I OSK 1197/15

I OSK 1197/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Jadwiszczok /sprawozdawca/
Iwona Bogucka /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
II SA/Wr 826/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2015-01-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 2 w zw. art. 1 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
§3 pkt. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. [...] sp. komandytowo-akcyjna, sp. komandytowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 826/14 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. [...] sp. komandytowo-akcyjna, sp. komandytowa na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 826/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. komandytowo - akcyjna, sp. komandytowa na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego.
Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:
Wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. [...] S.K.A. z siedzibą we [...] wystąpiła do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego [...], realizującego zadania starosty z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego - pomieszczenia technicznego (serwerowni) nr [...], zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] we [...]. Do wniosku dołączono rysunek parteru budynku, na którym oznaczono pomieszczenie objęte wnioskiem. Przedmiotowe pomieszczenie o powierzchni 0,93 m² jest dostępne ze wspólnego korytarza i stanowi przestrzeń pod schodami, ograniczoną z boków ścianami, zamkniętą drzwiami. Do wniosku załączono rysunek z adnotacją kierownika budowy potwierdzającą jego zgodność ze stanem faktycznym oraz kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. o pozwoleniu na użytkowanie wielorodzinnego budynku mieszkalnego.
Postanowieniem z [...] lipca 2014 r., Koordynator Projektu w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego [...], przyjmując w podstawie prawnej art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej k.p.a.) i art. 2 ust. 2, związku z ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 - dalej u.o.w.l.), odmówił wydania żądanego zaświadczenia.
W uzasadnieniu wskazano na przesłanki samodzielności lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.w.l., a także treść § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38 poz. 454), zawierającego definicję pojęcia "izba" rozumianej jako "pomieszczenie w lokalu mieszkalnym, oddzielone od innych pomieszczeń stałymi ścianami sięgającymi od podłogi do sufitu, o powierzchni nie mniejszej niż 4 m², z bezpośrednim oświetleniem dziennym w ścianie zewnętrznej budynku....".
Zestawiając definicję izby wynikającą z rozporządzenia oraz dopuszczenie w ustawie u.o.w.l. zaświadczenia o samodzielności innego niż mieszkalne przeznaczenia lokalu, organ I instancji podał, że pomieszczenie to musi stanowić izbę lub zespół izb służących do zaspokojenia potrzeb zgodnych z jego przeznaczeniem. Oceniając pomieszczenie objęte wnioskiem organ zauważył, że przestrzeń pod schodami, o powierzchni 0,93 m², ograniczona z boków ścianami, zamknięta drzwiami, od góry ograniczona płytą spocznika i biegiem schodów, o zmiennej wysokości nie jest z pewnością "izbą". Odnosząc się do decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2011 r. o pozwoleniu na budowę oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. zmieniającej tę decyzję zauważył, że decyzją zmieniającą zatwierdzono zmiany w projekcie budowlanym obejmujące "zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego - komórki lokatorskiej, na pomieszczenie teletechniczne".
W tych okolicznościach organ uznał, że określenie "pomieszczenie teletechniczne" należy rozumieć jako pomieszczenie techniczne związane z instalacją teletechniczną, w którą budynek mieszkalny wielorodzinny musi być wyposażony. Dalsza argumentacja związana była z definicją pomieszczenia technicznego jako pomieszczenia przeznaczonego dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, podobnie jak kotłownie, węzły cieplne, hydrofornie czy np. szyby wind (również wydzielone trwałymi ścianami z budynku). W przekonaniu organu pomieszczenia techniczne służące do obsługi technicznej budynku stanowią części wspólne budynku, podobnie jak inne elementy, bez których budynek nie może funkcjonować: klatki schodowe, korytarze, wiatrołapy itp. W konsekwencji pomieszczenie techniczne, pomimo że jest wydzielone ścianami z budynku i nadające się do zamontowania w nim urządzeń technicznych, nie może stać się odrębną nieruchomością.
W zażaleniu, które złożyła [...] sp. z o.o. [...] S.K.A., zarzucono naruszenie art. 2 ust. 2 u.o.w.l. oraz art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. oraz wniesiono o zmianę postanowienia poprzez wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu.
Autor zażalenia, odwołując się do ustawowej definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, zwrócił uwagę na odpowiednie stosowanie tego przepisu do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne, przy czym w jego przekonaniu przesłanka samodzielności jest jedynym warunkiem, który musi spełnić lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością.
Zarzucił bezzasadne powołanie się przez organ na treść rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, gdzie zawarta jest definicja pojęcia "izba". Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz wzajemnych relacji miedzy u.o.w.l. i wskazanym rozporządzeniem zarzucił niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię przepisów u.o.w.l., a w konsekwencji wadliwość samego rozstrzygnięcia.
