I OSK 1121/24

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną B. F. i J. K. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił ich skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego odmawiającą przyznania odszkodowania za nieruchomość. Skarżący zarzucili WSA naruszenie przepisów postępowania (art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wskazując na naruszenie przez organ przepisów k.p.a. (art. 7, 7a, 77 § 1, 80 k.p.a.) w zakresie oceny dowodów i swobodnego władania nieruchomością do dnia 5 kwietnia 1958 r. Zarzucili również naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 336 k.c., art. 340 k.c.) oraz przepisów Konstytucji RP (art. 2, 21 ust. 1, 21 ust. 2, 64 ust. 3, 31 ust. 3) i art. 1 Protokołu dodatkowego do EKPC, poprzez antykonstytucyjną interpretację art. 215 ust. 2 u.g.n. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że art. 215 ust. 2 u.g.n. wymaga spełnienia dwóch warunków: przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne przed wejściem w życie dekretu warszawskiego oraz pozbawienia faktycznego władztwa po 5 kwietnia 1958 r. W niniejszej sprawie, mimo że budowa przedszkola i osiedla była wieloetapowa, ustalono, że plac budowy objął całą nieruchomość już w latach 1955-1956, a inwestycja była realizowana w sposób ciągły. W związku z tym pozbawienie faktycznego władztwa nastąpiło przed 5 kwietnia 1958 r., co wyklucza możliwość przyznania odszkodowania. NSA odniósł się również do genezy art. 215 ust. 2 u.g.n., wskazując, że roszczenia odszkodowawcze dla byłych właścicieli gruntów warszawskich wygasły lub mogły być realizowane na innych zasadach, a obecny przepis nie stanowi podstawy do nabycia nowych roszczeń, co potwierdzają rozważania Trybunału Konstytucyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający