I OSK 1170/05

I OSK 1170/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
IV SA/Gl 431/05 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2005-06-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 42, art. 43
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbiety Stebnicka (spr) po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Urszuli P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt IV SA/Gl 431/05 odrzucające skargę Urszuli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 8 marca 2005 r., (...) w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 2) oddalić wniosek Urszuli P. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2005 r. odrzucił skargę Urszuli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 marca 2005 r., (...), w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Podstawą odrzucenia powyższej skargi był fakt uchybienia przez stronę terminowi zakreślonemu w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Stosownie do powołanego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 marca 2005 r., a więc termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 kwietnia 2005 r. /środa/, tymczasem skarga została złożona przez stronę w dniu 21 kwietnia 2005 r.
W dniu 8 sierpnia 2005 r. pełnomocnik Urszuli P. wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 22 czerwca 2005 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Urszuli P. wskazuje na rażące naruszenie art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 170 ze zm./ poprzez odrzucenie wniesionej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z uznaniem, iż skargę wniesiono z uchybieniem terminu określonego w art. 53 par. 1 wyżej wymienionej ustawy, pomimo naruszenia art. 42 par. 1 i art. 43 Kpa, poprzez doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 marca 2005 r. po nieobecność strony.
Strona podnosi, że stosownie do art. 43 Kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się między innymi dorosłemu domownikowi. Doręczenie przewidziane w tym przepisie jest skuteczne, jeśli spełnione są następujące przesłanki:
a/ adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczenia pisma;
b/ pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę,
c/ osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi
d/ w przypadku gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę o doręczeniu pisma tym osobom umieszczono zawiadomienie w skrzynce korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata.
Według postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 1993 r., SA/Po 1931/93 - ONSA 1995 Nr 2 poz. 53, pojęcie "dorosły" w rozumieniu art. 43 Kpa jest tożsame z pojęciem "pełnoletni" użytym w art. 10 par. 1 Kodeksu cywilnego. Doręczenie pisma w określony wyżej sposób wywołuje skutek prawny, jeśli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 1996 r., SA/Wr 81/96 /niepublikowany/, w którym stwierdzono, że fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba /art. 42 par. 1 i art. 43 Kpa/ lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 Kpa /tzw. doręczenie zastępcze/.
Strona powołuje się także na wyrok NSA z dnia 10 listopada 1995 r., w którym stwierdzono, że fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba /art. 42 par. 1 i art. 43 Kpa/ lub, że spełnione zostały warunki określone w art. 44 Kpa /tzw. doręczenie zastępcze/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zasady dokonywania doręczeń w toku postępowania administracyjnego regulują przepisy art. 39-49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na mocy art. 42 ust. 1 wspomnianej ustawy pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W sytuacji gdy adresat jest nieobecny, pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi - art. 43 Kodeksu. Należy podzielić argumentację strony, iż wobec braku definicji "dorosłego" w Kodeksie postępowania administracyjnego niezbędne jest stosowanie w tym zakresie pojęcia pełnoletniego w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym dokonane do rąk innych osób niż wymienionych w art. 42 i 43 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi skutecznego doręczenia. Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu II instancji widnieje data 21 marca 2005 r. oraz podpis odbiorcy "Łukasz P. /syn/". Tym samym dla stwierdzenia czy doręczenie decyzji było skuteczne w rozumieniu art. 43 Kpa niezbędne jest ustalenie czy odbiorca był osobą dorosłą i czy zobowiązał się do oddania jej osobiście adresatowi. Takich ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uczynił, co czyni niezbędnym uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Stosownie do treści art. 199 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Za taki przepis szczególny uznać należy art. 203 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten przewiduje jednak zwrot kosztów jedynie jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zwrot kosztów nie jest więc dopuszczalny w wypadku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia wydanego przez sąd I instancji. Tym samym wniosek o zwrot kosztów postępowania podlega oddaleniu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185, art. 203 pkt 2 i art. 182 par. 1 ustawy z dnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ postanowił jak w sentencji.