Wskazał także na fakt posiadania przez [...] Sp. z o.o. prawa własności znajdujących się w lokalu objętym wnioskiem urządzeń. Wskazując na regulacje cywilistyczne podał, że "urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa". [...] Sp. z o.o., jako właściciel infrastruktury telekomunikacyjnej i urządzeń w niej zawartych docelowo umożliwi połączenie się z Internetem określonej grupie mieszkańców budynku przy ul. [...] we [...]. Nadto zamierza zakupić przedmiotowy lokal w celu wykorzystania go do świadczenia usług telekomunikacyjnych na rzecz mieszkańców wspólnoty. Pomieszczenie techniczne wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną ma zatem stanowić element przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, a pomieszczenie pod schodami zostało zaprojektowane i wykonane na potrzeby przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i nie stanowi części wspólnej nieruchomości.
SKO we [...] postanowieniem z [...] lipca 2014 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Oceniając stan faktyczny sprawy organ II instancji uznał, że objęte wnioskiem pomieszczenie jest pomieszczeniem technicznym - serwerownią. Z metryczki rzutu budynku przy ul. [...] we [...] wynika, że projektant określił obiekt jako: "Budynek mieszkalny wielorodzinny". Został on wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2011 r., która została zmieniona decyzją z [...] grudnia 2012 r. w zakresie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego - komórki lokatorskiej, na pomieszczenie teletechniczne.
Analiza wskazanych dokumentów nie pozwoliła organowi na stwierdzenie, że pomieszczenie techniczne może być uznane za samodzielny lokal użytkowy ani stanowić odrębnej nieruchomości lokalowej z udziałem we własności gruntu lub w prawie użytkowania wieczystego. Przedmiotowe pomieszczenie zostało zaprojektowane i wybudowane jako pomieszczenie gospodarcze, a następnie w wyniku dokonanej zmiany sposobu jego użytkowania przemianowane na pomieszczenie techniczne, a więc pomieszczenie o zupełnie innym przeznaczeniu niż wnioskowany lokal użytkowy. W oparciu o dokumentację budowlaną SKO stwierdziło, że w obiekcie przy ul. [...] we [...] nie przewidziano jakichkolwiek lokali użytkowych, a zatem bezpodstawne jest żądanie potwierdzenia, że lokal stanowi samodzielny lokal użytkowy, skoro są to zupełnie odrębne pod względem funkcjonalnym pomieszczenia, a dla oceny samodzielności lokalu istotne znaczenie ma jego przeznaczenie.
Ponadto inne są wymogi techniczne stawiane lokalom użytkowym, a inne pomieszczeniom technicznym, ponieważ przepisy różnicują oba pomieszczenia pełniące odmienne funkcje. W tym zakresie przywołano § 3 pkt 12 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) zawierające definicje pomieszczenia technicznego i lokalu użytkowego. SKO we [...], analizując możliwość ustanowienia odrębnej własności lokalu zwróciło także uwagę na konieczność spełnienia przez lokal przesłanek w postaci samodzielności zarówno pod względem wydzielenia go trwałymi ścianami, jak i możliwości pełnienia przypisanej mu funkcji. W przedmiotowej sprawie ma miejsce wyodrębnienie przedmiotowego pomieszczenia technicznego za pomocą trwałych ścian, lecz nie spełnia on wymogów, jakie stawia się lokalom użytkowym.
Organ odwoławczy podkreślił, że z treści art. 2 ust. 4 u.o.w.l. wynika, że tylko lokale, a nie poszczególne pomieszczenia, w tym pomieszczenia techniczne, mogą być wyodrębniane jako nieruchomości lokalowe. Ewentualne stwierdzenie samodzielności przedmiotowego pomieszczenia spowodowałoby powstanie odrębnej od części wspólnych budynku własności i w konsekwencji pozbawiłoby przedmiotowy budynek miejsca składowania urządzeń technicznych, co także stanowi przeszkodę do wystawienia zaświadczenia o samodzielności lokalu.
[...] Sp. z o.o. [...] spółka komandytowo akcyjna spółka komandytowa z siedzibą we [...], jako następca prawny [...] Sp. z o.o. [...] S.K.A. z siedzibą we [...] wniosła skargę na powyższe postanowienie do WSA we [...], żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie w toku postępowania sądowoadministracyjnego dowodów z dokumentów w postaci umowy na budowę sieci telekomunikacyjnej i księgi wieczystej nieruchomości.
Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego - art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 2 u.o.w.l oraz § 3 pkt 12 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także prawa procesowego, a to art. 217 § 1 i 2 k.p.a., art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Nadto wskazano na naruszenie prawa Spółki do rozporządzenia własnością tj. możliwości zbycia lokalu [...] Sp. z o.o. i w konsekwencji świadczenia usług telekomunikacyjnych na rzecz mieszkańców wspólnoty przy ul. [...] we [...].
