października 2020 r. za pośrednictwem platformy ePUAP i zawierał komplet wymaganych dokumentów potwierdzających pozostawanie skarżącej bez pracy od 3 października 2020 r., więc decyzją organu rozpatrującego sprawę, od dnia złożenia wniosku (8 października 2020 r.) skarżąca została zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 667), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba wniosła wniosek o dokonanie rejestracji w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
Sąd I instancji uznał, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (od 7 kwietnia 2020 r. do 7 października 2020 r.) skarżąca świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia od marca 2018 r. do 2 października 2020 r. W okresie od września 2019 r. do lutego 2020 r. skarżąca osiągała miesięczne wynagrodzenie w kwocie odpowiednio 2 150,00 zł, 2 150,00 zł, 2 150,00 zł, 1 548,00 zł, 1 397,50 zł oraz 1 999,50 zł, co oznacza, że w tym okresie podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy nie stanowiła kwoty większej lub równej kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu do pełnego miesiąca. Z tego względu, Sąd I instancji zgodził się z organami, że okres od września 2019 r. do lutego 2020 r. nie może zostać wliczony do puli dni, w których skarżąca osiągała wynagrodzenie na wymaganym ustawowo poziomie. Do sumy dni, w których skarżąca świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia i osiągała wynagrodzenia na wskazanym poziomie należy zatem zaliczyć 147 dni przed 1 września 2019 r. oraz 216 dni po 29 lutego 2020 r., co w łącznie daje liczbę 331 dni, a więc mniejszą od określonej w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. liczby 365 dni.
Jednocześnie, jak zauważył Sąd I instancji, błąd co do określenia ilości dni od 7 kwietnia 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. (137 zamiast 147) nie wpłynął na prawidłowość całościowego rachunku (331), a więc stanowi uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy i w konsekwencji niestanowiące o konieczności uchylenia decyzji.
Sąd I instancji podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącej, przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. zawiera uszczegółowienie, że okres 18 miesięcy musi być liczony bezpośrednio od dnia poprzedzającego dzień zarejestrowania.
Skarga kasacyjna nie mogła odnieść spodziewanego skutku.
Przede wszystkim należy podnieść, że wskazane podstawy kasacyjne, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, determinują kierunek i zakres kontroli sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jakiegokolwiek korygowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych. Z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych uchybień niż podniesione w skardze kasacyjnej (wyrok NSA z 28 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 695/06, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Wprawdzie orzecznictwo NSA złagodziło niektóre wymagania formalne tej skargi (zob. uchwała z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), jednak nie zniosło ich, a to oznacza, że merytoryczne rozpoznanie zarzutów kasacyjnych jest uzależnione od formalnego ich ujęcia.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 135 P.p.s.a. jest niezasadny.
W art. 141 § 4 P.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną między innymi w przypadku gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zasadniczo dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności gdy elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. zostały pominięte lub zostały sformułowane sposób lakoniczny, niejasny czy nielogiczny.
Z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wyjaśnił dlaczego organ nie mógł uznać dnia 3 października 2020 r. za datę rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej. Przypomniał, że przepisy wykonawcze do u.p.z. jasno stanowią, od jakiego dnia rejestruje się wnioskodawcę jako osobę bezrobotną (§ 8 ust. 1 rozporządzenia), precyzyjnie też określają ten dzień w przypadku złożenia przez wnioskodawcę wniosku drogą elektroniczną, jak uczyniła to skarżąca (pkt 2 ww. przepisu). Skoro wniosek rozstrzygnięty decyzjami obu instancji wpłynął do organu bezsprzecznie 8 października 2020 r., to dniem zarejestrowania jest właśnie dzień 8 października 2020 r., dniem poprzedzającym – dzień 7 października 2020 r., a okresem, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. – okres od 7 kwietnia 2019 r. do 7 października 2020 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika też, że Sąd I instancji zgodził się ze skarżącą, że organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie kwestii, jakie wynagrodzenie osiągnęła we wrześniu 2020 r. Przy czym Sąd uznał to uchybienie za wadę niemającą wpływu na wynik sprawy, ponieważ nawet jeżeli do sumy dni, w których skarżąca osiągnęła wynagrodzenie równe lub wyższe od wynagrodzenia minimalnego, doliczyć 30 dni września 2020 r., to suma wszystkich dni z okresu 7 kwietnia 2019 r. – 7 października 2020 r., uprawniających do zaliczenia, wyniesie 361 dni. Sąd wyjaśnił, że z uwagi na charakter przepisu art. 71 ust. 1 u.p.z., nawet jeżeli osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, lub też kwota stanowiąca różnicę między wynagrodzeniem faktycznie osiąganym a minimalnym jest nieznaczna, organy administracji publicznej nie mają uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym.
Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wyjaśnił, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje argumentacja skarżącej co do okoliczności towarzyszących pierwszej, nieudanej rejestracji, rozstrzygniętej decyzją organu I instancji z 8 października 2020 r. Od decyzji tej przysługiwał skarżącej odpowiedni środek odwoławczy, z którego, będąc prawidłowo pouczona, nie skorzystała. Ponadto, jak wyjaśnił Sąd w uzasadnieniu, wyliczenia dotyczące wymaganej liczby 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., wskazują jednak na to, że nawet prawidłowe zarejestrowanie skarżącej od 3 października 2020 r. nie zmieniłoby wyniku sprawy (w okresie od 2 kwietnia 2019 r. do 2 października 2020 r. skarżąca wciąż nie osiągnęłaby liczby co najmniej 365 dni pracy, za którą osiągnęłaby wynagrodzenie równe lub większe od minimalnego wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca).
Z argumentacji powołanej na poparcie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wynika, że skarżąca kasacyjnie upatruje jego naruszenia w zaaprobowaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny stanu faktycznego dokonanej przez organy administracyjne i przyjęciu, że prawidłowe zarejestrowanie wnoszącej skargę kasacyjną jako osoby bezrobotnej od 3 października nie zmieniłoby wyniku sprawy z powodu nieosiągnięcia liczby co najmniej 365 dni składkowych w okresie 2 kwietnia 2019 r. - 2 października 2020 r., podczas gdy z prawidłowej oceny stanu faktycznego wynika, że w przedmiotowym okresie osiągnęłaby ona pułap 365 wymaganych dni składkowych.
Polemika z przyjętymi przez Sąd I instancji ustaleniami w powyższym zakresie i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Oznacza to, że wskazane przez skarżącą kasacyjnie uchybienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogły być skutecznie podważane zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stanowisko Sądu jest przedstawione w sposób jasny. Zostały wskazane motywy, którymi kierował się Sąd I instancji przy wydaniu tego wyroku. Czym innym jest natomiast trafność przyjętej podstawy orzeczenia. Na gruncie podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z 20 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2786/14).
Odnośnie do powołanego w tym zarzucie kasacyjnym przepisu art. 135 P.p.s.a., wskazać należy, że ma on zastosowanie gdy Sąd Wojewódzki stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy przez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem Sąd I instancji nie wzruszył zaskarżonego aktu. Zatem nie mógł stosować wymienionego przepisu.
Nie można również przyznać racji skarżącej kasacyjnie co do trafności zarzutu naruszenia art. 151 § 1 P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego przepisów art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i 4, a także art. 80 K.p.a. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zarzutu wskazuje, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji za prawidłowe stanowiska organów administracyjnych, że okoliczności związane z rejestracją jej jako osoby bezrobotnej zostały wyjaśnione w sposób wszechstronny, a także przyjęcie przez Sąd I instancji, że nie można uznać dnia 3 października 2020 r jako dnia zarejestrowania jej jako osoby bezrobotnej, choć z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że taka właśnie była intencja strony.
W istocie więc w zarzucie tym są podnoszone okoliczności dotyczące nie tyle decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, ile decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z 8 października 2020 r. o odmowie rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej z uwagi na przedwczesny wniosek. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że decyzja ta została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej z 2 października 2020 r. złożonego w formie elektronicznej i decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, ponieważ nie została zaskarżona. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja została zaś wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej z 8 października 2020 r. Tym samym podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące wprowadzenia wniosku z 2 października 2020 r. do systemu teleinformatycznego Urzędu Miasta Bydgoszczy na dwie godziny przed odpowiednim terminem, nie mogą być badane w postępowaniu, którego przedmiotem jest decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia innego wniosku. Oznacza to także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny wypowiadać się o trafności tego zarzutu kasacyjnego, a Sąd I instancji prawidłowo nie badał okoliczności przedstawionych w tym zarzucie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku sporządzono zgodnie z art. 193 zdanie 2 P.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 P.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.