I OSK 1161/06

I OSK 1161/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Gd 320/06 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2006-06-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. i S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 320/06 o odrzuceniu skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu postanowienia, w dniu 17 maja 2006 r. pełnomocnik skarżących wniósł skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 marca 2006 r., w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Zgodnie z dyspozycją art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Natomiast w myśl § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) od skargi w sprawach dotyczących nieruchomości pobiera się wpis stały w wysokości 200zł.
Pełnomocnik skarżących wnosząc skargę na wyżej wskazaną decyzję nie uiścił należnego wpisu stałego.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 r. skargę kasacyjną złożyli A. M. i S. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu błędne ustalenia faktyczne, albowiem opłata stała w kwocie 200,00 została uiszczona w znakach sądowych, na oryginale skargi, a nadto naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art. 221 p.p.s.a. w związku z § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [rozporządzenie] poprzez odrzucenie skargi wobec braku uiszczenia opłaty stałej, choć spełnienie tego warunku w chwili wnoszenia skargi w innej formie niż opłata w znakach sądowych nie było możliwe.
Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią §2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia wpis stały od skargi w sprawach dotyczących nieruchomości wynosi 200,00 złotych i wpis ten został przez skarżących uiszczony w znakach opłaty sądowej na oryginale skargi. Tym samym wpis uznać należy za wystarczającą i skutecznie wniesioną, albowiem w ocenie skarżących żaden przepis nie wyklucza w sposób wyraźny takiej formy jego uiszczenia.
Niezależnie od powyższego, zdaniem pełnomocnika, podnieść również trzeba, iż przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Jednocześnie zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia przy uiszczaniu wpisu - bądź gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, bądź rachunek bankowy tego sądu - należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych.
W tym kontekście pełnomocnik skarżących wskazał, iż powyższe dwa przywołane przepisy pozostają ze sobą w sprzeczności w sposób faktyczny uniemożliwiającej jednoczesne wypełnienie określonych w nich obowiązków. Jak bowiem wynika z treści § 5 rozporządzenie wymaga przy uiszczaniu wpisu na rachunek bankowy lub w kasie sądu podania wszystkich wskazanych w nim informacji, przy czym nie wskazuje na jakiekolwiek wyjątki i odmienny zakres wskazanych informacji z uwagi na rodzaj, czy tryb wnoszonego pisma. Oczywistym jest natomiast, iż skarga na decyzję organu II instancji jest dopiero pismem wszczynającym postępowanie przed sądem, dodatkowo zaś wnoszonym za pośrednictwem organu administracji i nie jest możliwe w chwili już w dacie jego wniesienia oznaczenie sygnatury akt sądowych, a tym samym prawidłowe wypełnienie wszystkich przesłanek § 5 rozporządzenia. Zwrócić jeszcze uwagę należy, iż wniesienie środka odwoławczego, jaki niewątpliwie stanowi skarga na decyzję administracyjną, następuje za pośrednictwem organu, który ją wydał i co do zasady nie musi wcale zakończyć się zainicjowaniem postępowania sądowego, a nawet jeśli zostałaby ona Sądowi przez organ doręczona, to nastąpiłoby to w jakiś (często wielomiesięczny) czas po uiszczeniu wpisu sądowego, który w tym czasie nie mógłby być przyporządkowany do jakiejkolwiek sprawy. Dlatego kierując się zasadami zdrowego rozsądku oraz mając na uwadze, iż skarżący nie dysponowali wszystkimi niezbędnymi danymi do prawidłowego uiszczenia opłaty stałej, skarżący wstrzymali się z jej uiszczeniem do czasu przekazania sprawy przez organ do rozpoznania Sądowi, jej zarejestrowania przez Sąd oraz nadania sprawie niezbędnej sygnatury. Dopiero to bowiem umożliwiłoby skarżącym prawidłowe wniesienie i oznaczenie dokonywanej opłaty.
W konsekwencji powoduje to, iż nie można obciążać skarżących konsekwencjami zaistniałej sytuacji, która jest wynikiem jedynie sprzeczności i niejasności obowiązujących przepisów wykonawczych z ustawą. Oznaczałoby to bowiem przerzucenie na nich odpowiedzialności za błędy ustawodawcze, co uznać należy za niedopuszczalne w państwie prawa.
Skarżący podnoszą nadto, iż przed jego uchyleniem wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, treść §5 ust. 2 rozporządzenia stanowiła, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Wskazać tutaj trzeba, iż jakkolwiek skarga została przez skarżących wniesiona już po uchyleniu wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wskazanego przepisu, to jednakże skarżący zasięgali informacji w zakresie konieczności uiszczenia wpisu stałego w sekretariacie Sądu już w dacie wniesienia skargi, gdzie uzyskali informację, iż do uiszczenia tego wpisu zostaną wezwani przez Sąd po przekazaniu skargi do Sądu przez organ administracyjny. W tym stanie rzeczy skarżący nie mieli zatem jakichkolwiek podstaw przypuszczać, iż brak przez niego uiszczenia opłaty stałej w tej dacie spowoduje niekorzystne dla nich konsekwencje w postaci odrzucenia skargi, w przeciwnym bowiem razie w dążeniu do należytej dbałości o swoje interesy skarżący niewątpliwie przedmiotową opłatę by uiścili w terminie przepisanym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, bowiem "opłata stała w kwocie 200,00 zł została uiszczona w znakach sądowych na oryginale skargi" nie wskazuje żadnego przepisu, który miałby naruszyć Sąd I instancji. Abstrahując od tego, stosownie do art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową, którą jest m. in. wpis, uiszcza się gotówką w kasie właściwego sądu administracyjnego albo na jego rachunek bankowy. Uiszczenie wpisu w formie znaków opłaty sądowej nie spełnia tego wymogu.
Nie jest trafny także zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, podlegająca takiej opłacie, nie została należycie opłacona. W myśl § 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów przy uiszczeniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji złożona w dniu 21 kwietnia 2006 r. skarga na decyzję Wojewody Pomorskiego podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacona na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. W tym przypadku nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych. Tak więc wnoszony wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty i nazwy owego aktu lub czynności. Twierdzenia skarżących dotyczące tego, iż wstrzymali się oni z uiszczeniem wpisu do czasu zarejestrowania sprawy oraz że taką informację uzyskali w sekretariacie sądu, nie zasługują na wiarę, gdyż przeczy temu fakt uiszczenia wpisu poprzez naklejenie znaków opłaty skargowej na oryginale skargi.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.