I OSK 1128/11

I OSK 1128/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Ke 85/11 - Postanowienie WSA w Kielcach z 2011-03-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.3 §2 pkt 4, art.52, 58 § 1 pkt 6, art.145 §1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. i Z. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 85/11 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. K. i Z. U. na akt-adnotację Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2000 roku w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Ke 85/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił wniesioną przez A. K. i Z. U. skargę na akt- adnotację Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2000 roku w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy:
W dniu [...] stycznia 2011 r. A. K. oraz Z. U. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na akt/czynność Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., polegający na dokonaniu adnotacji na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2000 r., wydanym w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżoną adnotacją określono wysokość wybranej przez strony formy realizacji prawa do rekompensaty, to jest świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, na kwotę [...] zł, co stanowi 20 % wartości potwierdzonego prawa do rekompensaty wynoszącego 1/2 część kwoty [...] zł.
W ocenie skarżących Wojewoda Świętokrzyski dopuścił się nieprawidłowego wykonania w/w zaświadczenia, gdyż z jego treści wynika, że strony nabyły prawo do kwoty [...] zł, która stanowi 2/3 wartości pozostawionej nieruchomości. Wskazano przy tym, że organ był już wzywany przez strony do usunięcia przedmiotowego naruszenia prawa – pismem z dnia [...] listopada 2010r., złożonym w oparciu o art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: P.p.s.a., które spotkało się z negatywną odpowiedzią Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2010 r.
Z uwagi na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu/czynności, ewentualnie o stwierdzenie jego bezskuteczności oraz uznanie ich uprawnienia do 2/3 oszacowanej wartości nieruchomości, to jest do kwoty [...] zł, wynikającej z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 – 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. Nr 9, poz. 32 ze zm.) w zw. z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.).
Określona przez organ we wskazanej wyżej adnotacji rekompensata została skarżącym wypłacona w dniu [...] kwietnia 2007r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie skarżący potwierdzili, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy opisanego powyżej aktu/czynności Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., który - ich zdaniem - błędnie określił wysokość rekompensaty.
Odrzucając skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący wnieśli ją z pominięciem obowiązku wynikającego z treści art. 52 § 3 P.p.s.a.
W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki stwierdził, iż adnotacja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. znajdująca się na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2000 roku stanowi akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie budziło również jego zastrzeżeń, iż zostały w niniejszym przypadku spełnione kryteria dopuszczalności skargi na przedmiotowy akt Wojewody bowiem nie ma on charakteru decyzji lub postanowienia, jest aktem, który ma charakter zewnętrzny, jest skierowany do indywidualnych podmiotów, jest także aktem z zakresu administracji publicznej - albowiem w sposób prawnie wiążący wpływa on na sytuację prawną podmiotu do którego jest skierowany. Akt ten "dotyczy" również uprawnień skarżących wynikających z przepisów prawa, ponieważ istnieje bezpośredni związek między tym aktem, a uprawnieniami skarżących wynikającymi z art. 7 ust. 3 i 4 w związku z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.).
Sąd Wojewódzki badając dopuszczalność przedmiotowej skargi podkreślił jednak, że zgodnie z art. 52 § 1, 2 i 3 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku natomiast aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Zaskarżenie w sprawie niniejszej aktu o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. wywołało zatem konieczność wezwania Wojewody Świętokrzyskiego, przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego adnotacją tego organu z dnia [...] kwietnia 2006r – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedzieli się lub mogli dowiedzieć się o wydaniu/podjęciu tego aktu.
