I OSK 1125/22

I OSK 1125/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Mariola Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
III SA/Kr 862/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-12-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1100
art. 75 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 862/21 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 kwietnia 2021 r. nr WP-VII.8641.111.2021 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 862/21, po rozpoznaniu skargi K.P. (dalej "skarżący") na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 kwietnia 2021 r. nr WP-VII.8641.111.2021 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] marca 2021 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...].
Decyzją z dnia 2 marca 2021 r., znak: PUPIII.710.180117/00005.2021.AJ Starosta [...] uznał skarżącego za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 marca 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron lub za wypowiedzeniem. W takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania w urzędzie.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 maja 2021 r. do dnia 28 sierpnia 2021 r. w wysokości 80% kwoty zasiłku na zasadach określonych w ustawie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wojewoda wskazał, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] skarżący spełniał przesłanki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ I instancji ustalił również, że spełnione zostały przesłanki z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy do przyznania prawa do zasiłku. Sporna jest natomiast kwestia od kiedy powinien przysługiwać skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych - od dnia rejestracji czy po upływie karencji, tj. 90 dni od dnia rejestracji, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ podniósł ponadto, że skarżący w dniu rejestracji przedstawił m. in.: świadectwo pracy z dnia [...] września 2020 r. wystawione przez [...] Sp. [...] z [...], z którego wynika, że stosunek pracy ustał w dniu [...] września 2020 r. w wyniku porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy). Okoliczność tę potwierdził pracodawca w mailu z dnia [...] marca 2021 r. używając określenia "umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron, za obopólną zgodą". Takiego samego określenia użył skarżący w swoim oświadczeniu z dnia [...] marca 2021 r.; świadectwo pracy z dnia [...] marca 2021 r. wystawione przez [...] s.c. [...] z [...], z którego wynika, że stosunek pracy ustał w dniu [...] lutego 2021 r. w wyniku "oświadczenia pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu Pracy". Organ podał, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.) "prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który: (...) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy". Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: (...) po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8". Ustawodawca enumeratywnie wymienił więc sytuacje, w których dyspozycja z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania: gdy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem i było spowodowane zmianą miejsca zamieszkania albo rozwiązanie umowy nastąpiło w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy (bezzwłoczne rozwiązanie umowy w przypadku, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia swoich podstawowych obowiązków w stosunku do pracownika). Organy ustaliły, że w niniejszej sprawie żadna z tych sytuacji nie wystąpiła. Oran wskazał, że zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tryb rozwiązania stosunku pracy jest badany w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Tymczasem skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] marca 2021 r., a więc okres 6 miesięcy przed zarejestrowaniem liczony jest od dnia 1 września 2020 r. do dnia 1 marca 2021 r. W okresie tym doszło do rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron - dowód: świadectwo pracy z dnia [...] września 2020 r., wystawione przez [...] Sp. z o.o. [...] z [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wynika, że należy uwzględnić wyłącznie ostatnie zatrudnienie. Ustalając okres i datę przyznania prawa do zasiłku, organ ma obowiązek uwzględnić każde rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron, które miało miejsce w okresie 6 miesięcy przed rejestracją. W takim przypadku, prawo do zasiłku przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w Urzędzie czyli od dnia 31 maja 2021 r. Wysokość zasiłku dla bezrobotnych jest uzależniona od wykazanego przez bezrobotnego "okresu uprawniającego do zasiłku" i została określona w art. 72 ustawy. Na dzień rejestracji skarżący wykazał okres uprawniający do zasiłku krótszy niż 5 lat, dlatego zasiłek dla bezrobotnych przysługuje w wysokości 80% kwoty podstawowej zasiłku, na okres z art. 73 ust. 1 pkt 1 skrócony o 90 dni co jest wynikiem rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Wyjaśniono nadto, że długość przysługującego skarżącemu prawa do zasiłku wynika z art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący zarzucił Wojewodzie Małopolskiemu naruszenie przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu podał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 71 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy pracy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Dodał, że rację mają organy obydwu instancji, że literalne brzmienie przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się do wszystkich stosunków pracy niezależnie od wymiaru czasu pracy i wysokości osiąganego wynagrodzenia. Jednak w niniejszej sprawie ustanie stosunku pracy na skutek wypowiedzenia przez pracodawcę stanowiło bezpośrednią przyczynę zarejestrowania się jako osoby bezrobotnej w urzędzie pracy i nastąpiło z przyczyn niezależnych od woli skarżącego, a jedynie z faktu, iż pracodawca z powodu pandemii COVID-19 (w jego subiektywnej ocenie) nie był w stanie utrzymać zatrudnienia i przedłużyć ze skarżącym umowy. Nie można zatem uznać, że to skarżący przyczynił się do uzyskania statusu osoby bezrobotnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga ma usprawiedliwione podstawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sankcja pozbawienia prawa do zasiłku ma miejsce wtedy, gdy osoba zarejestrowana w charakterze bezrobotnego wcześniej sama wypowiedziała stosunek pracy lub stosunek służbowy albo zawarła porozumienie rozwiązujące (a więc albo dobrowolnie przyjęła ofertę złożoną w tej mierze przez pracodawcę, albo sama wystąpiła z taką ofertą). Okoliczności dokonania tych czynności prawnych nie zawsze muszą jednak świadczyć o braku woli kontynuowania konkretnego stosunku pracy (stosunku służbowego). W efekcie omawiana sankcja utraty prawa do zasiłku jest w kilku przypadkach wyłączana. Tak jest przede wszystkim wówczas, gdy porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy (zob. Zbigniew Góral, Komentarz do art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opublikowano LEX 2011). Może być tak również, gdy rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron nie było wynikiem braku woli kontynuowania przez pracownika stosunku pracy (stosunku służbowego), lecz uprzedniego wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę i brakiem propozycji przywrócenia pracownika do pracy.
