I OSK 1163/23

I OSK 1163/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Iwona Bogucka
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Sz 1016/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2023-02-23
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
at. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 30 stycznia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 1016/22 w sprawie ze skargi Ł. D. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podziału województwa zachodniopomorskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich na kategorie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. D. na rzecz Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego kwotę 300,00 ( trzysta) PLN tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 r., II SA/Sz 1016/22 oddalił skargę L.D. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podziału województwa zachodniopomorskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich na kategorie.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie podziału województwa zachodniopomorskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii, na podstawie m.in. art. 27 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U.2020.1683 ze zm.), dalej jako "u.p.ł", dokonał podziału województwa na obwody łowieckie (§ 1. uchwały). Zgodnie z § 2. uchwały, numery obwodów łowieckich, słowny opis granic obwodów łowieckich, dane powierzchniowe obwodów łowieckich, oraz zaliczenie obwodów łowieckich do kategorii, o których mowa w art. 26a ust. 1 u.p.ł, określono w załączniku nr 1 do uchwały. Mapy z oznaczeniem przebiegu granic obwodów łowieckich i wskazaniem powierzchni wchodzących w skład obwodów, o których mowa w art. 26 u.p.ł., ujęto w załączniku nr 2 (§ 3. uchwały). Zgodnie z § 4. uchwały, rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu uchwały, nieuwzględnionych przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego, zawiera załącznik nr 3 do uchwały. Uchwała weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2021 r. (§ 5. uchwały). W załączniku nr 1 do uchwały opisano obwody łowieckie, w tym obwód łowiecki nr [...], który ma powierzchnię całkowitą 8.397, 29 ha, a po uwzględnieniu wyłączeń 7.735,10 ha. Uchwalono, że granica tego obwodu biegnie od miejscowości P. szosą na południe i południowy wschód do miejscowości K. Stamtąd szosą na zachód do miejscowości N. i na północny zachód do miejscowości G. Dalej szosą na północny wschód do miejscowości T. Stąd na północ szlakiem ścieżki rowerowej (biegnącej po nasypie nieczynnej linii kolejowej) do dawnej stacji kolejowej Z. i drogą na północny zachód do szosy B. – P. Stąd szosą na północny wschód do punktu wyjścia.
L.D., właściciel gospodarstwa rolnego w N., obręb ewidencyjny nr [...], zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podając, że jego nieruchomość w całości znajduje się wewnątrz obwodu łowieckiego nr [...]. Wszystkie grunty na działce zostały zdefiniowane przez Państwowy Rejestr Gruntów i Budynków jako użytki rolnicze. Status prawny gruntów jest potwierdzany przez Burmistrza Z., który sporządza nakaz płatniczy. Działka skarżącego jest w całości użytkowana rolniczo, a podstawową częścią upraw jest [...] o powierzchni około [...] m2. Z dokumentów pochodzących z Urzędu Marszałkowskiego, w tym z pisma z 14 lipca 2022 r., wynika, że fragment jego nieruchomości rolnej, na którym znajduje się [...], został wyłączony z obwodu łowieckiego nr [...] na mocy zaskarżonej uchwały, na podstawie przesłanki z art. 26 pkt 3 u.p.ł. Zdaniem skarżącego, przesłanka ta nie ma jednak związku z jego nieruchomością i wyłączanym fragmentem. Kataster zdefiniował wskazane grunty jako rolnicze, a mianowicie: sad, pastwisko i pastwisko zabudowane. Grafika dołączona do ww. pisma organu, nie została opisana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 2001 r. oraz ze standardem opisu katastralnego. Jeśli Sejmik lub Zarząd Sejmiku chciałby zgodnie z prawem wyłączyć część jego gruntów rolniczych z obwodu łowieckiego nr [...], to albo powinien zmienić zdefiniowany przez kataster rolniczy status prawny tych gruntów na nierolniczy i wówczas ewentualnie zastosować art. 26 pkt 3 u.p.