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 ust. 2 u.o.w.l.) podano, że ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności lokali, a w zakresie nieuregulowanym ustawą do własności lokali odsyła tylko do przepisów kodeksu cywilnego, a nie do innych ustaw lub aktów podustawowych. Opierając się na treści § 147 ust. 1 oraz § 49 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" z dnia 20 czerwca 2002 r. wskazano na możliwość posługiwania się treścią definicji ustawowej wyłącznie w obrębie tego aktu w którym definicja ta została zawarta oraz na brak możliwości formułowania definicji ustawowych w akcie wykonawczym. Skarżący zauważył wprowadzenie w art. 2 ust. 4 u.o.w.l. legalnej definicji "pomieszczeń przynależnych" jednak uznał, że przedmiotowe pomieszczenie nie może zostać tak zakwalifikowane, ponieważ nie wchodzi ono w skład żadnego innego lokalu oraz może stanowić lokal w rozumieniu ustawy.
Zarzucono organowi II instancji bezzasadne posługiwanie się definicjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego u.o.w.l nie przewiduje delegacji ustawowej do innych ustaw niż kodeks cywilny, nie można zatem dokonywać wykładni przepisu ustawowego w oparciu o przepis rangi podustawowej, do którego ustawa ta nie deleguje oraz nie można stosować definicji zawartych w akcie późniejszym do ustawy, która weszła w życie wcześniej, z dniem 1 stycznia 1995 r., w stosunku do rozporządzenia wydanego w dniu 12 kwietnia 2002 r..
Zwrócono także uwagę, że u.o.w.l. dokonuje podziału pomieszczeń na lokale mieszkalne i lokale wykorzystywane na cele inne niż mieszkaniowe. W pojęciu innego lokalu niż mieszkaniowy zawierają się wszystkie inne lokale, w tym techniczne i gospodarcze. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.o.w.l. samodzielny może być każdy lokal wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Serwerownia spełnia funkcje do jakich została przeznaczona. Powierzchnia lokalu pomieści urządzenia komputerowe i pozwoli na swobodne wejście i przebywanie w nim serwisantów.
Co do naruszenia przepisów prawa procesowego, po przywołaniu art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., i art. 11 k.p.a., skarżąca Spółka wskazała na fakt załączenia przez wnioskodawcę pełnej dokumentacji potwierdzającej, że lokal spełnia przesłankę samodzielności. Przy ocenie materiału dowodowego błędnie przyjęto, że lokal objęty postępowaniem stanowi cześć wspólną nieruchomości budynkowej. Skarżący podał, że w przedmiotowym pomieszczeniu zbiegają się kable telekomunikacyjne należące do [...], a Wspólnota nie ma prawa do ingerowania w sieć, dlatego też nie ma uzasadnionych podstaw, aby stała się właścicielem pomieszczenia wchodzącego w skład infrastruktury telekomunikacyjnej.
SKO we [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. Sąd dopuścił zawnioskowane w skardze dowody z umowy na budowę sieci telekomunikacyjnej i wypisu z księgi wieczystej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając sprawę zwrócił uwagę na specyfikę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Wydawane przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też charakteru interpretacyjnego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia.
Wskazał Sąd I instancji, że podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy u.o.w.l. określające, między innymi, sposób ustanowienia odrębnej własności lokali. W myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Z dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę wynika, że przedmiotowe pomieszczenie oznaczone nr [...] znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, posiada zmienną wysokość, umieszczone jest pod schodami, jego powierzchnia wynosi 0,93 m². Przedmiotowy budynek został zrealizowany w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] września 2011 r., wydaną przez Prezydenta [...] i zmienioną przez ten sam organ decyzją z [...] grudnia 2012 r., zaś różnica w dotyczyła zmiany przeznaczenia objętego wnioskiem pomieszczenia gospodarczego - komórki lokatorskiej, na pomieszczenie teletechniczne.
Ponadto decyzją z [...] marca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku zlokalizowanego przy ul. [...] we [...] przed wykonaniem wszystkich robót, lecz roboty niezrealizowane nie dotyczą pomieszczenia, w stosunku do którego wnioskodawca żądał wydania zaświadczenia.
Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że zasadniczą przesłanką, która to przesłanka zastała w sprawie spełniona, samodzielności lokalu na gruncie przepisów u.o.w.l. jest jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku.
Przepis art. 2 ust. 2 u.o.w.l. nie zawiera tak precyzyjnej jak w przypadku lokali mieszkalnych definicji samodzielnych lokali o innym przeznaczeniu, znajduje się w nim jedynie odesłanie do odpowiedniego stosowania regulacji dotyczącej lokali mieszkalnych. W tej sytuacji, w przekonaniu Sądu I instancji, organ zbadać musi możliwość wykorzystywania pomieszczenia zgodnie z przeznaczeniem.
Ustawodawca wskazał, że ,,w zakresie nie uregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy kodeksu cywilnego". Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przepisy kodeksu cywilnego znajdują odpowiednie zastosowanie w przypadkach nieuregulowanych ustawą zagadnień, jednakże zagadnienie te mają dotyczyć własności lokali. Samo zagadnienie stwierdzenia samodzielności lokalu faktycznie pozostaje w sferze regulacji zawartych w ustawie.
Podkreślił Sąd I instancji, że w samej u.o.w.l. zdefiniowane zostały pojęcia lokalu mieszkalnego, lokalu o innym przeznaczeniu oraz pomieszczenia pomocniczego. Przedmiotowy wniosek dotyczył wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu dla pomieszczenia znajdującego się w budynku, w stosunku do którego wydano pozwolenie na użytkowanie, zaś z decyzji o pozwoleniu na budowę (zmienionej w części przedmiotowego pomieszczenia), wynika, że jest ono pomieszczeniem technicznym - serwerownią. W przekonaniu WSA we Wrocławiu organ zobligowany był przez odpowiednie stosowanie regulacji dotyczących lokalu mieszkalnego, do ustalenia czy przedmiotowe pomieszczenie ,,służy zaspokajaniu innych potrzeb" a zatem jest pomieszczeniem o innym przeznaczeniu, kwalifikującym się jako samodzielne.
Sąd I instancji wskazał, że znana jest mu linia orzecznicza, zgodnie z którą przy wydawaniu zaświadczeń nie stosuje się kryteriów wynikających z ustawy Prawo budowlane i aktów wykonawczych, a także bogate orzecznictwo wskazujące na niemożliwość brania pod uwagę powierzchni lokalu, która w niniejszej sprawie wynosi 0,93 m², jako kryterium samodzielności. Stwierdził jednak, że organy w dokonanej ocenie nie posługiwały się przepisami Prawa budowlanego, czy rozporządzeń w zakresie innym jak tylko ustalenie możliwości wykorzystania pomieszczenia zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc w ramach badania drugiej z przesłanek o jakich mowa w art. 2 ust. 2 u.o.w.l. Badanie ziszczenia się tej przesłanki było bowiem niemożliwe wyłącznie w oparciu o przepisy u.o.w.l. i kodeksu cywilnego.
W przekonaniu Sądu I instancji zarówno pozwolenie na budowę jak też pozwolenie na użytkowanie przypisywały przedmiotowemu pomieszczeniu funkcję pomieszczenia technicznego - serwerowni, co jednakże nie stanowi to o jego samodzielności. Pomieszczenie techniczne nie może być poświadczone za zgodność jako samodzielny lokal użytkowy, ani ustanowione aktem notarialnym jako odrębna nieruchomość lokalowa. Niedopuszczalnym jest uznanie, że decyzjami tymi zaakceptowana została możliwość jego użytkowania jako pomieszczenia związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, skoro pomieszczenie serwerowni jako pomieszczenie techniczne ma służyć do zaopatrywania lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku. Chybiony jest także argument, że skoro znajdująca się w pomieszczeniu sieć stanowi własność przedsiębiorcy, samo pomieszczenie nie jest częścią wspólną budynku. Zbyt daleko idące jest założenie, że wobec wyodrębnienia w drodze cywilnej przedmiotowego pomieszczenia, (udziałów we współwłasności), na gruncie u.o.w.l. automatycznie zaistniała przesłanka do stwierdzenia jego samodzielności.
Sąd I instancji zauważył, że sam wnioskodawca w zażaleniu podaje, iż urządzenia znajdujące się w pomieszczeniu umożliwią podłączenie się z Internetem określonej grupie mieszkańców budynku przy ul. [...]. Faktycznie potwierdza to pełnienie przez przedmiotowe pomieszczenie funkcji technicznej i jednocześnie pozwala na traktowanie go jako pomieszczenia pomocniczego. Nie można natomiast wyodrębnić własności pomieszczeń technicznych, a takim przecież jest przedmiotowe pomieszczenie, nawet zgodnie z decyzjami o pozwoleniu na budowę czy pozwoleniu na użytkowanie. Tak więc zdaniem Sądu I instancji organy zasadnie odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu brały pod uwagę jego funkcję jako pomieszczenia technicznego, co wykluczało rozpoznanie wniosku zgodnie z żądaniem.