Odnosząc się do przedmiotowego stanu faktycznego, Sąd Wojewódzki zauważył, że oryginał zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2000r. – wraz z naniesioną adnotacją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006r. o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz jej wysokości – został doręczony stronom przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2006r. Sąd Wojewódzki zaznaczył również, że kwoty rekompensat określone przedmiotową adnotacją zostały wypłacone stronom w dniu [...] kwietnia 2007r. – przelewem bankowym. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia, spowodowanego zaskarżoną adnotacją, zostało skierowane do Wojewody Świętokrzyskiego dopiero w dniu [...] listopada 2010r., a zatem z kilkuletnim uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego, bez znaczenia w niniejszym przypadku pozostawało, że w podstawie prawnej przedmiotowego wezwania powołano art. 52 § 4 P.p.s.a. zgodnie z którym, w przypadku innych aktów niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, a termin, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., nie ma zastosowania. Zaskarżona bowiem adnotacja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006r. jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a., nie zaś innym aktem, do którego zastosowanie znajduje art. 52 § 4 ustawy P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej A. K. i Z. U., zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w całości, zarzucili, mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z powołaniem się na przekroczenie 14- dniowego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a w sytuacji, gdy bezspornym jest, iż zaskarżony akt/czynność Wojewody Świętokrzyskiego stanowił jedynie częściowo akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. tj. tylko w zakresie kwoty przyznanego im odszkodowania i z uwagi na powyższe nie miał do niego zastosowania art. 52 § 3 P.p.s.a, ale art. 52 § 4 P.p.s.a, gdyż zdaniem skarżących nie ustosunkowanie się przez Wojewodę Świętokrzyskiego do pozostałej kwoty przyznanego im w zaświadczeniu znak: [...] odszkodowania wyczerpało znamiona bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., do którego nie miał zatem zastosowania wskazany 14- dniowy termin;
2. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy Sąd winien był skargę uwzględnić i akt Wojewody Świętokrzyskiego uchylić z uwagi na naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21.08.1997 roku (Dz.U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.01.1998 roku w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz.U. z 1998 roku, Nr 9, poz. 32 ze zm.), na mocy których skarżący nabyli uprawnienie do odszkodowania w wysokości [...] złotych.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu wywodzili, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż zaskarżona w niniejszej sprawie adnotacja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 roku jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ale tylko w części, w jakiej organ w ogóle decydował o przyznaniu im uprawnienia poprzez określenie i wypłatę rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami państwa polskiego w kwotach po [...] złotych, co stanowi po 20% wartości potwierdzonego prawa do rekompensaty.
Z przedmiotowego zaświadczenia wynika bowiem, że nabyli oni prawo do kwoty [...] złotych tj. stanowiącej 2/3 wartości nieruchomości pozostawionej poza granicami Państwa Polskiego. Oznacza to, iż w części odszkodowania w jakiej organ nie orzekł o uprawnieniu wynikającym z zaświadczenia, dopuścił się bezczynności.
Skarżący kasacyjnie wskazywali, iż w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz odpowiedzi na skargę wniesioną przez skarżących organ administracyjny konsekwentnie podnosił, iż wniosek A. K. i Z. U. o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty (potwierdzonego zaświadczeniem z dnia [...] marca 2000 roku) złożony w dniu [...] stycznia 2006 roku został załatwiony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w związku z tym żądanie wypłaty kwot po [...] zł jest bezzasadne.
W skardze skierowanej do Sądu I instancji w dniu [...] stycznia 2011. strona skarżąca wnosiła o uznanie uprawnienia A. K. i Z. U. do 2/3 oszacowanej wartości nieruchomości tj. do kwoty [...] złotych, wynikającego z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.01.1998 roku w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 roku, Nr 9, poz. 32 ze zm.) w zw. z art. 212 ustawy z dnia 21.08.1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.). Także w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] listopada 2010 roku skierowanym do organu skarżący wnieśli o wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2000 roku znak: [...] zgodnie z jej brzmieniem poprzez wypłatę na rzecz każdego z nich kwot po [...] złotych.
Skarżący kasacyjnie podnieśli, iż pismem z dnia [...] listopada 2010 roku wezwali Wojewodę Świętokrzyskiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2000 roku zgodnie z jej treścią poprzez wypłatę na rzecz każdego ze skarżących pozostałej części należnej im rekompensaty tj. kwoty po [...] złotych. Tym samym podnosili bezczynność organu, który od 2000 roku nie podjął czynności w sprawie.
W świetle powyższego bezzasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zastosował art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucając skargę jako niedopuszczalną.
W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy winien był skargę uwzględnić i akt Wojewody Świętokrzyskiego uchylić z uwagi na naruszenie przez organ prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie bowiem niezaprzeczalnie, na mocy zaświadczenia/decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2000 roku nabyli uprawnienie do 2/3 oszacowanej wartości nieruchomości tj. do kwoty [...] zł, zatem powinno zostać wypłacone na rzecz każdego z nich dodatkowo kwota [...] zł.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które w niniejszej sprawie nie były usprawiedliwione.
Za bezzasadny należy w pierwszej kolejności uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. polegający na niewłaściwym zastosowaniu przytoczonego przepisu.
Nie ulega wątpliwości, iż przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy zainicjowanej na skutek wniesionej przez stronę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był zbadać, czy tego rodzaju pismo odpowiadało określonym przez ustawodawcę wymogom formalnym, w tym, czy zostało złożone w przepisanym terminie oraz w sposób prawem przewidziany. Zgodnie z powoływanym przez Sąd Wojewódzki przepisem 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 w/w przepisu) Jednocześnie zgodnie z art. 52 § 4 P.p.s.a. w przypadku innych niż wyszczególnione wyżej aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., nie ma w takim przypadku zastosowania.
Nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, że adnotacja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. znajdująca się na zaświadczeniu Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2000 roku stanowi akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie kwestionując wskazany akt, powinni – w świetle art. 52 § 3 P.p.s.a. wezwać organ w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedzieli się lub mogli się dowiedzieć o wydaniu tego aktu do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero realizacja tego wymogu uprawniała ich do złożenia skargi na powoływany wyżej akt Wojewody Świętokrzyskiego. Nie można także zaprzeczyć, że oryginał zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2000 r., wraz z naniesioną adnotacją Wojewody Świętokrzyskiego o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz jej wysokości, został doręczony stronom przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. Jeżeli zatem skarżący kwestionowali w/w akt, zobligowani byli w terminie 14 dni od wyżej wymienionej daty wezwać Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa. Skoro dokonali niniejszej czynności dopiero w dniu [...] listopada 2010 r., Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, że nie dopełnili oni określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. wymogu i odrzucił złożoną przez nich skargę.
Za błędne należy w tym przypadku uznać stanowisko skarżących kasacyjnie, że przedmiotowa skarga w istocie dotyczyła bezczynności organu, w zakresie w jakim nie orzekł on o uprawnieniu wynikającym z zaświadczenia z dnia [...] marca 2000 r., z którego wynikało, że iż skarżący kasacyjnie nabyli prawo do kwoty [...] zł. tj. ponad kwotę [...] zł, która została im przyznana i wypłacona.
Z treści skargi wynika bowiem, że A. K. oraz Z. U. zaskarżyli "naruszenie przez Wojewodę Świętokrzyskiego prawa polegające na nieprawidłowym wykonaniu prawomocnej i ostatecznej decyzji/zaświadczenia z dnia [...].03.2000 roku znak: [...] poprzez określenie i wypłatę na rzecz moich mocodawców rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami państwa polskiego w kwotach po [...] złotych, co stanowi po 20% wartości potwierdzonego prawa do rekompensaty, podczas gdy jak wynika z przedmiotowego zaświadczenia nabyli oni prawo do kwoty [...] złotych tj. stanowiącej 2/3 wartości nieruchomości pozostawionej poza granicami Państwa Polskiego". Wskutek tego wnieśli "o uchylenie aktu/stwierdzenie bezskuteczności czynności organu oraz uznanie" ich "uprawnienia do 2/3 oszacowanej wartości nieruchomości tj. do kwoty [...] złotych, wynikającego z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.01.1998 roku w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 roku, Nr 9, poz. 32 ze zm.) w zw. z art. 212 ustawy z dnia 21.08.1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.)". Doprecyzowując żądanie skargi strona jednoznacznie wskazała, iż "dotyczy ona aktu/czynności Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...].04.2006 roku". Oznacza to, że skarżący kasacyjnie nie zarzucali Wojewodzie bezczynność, lecz zakwestionowali prawidłowość wydanego przez niego aktu.