ł., aIbo zaakceptować obowiązujący obecnie status prawny. Ustawodawca nie wprowadził do art. 26 u.p.ł. formuły "zabudowana część działki", w wyrysie katastralnym gruntów nie występuje taka kategoria opisowa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżanej uchwały w części dotyczącej obwodu łowieckiego nr [...] w zakresie obejmującym jego nieruchomość, jako że uchwała jest sprzeczna zwłaszcza z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego wniósł o jej oddalenie oraz o dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z załączonych przez skarżącego dokumentów, tj. nakazu płatniczego, zdjęcia satelitarnego działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym N. oraz grafiki ze wskazaniem wyłączenia powierzchni z obwodu łowieckiego. Organ wskazał, że część działki skarżącego w obrębie ewidencyjnym N. została wyłączona z obwodu łowieckiego nr [...] na podstawie art. 26 pkt 3 u.p.ł., zgodnie z którym w skład obwodów łowieckich nie wchodzą tereny zajęte przez miejscowości niezaliczane do miast, w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych miejscowości. Fakt posadowienia na działce nr [...] budynku mieszkalnego i gospodarczego potwierdzają dokumenty, tj. nakaz płatniczy (załącznik nr 2 do skargi), gdzie określono podatek od budynków mieszkalnych, zdjęcie satelitarne (załącznik nr 4 do skargi), na którym budynki są widoczne, jak również grafika ze wskazaniem wyłączenia (załącznik nr 4.5 do skargi). Odnosząc się do twierdzeń skarżącego o przeznaczeniu gruntów w ewidencji gruntów i budynków organ podniósł, że dla zastosowania art. 26 pkt 3 u.p.ł. nie ma znaczenia przeznaczenie gruntu, ujawnione w ewidencji. Organ stanowiący nie ma przy tym wyboru, gdyż przepis ten określa, jakie tereny nie wchodzą w skład obwodów łowieckich z mocy prawa. Ustalenie, że na terenie działki (niezależnie od jej przeznaczenia) znajdują się zabudowania jest wystarczające dla wyłączenia tych zabudowań z obwodu łowieckiego.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. skarżący podniósł, że na podstawie art. 26 pkt 3 u.p.ł. nie można wyłączyć gruntów zdefiniowanych przez kataster jako rolnicze. Istnieje ustawowy obowiązek wyłączenia budynków (w domyśle gruntu pod budynkami), które na jego działce zajmują powierzchnie 600 m2. Według skarżącego Sejmik wyłączył z obwodu łowieckiego pewien obszar jego gruntu, jednakże nie podał powierzchni wyłączonych gruntów w metrach kwadratowych. Przedstawił natomiast grafikę obszaru o nieokreślonej powierzchni, która – zdaniem organu – prawidłowo odzwierciedla obszar wyłączonego gruntu, a co jest nieprawdą. Skarżący podkreślił, że w ww. uchwale nie da się znaleźć informacji o wymiarach powierzchni wyłączonej z obwodu nr [...] i nie jest mu znany jakikolwiek dokument z tymi danymi liczbowymi. Można jedynie domniemywać na podstawie "grafiki" proporcji wyłączenia do całości działki, że powierzchnia ta jest zbliżona do powierzchni jego [...], około [...] m2 . W przekonaniu skarżącego obszar wyłączony może i powinien być ograniczony do obrysu budynków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając ww. skargę przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 r. stwierdził, że brak jest podstaw do unieważnienia zaskarżonej części uchwały, bowiem wyłączenie części terenu działki skarżącego nr [...] z obwodu łowieckiego nr [...] nastąpiło zgodnie z prawem. W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że przesłanki konieczne zaskarżenia ww. uchwały do sądu administracyjnego zostały spełnione w niniejszej sprawie. Niesporny jest bowiem charakter zaskarżonej uchwały jako aktu prawa miejscowego oraz to, że skarżący wykazał naruszenie własnego interesu prawnego, skoro jego nieruchomość jest włączona na podstawie uchwały do obwodu łowieckiego, a spór dotyczy wyłączenia z obwodu łowieckiego fragmentu tej nieruchomości, co skarżący uznaje za niezgodne z prawem. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 23 ust. 1 u.p.ł., obwód łowiecki stanowi obszar gruntów o ciągłej powierzchni, zamkniętej jego granicami, nie mniejszy niż trzy tysiące hektarów, na którego obszarze istnieją warunki do prowadzenia łowiectwa. Przepis art. 26 u.p.ł. uzupełnia powyższą definicję obwodu łowieckiego stanowiąc, w punktach od 1 do 4, o terenach, na których nie ma warunków do prowadzenia łowiectwa i nie mogą one wchodzić w skład obwodu łowieckiego. Poza terenami zabudowanymi są to przykładowo tereny przeznaczone na cele przemysłowe, handlowe, składowe, transportowe i inne cele gospodarcze, czyli takie na których z racji ich sposobu zagospodarowania i funkcji nie jest możliwe i dopuszczalne prowadzenie łowiectwa. Stosownie do art. 26 pkt 3 u.p.ł., który pozostaje miarodajny do oceny zarzucanego w skardze naruszenia prawa, w skład obwodów łowieckich nie wchodzą tereny zajęte przez miejscowości niezaliczane do miast, w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych miejscowości. Z powyższego przepisu wynika, że organ uchwalając podział województwa na obwody łowieckie nie może zaliczyć do planowanych obwodów nieruchomości (gruntów) położonych poza granicami miast, czyli w takich miejscowościach jak wieś sołecka N., na których terenie znajdują się zabudowania mieszkalne i gospodarcze. Należąca do skarżącego działka nr [...] zabudowana jest tego rodzaju budynkami, co jednoznacznie nie pozwala zliczyć jej do obwodu łowieckiego. Sąd I instancji za słuszną uznał uwagę organu, iż przesłanką zastosowania powyższej normy prawnej przy projektowaniu przedmiotowej uchwały nie jest przeznaczenie rolne gruntu ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, lecz okoliczność funkcjonowania na danym terenie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych. Tak więc skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, iż sam fakt, że jego działka ma charakter rolny, obliguje organ do włączenia jej w całości do obwodu łowieckiego. Sąd I instancji nie zgodził się także z takim rozumieniem art. 26 pkt 3 u.p.ł. prezentowanym przez skarżącego, że teren podlegający wyłączeniu z obwodu łowieckiego na podstawie tego przepisu powinien być wielkości równej parametrom powierzchni budynku, liczonej w jego obrysie. Zdaniem Sądu rato legis tej normy należy odczytywać w kontekście ustawowego pojęcia obwodu łowieckiego, jako terenu, na którym istnieją warunki naturalne dla życia zwierzyny, a do takich trudno zakwalifikować tereny zagospodarowane budynkami i infrastrukturą wokół. Zresztą art. 26 pkt 3 u.p.ł. wprost wskazuje, że w skład obwodów łowieckich nie wchodzą tereny w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami. Sąd I instancji podkreślił także, że nie ma racji skarżący domagając się od organu wskazania powierzchni w metrach kwadratowych terenu jego działki, który podlega wyłączeniu z obwodu łowieckiego mocą ww. uchwały. Przepis art. 27 u.p.ł. w sposób szczegółowy reguluje procedurę uchwalania podziału województwa na obwody łowieckie i określa obowiązki organu uchwałodawczego w tym postępowaniu, w tym także jakie informacje powinny być obligatoryjnie zawarte w uchwale o podziale na obwody łowieckie. W myśl art. 27 ust. 3 u.p.ł. projekt przedmiotowej uchwały winien zawierać: 1) numer obwodu łowieckiego; 2) przebieg graficzny na mapie oraz słowny opis granic obwodu łowieckiego; 3) przebieg graficzny na mapie wyłączeń, o których mowa w art. 26; 4) powierzchnię całkowitą obwodu łowieckiego; 5) powierzchnię obwodu łowieckiego po uwzględnieniu wyłączeń, o których mowa w art. 26, z podziałem na powiaty i gminy; 6) powierzchnię gruntów leśnych, z podziałem na gminy; 7) zaliczenie obwodu łowieckiego do jednej z kategorii, o których mowa w art. 26a ust.1. Jak wynika z treści powołanej normy ustawodawca wymaga tylko od organu graficznego przedstawienia na mapie granic obwodu łowieckiego i wyłączeń, o których mowa w art. 26 u.p.ł., opisu słownego przebiegu granic obwodu łowieckiego, podania ogólnie powierzchni całkowitej obwodu łowieckiego i powierzchni obwodu łowieckiego po uwzględnieniu wyłączeń, o których mowa w art. 26.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł L.D., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 3 u.p.ł. przez przyjęcie, iż zaskarżona uchwała nie obejmując nieruchomości skarżącego obwodem łowieckim, zgodnie z prawem realizuje cele łowiectwa, podczas gdy prawidłowa wykładnia prawa pozwala przyjąć, iż grunt skarżącego nadaje się do celów prowadzenia gospodarki łowieckiej,
b) art. 26 u.p.ł. przez przyjęcie, iż zaskarżona uchwała nie obejmuje nieruchomość skarżącego obwodem łowieckim zgodnie z prawem, gdyż przepis ten zawiera zamknięty katalog obiektów i terenów nie wchodzących z mocy prawa w skład obwodów łowieckich i grunt skarżącego spełnia warunki przedmiotowego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia prawa pozwala przyjąć, iż grunt skarżącego wchodzi z mocy prawa do obwodów łowieckich,
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, albo – na podstawie art. 176 w związku z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez zmianę zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej obwodu łowieckiego nr [...] w zakresie nie obejmującej części nieruchomości nr [...], a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Analizę tę wypada jednak poprzedzić stwierdzeniem, iż niepodniesienie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w zakresie dokonanej przez ten Sąd oceny materiału dowodowego sprawy, zgromadzonego i ocenionego w toku postępowania administracyjnego, petryfikuje ustalenia faktyczne leżące u podstaw kontrolowanego wyroku i nie pozwala aktualnie przyjąć innych okoliczności za faktyczną podstawę kontrolowanego wyroku.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego przywołanych w badanej skardze kasacyjnej, wypada zauważyć, iż w obrębie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tylko dwa typy naruszenia prawa mogą w postępowaniu przez Naczelnym Sadem Administracyjnym stanowić podstawę wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Pierwszym jest błąd wykładni (error contra similem vel rationem legis), polegający na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, przez wadliwe ustalenie wpisanego w przepis sensu normatywnego. Drugim zaś jest błąd subsumpcji (error contra ius in hypothesis), obejmujący wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Zarzuty badanej skargi kasacyjnej pozbawione są natomiast wskazania któregokolwiek z ww. typów naruszenia prawa. Tak sformułowana skarga kasacyjna generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.
Przepis art. 3 u.p.ł. wskazuje cele łowiectwa podając, iż jest to: 1) ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych; 2) ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny; 3) uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego; 4) spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej. Przepis ten nie był interpretowany w zaskarżonym wyroku i w dotychczasowym postępowaniu nie wskazywano na określony sposób jego zastosowania w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna nie wskazuje natomiast na czym polega naruszenie tej regulacji prawnej przez Sąd I instancji. Na podstawie tej regulacji prawnej nie jest także możliwe udzielenie odpowiedzi w kwestii, czy "grunt skarżącego nadaje się do celów prowadzenia gospodarki łowieckiej". Generalny charakter celów łowiectwa wskazanych w ww. przepisie nie pozwala doszukać się ich naruszenia w konkretnej sytuacji faktycznej, która występuje w badanej sprawie. Skarga kasacyjna nie wskazuje przy tym, który z celów łowiectwa wskazanych w tym przepisie miałby zostać naruszony ww. uchwałą w jej zaskarżonej części, zaś sam zarzut nie doczekał się uzasadnienia. Nie jest zatem możliwe potwierdzenie trafności zarzutu naruszenia art. 3 u.p.ł.