W przekonaniu Sądu podniesiony w skardze zarzut błędnych ustaleń co do stanu faktycznego, nieuwzględnienia materiału dowodowego czy niedokonania w trybie odwoławczym zmiany postanowienia, stanowią konsekwencję odmiennej niż zakłada skarżąca oceny stanu faktycznego na gruncie przepisów prawa materialnego. Wiadomym jest, że ocena wniosku dotyczącego wydania zaświadczenia odbywa się w oparciu o rejestry czy dokumenty pozostające w dyspozycji organu. Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu - por. LEX nr 1139520. Postępowanie wyjaśniające w toku tego postępowania doznaje zdecydowanego ograniczenia. Wniosek dowodowy strony dotyczył przeprowadzenia oględzin, którego organ dysponujący kopiami rzutów i przekrojów nie musiał uwzględniać mając dostateczny obraz sprawy. Chybiony jest zarzut o nieuwzględnieniu dowodu z rzutów i przekrojów, skoro mają one potwierdzać wydzielenie pomieszczenia trwałymi ścianami, a tego przecież organy na żadnym etapie postępowania nie kwestionowały. Podobnie organy nie pominęły decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie. Rozstrzygnięcia te zostały przecież opisane w treści uzasadnienia postanowienia i uwzględnione przy ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W ocenie Sądu I instancji ocena materiału dowodowego dokonana przez organ orzekający jest właściwa, w szczególności znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Stanowisko organów I i II instancji pokrywa się z poglądem przyjętym w orzecznictwie, że odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej, uzasadniona jest rozbieżnością między treścią żądania a informacjami będącymi w posiadaniu organu, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 672/12 - LEX nr 1292011).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo - akcyjna, sp. komandytowa z siedzibą we [...] zarzucając, podobnie jak w skardze, naruszenie prawa materialnego w postaci:
a) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903), dalej jako "u.o.w.l." poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przy stwierdzeniu samodzielności lokalu wykorzystywanego na cele inne niż mieszkaniowe konieczne jest wzięcie pod uwagę szczegółowych funkcji, które spełnia lokal wykorzystywany na cele inne niż mieszkaniowe i że jest to kryterium prawnie relewantne warunkujące wydanie przez organ administracji zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu;
b) art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 u.o.w.l., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przy stwierdzeniu samodzielności lokalu niezbędne jest posłużenie się odpowiednim kryteriami wynikającymi z regulacji prawnych, wykraczającymi poza przepisy u.o.w.l kodeksu cywilnego, w tym przepisami ustawy Prawo budowalne oraz odpowiednim przepisami wykonawczymi, celem rozważania funkcji, jakie spełnia ten lokal, pomimo tego, że przepisy u.o.w.l. nie przewidują możliwości powoływania się na inne niż wymienione w art. 2 ust. 2 u.o.w.l. kryteria samodzielności lokalu;
c) § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002, nr 75, poz. 690), poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne jest posłużenie się definicją pomieszczenia technicznego na potrzeby postępowania w przedmiocie stwierdzenia samodzielności lokalu także w kontekście ustalenia celu lokalu użytkowego innego niż mieszkalny oraz, że spełnienie cech pomieszczenia technicznego opisanych w rozporządzeniu wyłącza możliwość stwierdzenia samodzielności lokalu.
Skarga zawiera także zarzuty naruszenie prawa procesowego, a to:
a) art. 145 § 1 lit, a) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo błędnej wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez organy obu instancji
b) art. 145 § 1 lit, c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonego postanowienia, pomimo tego, że organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającego na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i zakwalifikowaniu rzeczonego lokalu, jako pomieszczenia technicznego zapewniającego obsługę techniczną budynku, w sytuacji, której lokal ten zapewnia obsługę sieci telekomunikacyjnej będącej własnością [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], tzn. nie obsługuje on części wspólnych budynku jak i nie stanowi części wspólnej budynku przez co nie może być kwalifikowane jako pomieszczenie techniczne w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz.U. 2002, nr 75, poz. 690).
Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Uzasadniając zarzuty prawa materialnego wskazała skarżąca kasacyjnie, że niewłaściwe jest zapatrywanie Sądu, iż konieczne jest szczegółowe badanie funkcji lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkaniowe. Nie zgodziła się z poglądem, że zakres funkcji lokalu jest jedną z przesłanek warunkujących stwierdzenie przez organ jego samodzielności. Przywołała wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt II SA/Po 266/07 i z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Po 990/06.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie jedyną przesłanką, która musi być spełniona przy wydaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu jest kryterium polegające na wydzieleniu pomieszczenia trwałymi ścianami w obrębie budynku. Jeżeli określony lokal spełnia tę przesłankę, nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi i nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych organ winien stwierdzić jego samodzielność, nie prowadząc dalszego postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia jego szczegółowych funkcji. Pomimo tego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że niezbędne jest badanie funkcji lokalu w oparciu o przepisy prawa budowalnego i odpowiednie akty wykonawcze. Tego rodzaju przedstawienie stanu rzeczy ma charakter niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej.
Istotne znaczenie dla realiów niniejszej sprawy ma też okoliczność, że u.o.w.l. wprowadza zamknięty krąg własnych definicji ustawowych. W ustawie mowa jest o lokalu mieszkalnym oraz lokalu wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Dodatkowo w skład lokali wchodzą odpowiednie pomieszczenia przynależne i pomocnicze. Jednak lokal, o który toczy się spór, nie jest pomieszczeniem przynależnym, ani też pomieszczeniem pomocniczym. Nie może być również uznany za lokal mieszkalny. Jednak z uwagi na fakt, że spełniona została przesłanka samodzielności, zaś lokal jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkaniowe, w pełni zasadne jest stwierdzenie jego samodzielności.
Podkreśliła dalej skarżąca kasacyjnie Spółka, że bezzasadne Sąd I instancji posłużył się definicją wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż u.o.w.l. nie przewiduje delegacji ustawowej do innych ustaw niż kodeks cywilny. Niedopuszczalne jest również dokonywanie wykładni przepisu ustawowego w oparciu o przepis rangi podustawowej, do którego ustawa ta nie deleguje uprawnień do kształtowania praw i obowiązków obywatela lub kształtowania definicji ustawowych. Jeżeli ustawodawca w akcie prawnym rangi ustawy dokonał podziału lokali tylko na trzy przedstawione powyżej kategorie, to posługiwanie się definicją pomieszczenia technicznego na kanwie badania przepisów u.o.w.l. jest zakazane. Nie można też stosować definicji zawartych w akcie późniejszym do wykładni ustawy, która weszła w życie wcześniej. Przywołała skarżąca kasacyjnie stanowisko orzecznictwa potwierdzające argumentacje skargi, wskazując na wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1653/11, w którym stwierdzono, że przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu brak jest podstaw do stosowania kryteriów wynikających z ustawy prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Ponadto w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 466/09, stwierdzono, że "przepisy u.o.w.l. nie przewidują powoływania się na inne niż wymienione kryteria samodzielności lokalu, a co za tym idzie organy orzekające w sprawie nie mogą stosować do jej rozstrzygnięcia innych przepisów prawa materialnego".
Dodatkowo skarżąca kasacyjnie Spółka zarzucił Sądowi I instancji, że dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zakwestionowała zasadność zakwalifikowania spornego lokalu jako pomieszczenia technicznego. Zgodnie z definicją wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury, pomieszczenie techniczne jest to pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że rzeczony lokal nie służy funkcjonowaniu i obsłudze technicznej budynku, a jest konieczny do prowadzenia działalności gospodarczej [...] z o.o. z siedzibą we [...]. Zgodnie z art. 49 k.c. wybudowana przez spółkę sieć telekomunikacyjna nie stanowi części składowych nieruchomości, w związku z tym, że wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Sieć telekomunikacyjna zbiega się w spornym lokalu, który został zaprojektowany do obsługi infrastruktury telekomunikacyjnej w budynku. Pomieszczenie to nie stanowi części wspólnej nieruchomości. W całości niewłaściwy jest pogląd wywiedziony przez Sąd I instancji, że "wyodrębnienie przedmiotowego lokalu spowodowałoby powstanie odrębnej od części wspólnych budynku własności i pozbawienie budynku pomieszczenia do składowania urządzeń technicznych i w konsekwencji pomieszczenia zapewniającego jego obsługę techniczną". Lokal ten nie zapewnia obsługi technicznej budynku. Nie jest przeznaczony do składowania urządzeń technicznych będących własnością Wspólnoty. Służy on wyłącznie do obsługi sieci telekomunikacyjnej będącej własnością [...]. Ani Wspólnota ani żaden z mieszkańców nie jest upoważniony do korzystania z tego pomieszczania. Pomieszczenie to służy prawidłowemu funkcjonowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej będącej własnością [...]. Działalność tej spółki polega na świadczeniu usług internetowych mieszkańcom tego budynku. Jednak należy zwrócić uwagę, że jest to działalność o charakterze odpłatnym i konieczne jest podpisanie stosownych umów cywilnoprawnych pomiędzy [...] Sp. z o.o., jako operatorem, a każdym z mieszkańców rzeczonej nieruchomości, jako abonentem. Zatem nie można stwierdzić, że pomieszczenie to zapewnia obsługę techniczną budynku. Lokal ten został wyodrębniony wyłącznie w celach powołanych przez skarżącą, co potwierdza również umowa przedwstępna sprzedaży lokalu.
Skarżąca kasacyjnie Spółka wskazała, że uzasadnione było zakwalifikowanie spornego lokalu jako lokalu użytkowego, składającego się z jednego pomieszczenia, wydzielonego stałymi przegrodami budowlanymi, niebędący mieszkaniem i pomieszczeniem technicznym (§ 3 pkt-14 rozporządzenia). Nawet gdyby stan faktyczny sporu pozwalał na wyrażenie tezy, że sporny lokal służy mieszkańcom nieruchomości budynkowej, to okoliczność ta nie może być przeszkodą prawną dla stwierdzenia samodzielności lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 466/08, stwierdził, że w świetle przepisu art. 2 ust. 2 u.o.w.l., wyznacznikiem samodzielności lokalu (także (niemieszkalnego) jest wydzielenie go w obrębie budynku trwałymi ścianami. Fakt, iż z uwagi na urządzenie, które się w nim znajduje, jest on wykorzystywany w interesie wszystkich właścicieli lokali, nie ma znaczenia".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym przypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).