W ocenie Sądu I instancji orzekające w sprawie organy ograniczyły się jedynie do wykładni językowej art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zamiast dokonać wykładni systemowej i funkcjonalnej oraz do zapisów świadectwa pracy. Zdaniem Sądu, organy nie zbadały, czy do rozwiązania stosunku pracy przez skarżącego na mocy porozumienia stron doszło z uwagi na upadłość, likwidację pracodawcy lub ze względu na zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Poczynienie ustaleń w tym zakresie było wręcz obowiązkiem organów, zwłaszcza, że skarżący konsekwentnie podnosił już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a potem w skardze do sądu administracyjnego, że do rozwiązania stosunku pracy z poprzednim pracodawcą doszło, owszem na mocy porozumienia stron, ale, jak wyjaśnił, było to wynikiem wypowiedzenia przez pracodawcę wymuszonym przez pandemię COVID-19 (pracodawca nie był w stanie utrzymać zatrudnienia).
Wydanie kontrolowanych decyzji, w ocenie Sądu, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do okoliczności mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, czy rozwiązanie stosunku pracy przez skarżącego na mocy porozumienia stron było uzasadnione przyczynami wymienionymi w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznać należało za naruszające przepisy art. 7 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik.
Z tych też względów, Sąd I instancji mając na uwadze postanowienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. uznał, że niezbędnym jest uchylenie decyzji organów obu instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda Małopolski (dalej "skarżący kasacyjnie"). Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
– art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało uznaniem przez Sąd I instancji, że orzekające w sprawie organy ograniczyły się tylko do wykładni językowej tego przepisu zamiast dokonać wykładni systemowej i funkcjonalnej oraz zapisów świadectwa pracy,
– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy naruszył te normy prawne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi pomimo, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistniały podstawy do jego zastosowania i oddalenia skargi z uwagi na fakt, że w sposób prawidłowy organy uwzględniły przed wszystkim cel przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o:
– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych;
– ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazano, że przedstawione przez skarżącego świadectwo pracy z dnia [...] września 2020 r. na mocy porozumienia stron mieści się w zakresie, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ I instancji nie ograniczył się bowiem jedynie do zapisu zawartego w tym dokumencie, ale poczynił ustalenia w tym zakresie zwracając się zarówno do pracodawcy jak i do skarżącego o wskazanie okoliczności rozwiązania stosunku pracy. Żadna ze stron nie podniosła, że rozwiązanie stosunku pracy było wynikiem likwidacji stanowiska pracy czy też innych przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Pracodawca, w mailu z dnia [...] marca 2021 r. potwierdził, że "umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron, za obopólną zgodą". Skarżący w oświadczeniu z dnia [...] marca 2021 r. napisał, że "rozwiązanie stosunku pracy z firmą [...] Sp. [...] nastąpiło za obopólną zgodą obu stron umowy, tj. moją i pracodawcy spowodowane było to znalezieniem pracy w firmie [...] s.c. gdzie mogłem wykonywać pracę zgodną ze swoim zawodem". Skarżący kasacyjnie wskazał, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogły zostać ocenione jako wypełniające znamiona przesłanek wyłączających karencję w przyznaniu zasiłku, a wskazanych enumeratywnie w przepisie art. 75 ww. ustawy. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się także z ustaleniami Sądu I instancji odnoszącymi się do faktu, iż do rozwiązania stosunku pracy z poprzednim pracodawcą doszło na mocy porozumienia stron, ale było to wynikiem wypowiedzenia przez pracodawcę wymuszonym przez pandemię COVID-19. W ocenie skarżącego kasacyjnie chronologia zdarzeń była odwrotna, bowiem najpierw skarżący rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron, ponieważ znalazł zatrudnienie bardziej odpowiadające jego kwalifikacjom, a dopiero ostatni pracodawca, bezpośredni przed rejestracją, wypowiedział mu stosunek pracy – to rozwiązanie stosunku pracy w żaden sposób nie wpływa jednak na odmowie przyznania zasiłku ponieważ nastąpiło z inicjatywy pracodawcy, a nie pracownika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazanym w petitum skargi kasacyjnej. Rację bowiem ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona. Art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, tak aby mogła ona być załatwiona co do jej istoty, z uwzględnieniem interesu tak społecznego jak i indywidualnego. Wedle natomiast art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie wskazał, że skarżący już na etapie postępowania przed organami administracji podnosił okoliczności, które jego zdaniem są istotne w sprawie i były przyczyną zmiany miejsca zatrudnienia, a do których organ odwoławczy się nie odniósł pomimo, iż był do tego zobowiązany. Obowiązek wynikający zarówno z tego powodu, że organ nie może pozostawić wątpliwości strony bez odpowiedzi, a także z uwagi na to, że odwołanie przenosi na organ drugiej instancji sprawę do rozpoznania we wszystkich jej aspektach co do istoty a następnie pod ewentualną kontrolę sądów administracyjnych.
W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący w dacie składania wniosku miał uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, jako osoba spełniająca przesłanki z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.), natomiast sporny pozostaje jedynie okres, od którego zasiłek ten przysługuje. Kwestię tę reguluje art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określając przypadki nieprzysługiwania prawa do zasiłku – ust. 1, a także okresy, po upływie których on przysługuje – ust. 2. Zgodnie z brzmieniem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, albo rozwiązanie za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę w trybie art. 55 § 11 k.p. W takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu, z mocy pkt 2 ust. 2 art. 75, ale po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.
Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż organy orzekające w sprawie nie zbadały czy do rozwiązania stosunku pracy przez skarżącego na mocy porozumienia stron doszło z uwagi na upadłość, likwidację pracodawcy lub ze względu na zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zauważyć należy, że skarżący już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji podnosił, iż do rozwiązania stosunku pracy z poprzednim pracodawcą doszło na mocy porozumienia stron, jednakże było to wynikiem wypowiedzenia umowy przez pracodawcę wymuszonym przez pandemię COVID-19. Nie ulega zatem wątpliwości, że organy wydając decyzje w sprawie nie zbadały całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach a tym samym rację należy przyznać Sądowi I instancji, iż nie zostały zbadane przyczyny rozwiązania stosunku pracy przez skarżącego. Istotnym jest także, że organy winne były uzyskać wiarygodną informację o sposobie rozwiązania stosunku pracy pomiędzy skarżącym a pracodawcą – [...] Sp. [...] w [...]. Informacja taka winna być uzyskana od osoby, do której kompetencji należy nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy. Podnieść należy, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowana jest przez zarząd, w którego skład może wchodzić zarówno jeden członek jak i większa ilość. Do zarządu mogą być powołani wspólnicy lub osoby trzecie. Przy zarządzie wieloosobowym, sposób reprezentowania określony jest w umowie spółki. Ze strony https://krs-pobierz.pl/trans-chem-malogoszcz-spolka-z-ograniczona-odpowiedzialnoscia-i344107 wynika, iż wspólnicy reprezentują spółkę, do reprezentacji spółki w zakresie wszystkich czynności sądowych i pozasądowych upoważniony jest komplementariusz Spółki [...] Sp. [...]. Nie ulega wątpliwości, że e-mail z dnia [...] marca 2021 r. informujący o rozwiązaniu umowy pomiędzy skarżącym a pracodawcą wysłany z adresu [...] po pierwsze nie został podpisany, po drugie brak jest informacji czy osoba go wysyłająca była uprawniona to udzielenia takiej informacji. Bez wątpienia, okoliczność ta nie została zweryfikowana przez organy orzekające w sprawie. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Z tego też względu Sąd ten nie mógł zastosować art. 151 P.p.s.a., skoro stwierdził naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.