I OSK 1125/05

I OSK 1125/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka
Grażyna Pawlos - Janusz
Janina Antosiewicz
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005r. sygn. akt II SA/Wa 2560/04 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2560/04 oddalił skargę A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 29 listopada 1996 r. A. O. został zwolniony ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), w związku z prawomocnym wyrokiem skazującym.
W związku z uchyleniem wyroków stanowiących podstawę zwolnienia, a następnie uniewinnienie od zarzucanego czynu, A. O. w dniu 17 grudnia 2003 r., zażądał przywrócenia do służby w Policji i uchylenia skutków w/w rozkazu. Dodatkowo, w odpowiedzi na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 stycznia 2004 r., w którym pouczono go o przysługujących mu uprawnieniach weryfikacji ostatecznych decyzji i zobowiązano do wskazania trybu w jakim ma zostać załatwiony wniosek o przywrócenie do służby, skarżący wskazał na art. 154 § 1 kpa.
Postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 marca 2004 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wznowiono postępowanie w sprawie zwolnienia A. O. ze służby w Policji, a decyzją z dnia [...] na mocy art. 151 § 2 kpa odmówiono uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 listopada 1996 r. i stwierdzono, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu decyzji [...] Komendant Wojewódzki Policji powołał się na dyspozycję art. 146 § 1 kpa, zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
Od powyższej decyzji A. O. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że żądał weryfikacji decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 kpa. Zdaniem skarżącego, bieg terminu pięcioletniego ustalonego w art. 146 § 1 kpa został przerwany poprzez złożenie wniosku o przywrócenie do służby już w dniu 27 lipca 2000 r.
Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 127 § 2 kpa w całości uchylił decyzję organu I instancji, stwierdzając jednocześnie, że rozkaz o zwolnieniu ze służby z dnia 29 listopada 1996 r. został wydany z naruszeniem prawa.
Odnosząc się do zarzutów A. O. Komendant Główny Policji stwierdził, że wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu, natomiast żądanie weryfikacji decyzji w trybie art. 154 § 1 kpa nie zostało do chwili obecnej rozpatrzone. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postępowanie dowiodło, iż skazujące A. O. wyroki Sądu Wojewódzkiego i Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, które stanowiły podstawę wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 listopada 1996 r., zostały uchylone przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 lutego 1998 r., sygn. akt IV KKN 369/96. Następnie, wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt II K 749/00, utrzymanym w mocy przez wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 31 października 2003 r., sygn. akt II Ka 749/02, A. O. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu. W związku z powyższym uznano, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Organ II instancji wskazał jednak, że A. O. został zapoznany z rozkazem zwalniającym go ze służby w dniu 4 grudnia 1996 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem, zatem w niniejszej sprawie z uwagi na upływ pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 kpa zachodzi niedopuszczalność uchylenia przedmiotowego rozkazu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] winien zatem ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (upływ pięcioletniego terminu). W ocenie organu II instancji nie było podstaw podjęcia rozstrzygnięcia polegającego na odmowie uchylenia weryfikowanej decyzji, która ma miejsce w przypadku stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Powyższe uzasadniało uchylenie w całości wydanej w trybie wznowienia postępowania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy - stwierdzenie wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 listopada 1996 r. z naruszeniem prawa.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Komendant Główny Policji stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 listopada 1996 r. w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji nie został wyeliminowany z obrotu prawnego z mocy samego prawa. Takiemu poglądowi sprzeciwia się, zdaniem organu, wyrażona w art. 16 § 1 kpa zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Wydanie nowej decyzji jest jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej. W rozpatrywanej sprawie ostateczną decyzję w przedmiocie zwolnienia A. O. ze służby w Policji poddano weryfikacji w trybie wznowienia postępowania (art. 145 kpa), a nie w trybie weryfikacji decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą kwalifikowaną (art. 154 lub 155 kpa). Ten ostatni tryb, w ocenie organu II instancji, może być podjęty dopiero po zakończeniu trybu weryfikacji decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. Komendant Główny Policji nie zgodził się z prezentowanym przez skarżącego poglądem, że w rozpatrywanej sprawie "bieg przedawnienia został przerwany poprzez złożenie pierwszego wniosku (27 lipca 2000 r.)". Zdaniem Komendanta Głównego Policji w rozpatrywanej sprawie brak podstaw do zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących przerwania biegu przedawnienia roszczeń majątkowych do upływu pięcioletniego terminu uchylenia decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 kpa. Przepisy Kodeksu cywilnego nie mają zastosowania do stosunków prawnych, w których przedawnienie zostało uregulowane odmiennie przez ustawę. Kwestia przedawnienia roszczeń majątkowych wynikających ze stosunku służbowego policjantów została kompleksowo uregulowana w art. 107 ustawy o Policji.
Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi A. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Przedstawiając szczegółowy przebieg postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, skarżący wywiódł, że od daty wydania rozkazu o zwolnieniu go ze służby w Policji do daty złożenia pierwszego wniosku o przywrócenie do służby, tj. do dnia 20 lipca 2000 r., nie upłynęło pięć lat. Zdaniem skarżącego, po złożeniu ww. wniosku, powinna zostać uchylona decyzja o zwolnieniu go ze służby, ponieważ w tym czasie nie istniały już wyroki skazujące, na podstawie których został zwolniony. Wniosek ten jednak nie został rozpatrzony.
W ocenie skarżącego, wniosek z dnia 20 lipca 2000 r. o wszczęcie postępowania w sprawie przywrócenia do służby przerwał bieg przedawnienia z tytułu uposażenia i innych świadczeń. Skarżący powołał się przy tym na treść art. 107 pkt 2 i 3 ustawy o Policji.
Skarżący odwołał się także do art. 42 ustawy o Policji stwierdzając, że przepis ten, będący lex specjalis, nie zawiera żadnego terminu, w jakim policjant może domagać się zasądzenia roszczeń w związku z uchyleniem skutków dyscyplinarnych.
W przekonaniu skarżącego, z uwagi na treść art. 42 ustawy o Policji, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie powinny mieć zastosowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając powyższą skargę, nie stwierdził, aby organy podejmujące w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie dopuściły się naruszenia obowiązującego prawa.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 17 grudnia 2003 r., którego celem było wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji z dnia 29 listopada 1996 r., jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące weryfikacji ostatecznych decyzji.
Kwestii tych nie reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 2000 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), a w szczególności powoływany przez skarżącego art. 42 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu pierwszej instancji z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przesłanką przywrócenia policjanta do służby jest wcześniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego, w jednym z trybów określonych w kpa, decyzji o zwolnieniu ze służby. Bez uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 czy art. 155 kpa lub też stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa, przywrócenie do służby, o jakim mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji nie jest możliwe.
W rozpatrywanej sprawie w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem z dnia 29 listopada 1996 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, organ mógł wydać jedną z decyzji określonych w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa.
Na gruncie dokonanych ustaleń, gdyby nie treść art. 146 § 1 kpa, organ niewątpliwie uchyliłby rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby, albowiem orzeczenie sądu stanowiące podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy, zostało uchylone, a skarżący uniewinniony od zarzucanego mu czynu.
Zgodnie z art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa oraz art. 145a kpa, nie może jednak nastąpić, jeżeli od dnia doręczenie lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
W takiej sytuacji, stosownie do art. 151 § 2 kpa organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został mu doręczony w dniu 4 grudnia 1996 r. W dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji upłynął więc termin określony w art. 146 § 1 kpa.
Termin ten dotyczy sposobu merytorycznego załatwienia sprawy, już po wznowieniu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r. II SA 1579/97 LEX 41825).
Oznacza to, że dla jego ustalenia istotne jest porównanie daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji, w tym przypadku rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji, z datą podjęcia przez organ administracji decyzji na podstawie art. 151 kpa.
Termin określony w art. 146 § 1 kpa nie jest terminem przedawnienia w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, ani też terminem, o jakim mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.
Dlatego data złożenia przez skarżącego pierwszego wniosku o przywrócenie do służby w Policji, nie ma znaczenia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 20 lipca 2000 r. nie został załatwiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a skarżący nie podjął przewidzianych prawem działań w celu wymuszenia na organie wszczęcia postępowania w związku z tym wnioskiem.
Taka sytuacja istniała do czasu złożenia wniosku z dnia 17 grudnia 2003 r., na skutek którego wydana została zaskarżona decyzja.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej w skrócie Ppsa), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. O., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów art. 16 § 1 kpa, art. 145 § 1 pkt 8 kpa w zw. z art. 146 § 1 kpa, art. 154 § 1 kpa, w zw. z art. 155 kpa i art. 107 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez zbyt powierzchowne rozważenie materiału dowodowego przez organ odwoławczy i Sąd pierwszej instancji, co skutkowało błędnymi ustaleniami, a w konsekwencji błędnym i niezgodnym z prawem orzeczeniem.
Skarżący podkreślił, że stanowisko Komendanta Głównego Policji (jako organu odwoławczego), budzi cały szereg wątpliwości co do praworządności, wnikliwości i obiektywności oceny całej sprawy.
Co prawda powołane i szczegółowo wyjaśnione zostały przepisy, z których zarówno organ I jak i II instancji korzystał przy wydawaniu swoich decyzji, lecz zdaniem skarżącego przepisy te reprezentują wyłącznie interes organu administracji a nie interes obu stron.
Powołując się na art. 16 kpa, skarżący wskazał, że trwałość decyzji administracyjnej nie wyraża się w tym, że jest ona niezmienialna, lecz w tym, że przepisy prawne regulują wypadki jej wzruszenia. Zupełna trwałość decyzji administracyjnych wyrażająca się w jej absolutnej niezmienialności byłaby wręcz szkodliwa. Nie można utrzymywać w mocy decyzji, które wprawdzie są ostateczne, ale które same są wadliwe, naruszając swą treścią prawo obowiązujące.