Jako naruszenie przepisów postepowania skarżąca kasacyjnie Spółka wskazała naruszenie art. 145 § 1 lit, a P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo błędnej wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez organy obu instancji, oraz art. 145 § 1 lit, c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonego postanowienia, pomimo, że organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającego na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i zakwalifikowaniu przedmiotowego lokalu jako pomieszczenia technicznego zapewniającego obsługę budynku.
Powyższy zarzut jest, w przekonaniu składu orzekającego NSA, całkowicie chybiony. Zasadnie uznał Sąd I instancji postępowanie prowadzone przed organami obu instancji za prawidłowe. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie, dotyczącej wydania zaświadczenia w trybie art. 217 – 220 k.p.a., organy prowadzą postępowanie dowodowe bardzo w ograniczonym zakresie. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że poprzez wydanie zaświadczenia organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści tego zaświadczenia.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, obejmujący przedłożony przez skarżącą kasacyjnie Spółkę rysunek z adnotacją kierownika budowy potwierdzającą jego zgodność ze stanem faktycznym oraz kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. o pozwoleniu na użytkowanie wielorodzinnego budynku mieszkalnego, został przez Sąd I instancji uzupełniony na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. poprzez dowód z umowy na budowę sieci telekomunikacyjnej i wypisu z księgi wieczystej. Zgromadzony materiał dowodowy jest zatem, także w przekonaniu składu orzekającego NSA, wystarczający do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się bowiem w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające w toku tego postępowania doznaje zatem zdecydowanego ograniczenia.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego przypomnieć należy, że w ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903), dalej jako "u.o.w.l." poprzez przyjęcie, że przy stwierdzeniu samodzielności lokalu wykorzystywanego na cele inne niż mieszkaniowe konieczne jest wzięcie pod uwagę szczegółowych funkcji, które spełnia ten lokal i że jest to kryterium prawnie relewantne warunkujące wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu, a także błędną wykładnię art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 u.o.w.l., poprzez przyjęcie, że przy stwierdzeniu samodzielności lokalu niezbędne jest posłużenie się odpowiednim kryteriami wynikającymi z regulacji prawnych, wykraczającymi poza przepisy u.o.w.l kodeksu cywilnego, w tym przepisami ustawy Prawo budowalne oraz odpowiednim przepisami wykonawczymi, celem rozważania funkcji, jakie spełnia ten lokal, pomimo tego, że przepisy u.o.w.l. nie przewidują możliwości powoływania się na inne niż wymienione w art. 2 ust. 2 u.o.w.l. kryteria samodzielności lokalu.
W przekonaniu składu orzekającego NSA powyższy zarzut jest bezzasadny.
W myśl art. 2 ust. 2 tej u.o.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Należy zatem rozstrzygnąć, jakie znaczenie należy nadać, na gruncie niniejszej ustawy, określeniu "stosuje się odpowiednio". Zgodnie z powołanym przepisem, aby lokal mógł być samodzielnym lokalem mieszkalnym, powinien nadawać się do stałego pobytu ludzi. W przypadku nowo wybudowanych lokali mieszkalnych przy określeniu ich samodzielności decydujące znaczenie mają przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Rozporządzenie to zawiera w rozdziale 7 działu III szczególne wymagania dotyczące mieszkań w budynkach wielorodzinnych. Odrębne są kryteria ustanawiania samodzielności lokali mieszkalnych w starszych budynkach, jednakże także tam organ bierze pod uwagę także inne przesłanki oprócz "wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku".
Zatem odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących samodzielności lokali mieszkalnych, dotyczące samodzielności "pomieszczeń innych niż mieszkalne" nie może ograniczyć się, tak jak postuluje skarżąca kasacyjnie Spółka, do kontroli wyłącznie jednej przesłanki samodzielności, jaka jest "wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku". W przekonaniu składu orzekającego NSA badaniu podlega także możliwość "wykorzystania lokalu zgodnie z przeznaczeniem" na cele inne niż mieszkalne. Natomiast zbadanie "wykorzystania lokalu zgodnie z przeznaczeniem" wymaga w pierwszej kolejności przesądzenia, jakie jest przeznaczenie tego lokalu, przy czym w przedmiotowej sprawie okoliczność ta, w przekonaniu składu orzekającego NSA, wynika wprost z będących w posiadaniu organu dokumentów, takich jak pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca kasacyjnie Spółka kwestionuje klasyfikację przedmiotowego pomieszczenia jako pomieszczenia technicznego dokonaną przez organy i WSA we Wrocławiu. Na gruncie ustawy u.o.w.l., co zasadnie podnosi autor skargi kasacyjnej, nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe pomieszczenie nie jest lokalem mieszkalnym, ani też pomieszczeniem pomocniczym do jednego ze znajdujących się w budynku lokali o takim charakterze. Nie jest to także pomieszczenie przynależne do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego.