Z kolei zarzut naruszenia art. 26 u.p.ł. w motywach skargi kasacyjnej doczekał się rozwinięcia. Wynika z niego zakwestionowanie sposobu zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 26 pkt 3 u.p.ł. jako podstawy prawnej wyłączenia z obwodu łowieckiego należącej do skarżącego działki nr [...]. Zarzut ten nie jest trafny.
Przepis art. 26 u.p.ł. zawiera enumeratywny katalog obszarów, które nie mogą wchodzić w skład obwodów łowieckich. W pkt 2 przewiduje, że w skład obwodów łowieckich zasadniczo nie mogą wchodzić tereny objęte granicami administracyjnymi miast, natomiast w pkt 3, będącym rozwinięciem i dopełnieniem wcześniejszej regulacji, wskazuje, że w skład obwodów łowieckich nie mogą wchodzić tereny miejscowości niebędących miastami, w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych miejscowości. W toku dotychczasowego postępowania wskazywano, że treść tego przepisu opiera się na założeniu, że obwody łowieckie powinny być położone na terenach, na których istnieją warunki naturalne dla życia zwierzyny, a do takich obszarów nie należą tereny zabudowań mieszkalnych, gospodarczych i innych wymienionych w tym przepisie (vide: A.Pązik, M.Słomski, Prawo łowieckie. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023, uwagi do art. 26).
Z niekwestionowanych okoliczności badanej sprawy wynika, iż należąca do skarżącego działka nr [...] pozostaje zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Mając na uwadze powyższe ustalenie, trafnie przepis art. 26 pkt 3 u.p.ł. został zastosowany w dotychczasowym postępowaniu. Ustalenie istnienia zabudowy na ww. działce skarżącego stanowi dostateczny powód jej wyłączenia z obwodu łowieckiego. Powyższy przepis wskazuje bowiem, że na terenach miejscowości niebędących miastami w skład obwodów łowieckich nie mogą wchodzić tereny "w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych miejscowości". Jeżeli zatem działka ewidencyjna (działka geodezyjna, katastralna) będąc wydzielonym obszarem gruntu, który jest jednorodny pod względem prawnym i znajduje się w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, stanowi najmniejszą jednostkę podziału kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków, to prawidłowa jest konkluzja dotychczasowego postępowania, iż cała należąca do skarżącego działka zabudowana budynkiem mieszkalnym lub gospodarczym wypełnia dyspozycję art. 26 pkt 3 u.p.ł. Nie może zatem wchodzić w skład obwodu łowieckiego.
Dla oceny prawidłowości powyższej konkluzji nie mają znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącego, w szczególności podważające, że cała działka może stanowić podwórko skoro w części jest wykorzystywana w inny sposób. Nie ma też znaczenia jaki sposób zagospodarowania owej działki wskazany jest w ewidencji gruntów i budynków, a także, czy działka ta pozostaje ogrodzoną i czy dzikie zwierzęta niszczą plantacje upraw znajdujących się na tej działce, wyrządzając w ten sposób szkody łowieckie. Okoliczności te nie zostały bowiem uznane za istotne przez ustawodawcę kształtującego w przepisie art. 26 u.p.ł. wyłączenia terenów z obwodu łowieckiego. Istotna pozostaje natomiast konstatacja dotychczasowego postępowania, wyprowadzona z treści art. 26 pkt 3 u.p.ł., iż w skład obwodów łowieckich nie wchodzą tereny w granicach obejmujących zabudowania mieszkalne i gospodarcze, co w okolicznościach badanej sprawy oznacza wyłączenie z obwodu łowieckiego całej należącej do skarżącego działki nr [...].
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.