Skarżący podniósł również, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 146 § 1 kpa, gdyż wniosek o przywrócenie do służby wraz z dołączonym wyrokiem kasacyjnym Sądu Najwyższego został przez niego złożony w dniu 27 lipca 2000 r. Zatem od daty wydania decyzji (rozkazu) do daty złożenia pierwszego wniosku upłynęły niespełna cztery lata. Powołując się na dołączone do skargi kasacyjnej pisma KWP w [...] informujące o czynnościach dokonywanych w sprawie przez funkcjonariusza organu (Policji) skarżący wskazał, że postępowanie zostało wszczęte przed upływem wymaganego 5-letniego okresu. Podjęte przez organ czynności przerwały bieg przedawnienia.
W skardze kasacyjnej A. O. podkreślił ponadto, że jego wniosek o przywrócenie do służby zawierał dwa żądania: 1) wszczęcie formalności związanych z przywróceniem do służby w Policji, a więc uchylenia decyzji, 2) uchylenia wszystkich skutków personalnych jakie wynikły z Rozkazu Personalnego Nr 406/96. W ocenie skarżącego nic nie stało na przeszkodzie załatwienia formalnej strony jego wniosku z dnia 27 lipca 2000 r. w myśl art. 151 § 1 pkt 2 kpa.
Skarżący zaznaczył także, iż w piśmie z dnia 4 lutego 2004 r. sprecyzował swoje stanowisko w sprawie i zażądał uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 154 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony. Jednakże do chwili obecnej żądanie to nie zostało rozpatrzone.
Odnosząc się natomiast do kwestii zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 107 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, skarżący stwierdził, że kwestia ta nie powinna budzić żadnych wątpliwości, bowiem przepis tego artykułu jest następstwem części formalnej wniosku (uchylenia decyzji ostatecznej – rozkazu personalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art.183. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności wymieniona w tym przepisie nie zachodzi. Oznacza to, że zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają granice skargi kasacyjnej. Z tych przyczyn w postępowaniu kasacyjnym istotne znaczenie ma należyte sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie (art. 176 powołanej ustawy).
Stosownie do art. 174 cyt. ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Ppsa jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak zdaniem skarżącego powinien być on rozumiany i stosowany.
Koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić należy, iż Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać ich bądź w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, Monitor Prawniczy 2004/4/392).
Nie jest również dopuszczalne stawianie hipotez co do tego, jakiego przepisu miałaby dotyczyć podstawa kasacji (por. wyrok NSA z dnia 24czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04 LEX 146732).
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną kieruje się dosłowną treścią zarzutów składających się na powołane podstawy skargi kasacyjnej.
Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, w oparciu o przytoczone wyżej przepisy prawa, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
Wnoszący skargę kasacyjną w podstawie kasacyjnej powołując się na art.174 pkt 1 i 2 Ppsa, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie określonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez zbyt powierzchowne rozważenie materiału dowodowego sprawy, co skutkowało błędnymi ustaleniami, co – jego zdaniem – miało wpływ na wynik sprawy.
Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał ani w podstawie kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, przepisów postępowania, które naruszył Sąd wydając zaskarżony wyrok. Chodzi tu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach których Sąd przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Wskazane w art.174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej, odnosi się do postępowania Sądu i naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania. Skoro skarżący postawił zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, to z założenia zarzut ten nie może być uwzględniony, gdyż zarówno te przepisy, jak i powołane w skardze przepisy kodeksu postępowania cywilnego, nie miały zastosowania do postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje żadnego odesłania do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia określonego przepisu prawa materialnego.
Zauważyć należy, iż skarżący nie zarzucił błędnej wykładni tego przepisu lub jego niewłaściwego wskazania, zaś naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczy przepisów prawa procesowego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (postanowienie SN z 16 X 1997 r. II CKW 404/97, OSNC 1998 Nr 4, poz. 59).
Przede wszystkim jednak wskazać należy, że w świetle art. 174 pkt 1 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego, zastosowanego przez Sąd.
W tej sprawie przepis art.107 pkt 2 i 3 ustawy o Policji nie był stosowany. Przedmiotem sprawy było dokonanie przez Sąd pierwszej instancji oceny zgodności z prawem decyzji stwierdzającej, iż wydanie rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z naruszeniem prawa.
Decyzja ta była następstwem wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego, w którym stosowano przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Powołanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był w sprawie zastosowany, nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Z powyższego wynika, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej zostały błędnie sformułowane, co uniemożliwiło Sądowi ich merytoryczne rozpoznanie i dokonanie oceny ich zasadności.
Mając to na względzie, na mocy art.184 Ppsa, skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw – oddalono.