Organy obu instancji przyjęły, co zaakceptował Sąd I instancji, że przedmiotowe pomieszczenie jest "pomieszczeniem technicznym" w rozumieniu przepisu § 3 pkt 12 i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zawierającego definicję pomieszczenia technicznego, ponieważ zarówno pozwolenie na budowę jak też pozwolenie na użytkowanie przypisywały przedmiotowemu pomieszczeniu funkcję pomieszczenia technicznego – serwerowni. Zgodnie z definicją wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury, pomieszczenie techniczne jest to pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku.
W przekonaniu składu orzekającego NSA skarga kasacyjna tego ustalenia nie podważyła. Skarżący kasacyjnie zarzucił, że przedmiotowy lokal nie służy funkcjonowaniu i obsłudze technicznej budynku, a jest konieczny do prowadzenia działalności gospodarczej [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...], która jest właścicielem zlokalizowanych tam urządzeń. Działalność tej spółki polega na świadczeniu usług internetowych mieszkańcom budynku. Jest to działalność o charakterze odpłatnym i dla jej zrealizowania konieczne jest podpisanie stosownych umów cywilnoprawnych pomiędzy [...] Sp. z o.o., jako operatorem, a każdym z mieszkańców jako abonentem. Zatem nie można stwierdzić, że pomieszczenie to zapewnia obsługę techniczną całego budynku.
Powyższe argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Ani przysługujące [...] sp. z o.o. prawo własności urządzeń ani zamiar sprzedaży pomieszczenia nie są w przedmiotowej sprawie istotną przesłanką ustalenia warunków pozwalających na wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Dopiero ustalenie samodzielności daje możliwość swobodnego dysponowania lokalem jako odrębnym przedmiotem własności.
Chybiony jest także argument dotyczący charakteru działalności prowadzonej w przedmiotowym pomieszczeniu przez [...] Sp. z o.o. oraz jej odpłatności. Także i te kwestie nie stanowią o samodzielności przedmiotowego lokalu. Istotne jest bowiem, że pomieszczenie to jest przeznaczone dla urządzeń służących do obsługi technicznej budynku poprzez zapewnienie jego mieszkańcom dostępu do Internetu, co wypełnia definicję pomieszczenia technicznego zawartą w przepisie § 3 pkt 12 rozporządzenia. Okoliczność natomiast, że nie wszyscy mieszkańcy z tego dostępu skorzystają ma tu drugorzędne znaczenie.
W skardze kasacyjnej Spółka wskazała, że uzasadnione jest zakwalifikowanie spornego lokalu jako lokalu użytkowego, składającego się z jednego pomieszczenia, wydzielonego stałymi przegrodami budowlanymi, niebędącym mieszkaniem i pomieszczeniem technicznym (§ 3 pkt 14 rozporządzenia). Należy wskazać, że także przy przyjęciu takiej kwalifikacji, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak było podstaw do wydania zaświadczenia o jego samodzielności. W oparciu o dokumentację budowlaną organ odwoławczy zasadnie stwierdził, co zaakceptował Sąd i instancji, że w obiekcie przy ul. [...] we [...] nie przewidziano jakichkolwiek lokali użytkowych, a zatem bezpodstawne jest żądanie potwierdzenia, że pomieszczenie stanowi samodzielny lokal użytkowy, skoro są to zupełnie odrębne pod względem funkcjonalnym pomieszczenia, a dla oceny samodzielności lokalu istotne znaczenie ma jego przeznaczenie.
Powyższe rozważania prowadza do wniosku, że bezzasadny jest także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut posłużenia się definicją pomieszczenia technicznego zawartą w przepisie § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002, nr 75, poz. 690), na potrzeby postępowania w przedmiocie stwierdzenia samodzielności lokalu.
Postanowienia organów obu instancji wydane zostały na podstawie dokumentacji budowlanej obiektu przy ul. [...] we [...], która sporządzona została w oparciu o przepisy ustawy Prawa budowlanego oraz przedmiotowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokumentacja ta jednoznacznie wskazywała, że przedmiotowy lokal stanowi pomieszczenie serwerowni. Powołane przez organy i Sąd I instancji przepisy Prawa Budowlanego służyły jedynie odkodowaniu znaczenia użytych w dokumentacji budowlanej pojęć, nie stanowiąc samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia. Odmowa wydania zaświadczenia nastąpiła bowiem zgodnie z przepisem art. 218 § 1 k.p.a., na podstawie danych posiadanych przez organ.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji była zgodna z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i doprowadziła do zgodnego z prawem zastosowania art. 151 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.