Skoro więc z treści skargi wynika, iż A. K. oraz Z. U. w istocie kwestionowali "nieprawidłowe wykonanie" przez organ decyzji z dnia [...] marca 2000 r. oraz wnieśli o uchylenie aktu Wojewody Świętokrzyskiego, Sąd jako związany treścią skargi, nie mógł uznać, że dotyczyła ona bezczynności Wojewody w zakresie, w jakim organ ten nie ustosunkował się do pozostałej kwoty przyznanego skarżącym kasacyjnie w zaświadczeniu z dnia [...] marca 2000 r. odszkodowania.
Podkreślenia także wymaga, iż na rozprawie w dniu [...] marca 2011 r., reprezentujący skarżących kasacyjnie pełnomocnik oświadczył, że przedmiotowa skarga "dotyczy aktu czynności Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. tj. dokonania adnotacji na tym zaświadczeniu polegającej na określeniu wysokości rekompensaty. Zarzucił przy tym, że Wojewoda określił błędnie wysokość tej rekompensaty, przy czym nie była to oczywista omyłka." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść powyższego oświadczenia jednoznacznie uwidacznia, że skarżący w istocie kwestionowali akt Wojewody Świętokrzyskiego, nie zaś bezczynność tego organu we wskazywanym w skardze kasacyjnej zakresie.
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest brak konkretnego aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć określone działanie w danej formie oraz terminie. Jeżeli zatem skarżący kasacyjnie kwestionowaliby bezczynność w zakresie w jakim organ nie orzekł o uprawnieniu wynikającym z zaświadczenia z dnia [...] marca 2000 r., z którego wynikało, że iż nabyli oni prawo do kwoty [...] zł. tj. ponda kwotę [...] zł, przedmiotem ich żądania nie byłoby uchylenie aktu Wojewody Świętokrzyskiego, lecz wydanie w tym przedmiocie kolejnego aktu, który nie miałby zastępować już wydanego.
Dopiero zatem prawidłowo skonstruowane żądanie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach mogłoby skutkować rozpoznaniem skargi na bezczynność Wojewody w opisywanym przez skarżących kasacyjnie zakresie.
Nie jest kwestionowane twierdzenie, że wobec skargi na bezczynność nie odnajduje zastosowania wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. Skoro jednak skarżący kasacyjnie zaskarżyli akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zobligowani byli zadośćuczynić opisanemu w powołanym wyżej przepisie obowiązkowi. Bez znaczenia pozostaje przy tym, iż w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jako podstawę swojego wezwania, powołali przepis art. 52 § 4 P.p.s.a oraz zawarli w nim wezwanie Wojewody Świętokrzyskiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2000 r. zgodnie z jej treścią poprzez wypłatę każdemu ze skarżących należnej rekompensaty. Tego rodzaju wezwanie, nawet jeżeli zostało dołączone do wnoszonej skargi, nie zakreśla ram rozpoznawanej sprawy.
Również drugi spośród podniesionych przez skarżących kasacyjnie zarzutów dotyczący naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Już jego wstępna analiza prowadzi do wniosku, że nie może on zostać rozpoznany chociażby z przyczyn formalnych, bowiem skarżący kasacyjnie nie doprecyzowali – biorąc pod uwagę, że w wymienionym przepisie znajdują się oprócz paragrafów i punktów także jednostki redakcyjne oznaczone literami - która konkretnie norma nie została przez Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosowana.
Niezależnie od powyższego, nawet poprawne sformułowanie powyższego zarzutu nie zasługiwałoby na uwzględnienie. Sąd I instancji bowiem, odrzucając z przyczyn formalnych złożoną przez A. K. oraz Z. U. skargę, nie rozpoznawał jej merytorycznie. Tym samym nie mógł w ogóle oprzeć swego orzeczenia na wskazywanym przez stronę przepisie.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.